het ‘ons-gevoel’

Geplaatst door 23 april 2013 door Nanos

Het briljante idee achter het Koningslied was, dat het ons ‘ons-gevoel’ moest versterken. En als daar nog niets van in ons aanwezig was, moest het ons een ‘ons-gevoel’ brengen. Helaas werkte het niet zo, Het leverde wel allerlei gevoel op, van het bedoelde ‘ons-gevoel’ tot het vrij massale ‘dit-is-niet-van-ons’-gevoel. En dan is er ook nog het ze-zoeken-het-maar-uit-gevoel van de mensen die het ‘ons-gevoel’ nooit zullen krijgen en die welk lied dan ook zeker niet zullen meezingen.
Het was toch zo’n leuk idee, allemaal tegelijk meezingen met de sterren in Ahoy, één groot landelijk koor.
Hoe kom je erop!

Ik heb het niet, dat ‘ons-gevoel’,
in elk geval niet in verband met een nieuw staatshoofd.
Ik heb helemaal niets met de kroonovername.
Maar ik zal mijn best gaan doen, ik heb nog een week.
Hoe is het met jouw ‘ons-gevoel’?
Ik vroeg het net aan J., iemand hier in huis moet het toch hebben.
Maar aan hem heb ik niets,
hij heeft meer een kilo-gevoel, zegt hij.
Dan stel ik de serieuze vraag nu aan jou:
‘Hoe is het met jouw ‘ons-gevoel’?’

één ei

Geplaatst door 17 april 2013 door Nanos

Het eerste ei is er, in het merelnest in de heg.

het Rijksmuseum

Geplaatst door 13 april 2013 door Nanos

Het lijkt me prachtig, het Rijksmuseum. Alleen al het gebouw is de moeite waard. En als je de inhoud wilt zien, heb je weken nodig.
Ik was in heel wat musea in binnen- en buitenland. In Amsterdam was ik meermalen in het Van Gogh Museum en het Joods Historisch Museum, het Stedelijk Museum, de Hermitage, maar in het Rijksmuseum was ik nooit. Ik beken het.

stapels

Geplaatst door 9 april 2013 door Nanos

Flinke stapels kleurige boeken voor het etalageraam van Boekenvoordeel in Arnhem, ik kon het niet laten er een foto van te maken. Mooi hè, die titels.

makkelijker

Geplaatst door 7 april 2013 door Nanos

Ruim drie weken geleden dachten wij even de belastingaangifte in te vullen. Twee weken voor datum vinden wij netjes op tijd.
Maar we stuitten op een probleem: Er moest een machtigingscode zijn van Digid en daaraan hadden we niet gedacht. De codes van vorige jaren waren ook maar voor een aangiftejaar geldig, realiseerde ik me nu te laat.
Geen probleem, dacht ik, we hebben nog twee weken.
Ik vroeg een machtigingscode aan.
Twee weken bleek echter niet genoeg. Er kwam geen code voor de sluitingsdatum voor aangifte. Ik vroeg dus maar om uitstel. Dat gaat makkelijk per telefoon met een keuzemenu. Dan hoop je maar dat het gewerkt heeft, want het bewijs dát het werkte, krijg je dan binnen drie weken per post. Die drie weken lopen nog.
Drie weken na de code-aanvraag, hebben we nog nog steeds geen code gezien. Dat schiet dus niet erg op.
Geen nood, als het goed is, hebben we tot 1 september de tijd.
Er is nog veel om makkelijker te maken. En het kan ook nog best leuker.

mooi

Geplaatst door 30 maart 2013 door Nanos

‘Zijn moeder sloeg haar leven geduldig gade’.
Ik kom het tegen op bladzijde 10.

Ik legde mijn biebboeken terzijde. Ze waren vervelend, ze mogen terug. Het hielp wel dat het veelgeprezen ‘Stoner’ lag te wachten, dat zeker.
Stoner begint met een paar pagina’s aanbevelingen.
Op bladzijde 9 begint het boek echt.
En dan, op 10, lees ik het volgende: ‘Zijn moeder sloeg haar leven geduldig gade, alsof het een langgerekt moment was dat ze moest zien te verdragen’.
Veelbelovend, die zin. Nog driehonderd pagina’s te gaan, met hopelijk nog veel van dit.
Zeven woorden .., een verhaal op zich:
‘Zijn moeder sloeg haar leven geduldig gade.’

snoep

Geplaatst door 29 maart 2013 door Nanos

In vroeger jaren, en dan wel heel vroeger jaren, op de lagere school was het nog, bevonden we ons op de middag van Goede Vrijdag in de kerk. Daar werd dan de kruisweg gebeden. Het was een hele zit voor al die veertien staties waren aangedaan. Ik moest er net aan denken, en ook nog aan een ander aspect van het Rijke Roomse Leven van de jaren vijftig van de vorige eeuw.
Het werd op school gepropageerd en veel klasgenootjes hadden er een, een vastentrommeltje. Het was de bedoeling dat je daarin het snoep verzamelde dat je op doordeweekse dagen in de vastentijd kreeg. Dat snoep spaarde je dan op en dat mocht je op zondag opeten, of als je heel veel zelfbeheersing had en extra zwaar wilde boeten voor je pekelzonden pas op paaszaterdag. Ik had geen vastentrommeltje en het leek me wel wat, toen ik de inhoud van zo’n ding bij een vriendinnetje zag. Zo, dat was lekker veel om in een keer op te eten! Ik vroeg mijn moeder dus om een trommeltje, het moest voor het echt wel zo’n blikken ding zijn. ‘Waar heb je dat voor nodig?’ vroeg mijn moeder. Dat was geen gekke vraag. Knopen, knikkers, suikerzakjes, er kon van alles in.
‘Een vastentrommeltje, voor snoep’ antwoordde ik onbevangen.
‘Welk snoep?’ vroeg mijn moeder.
En daarmee was de kous af. De omzet aan snoep was bij ons thuis uiterst klein, ook buiten de vastentijd.

benauwd

Geplaatst door 23 maart 2013 door Nanos

Toen ik gisteren wat kranten opruimde, bladerde ik die van woensdag nog even door of ik hem wel voldoende gelezen had. Ik was woensdag de hele dag van huis. Deze foto viel me van de week al op, en nu weer.
‘Straatbeeld in het centrum van Kunduz Stad’, staat erbij.

Ik bestudeer de foto (klik erop, dan zie je hem groter).
Er staan vijf vrouwen op. Van één vrouw is het gezicht te zien. Zij staat binnen in de winkel rechts. De andere vier zijn volledig anoniem. Twee zien de wereld om hen heen door een gaasje in de boerka, de voorste vrouw in het zwart heeft alleen de ogen vrij. Misschien is het nog een meisje, want ze is duidelijk kleiner dan de vrouw naast haar. Van de vierde kan ik het niet goed zien. De vrouw die de fotowinkel uit komt, is zo te zien onder haar verhulling modieus gekleed.
Wat een land, waar vrouwen zo over straat moeten gaan. Ik krijg het benauwd van zulke foto’s.

scannen

Geplaatst door 22 maart 2013 door Nanos

Het stond van de week in de krant: Het zelfscannen in de supermarkt is niet populair. De mensen vinden het te omslachtig. Maar wij zijn niet ‘de mensen’, wij vinden het ideaal.
Wij scanden al regelmatig als we de boodschappen buiten ons dorp haalden. Nu doen we het hier ook. Sinds de appie hier is verhuisd naar een nieuwe locatie, heb ik er nog nooit in de kassarij gestaan. Als ik boodschappen doe bij appie, pak ik een zelfscanner. Ik hou mijn verblijf in de supermarkt het liefst zo kort mogelijk. Door die scanner sla ik een aantal handelingen over. Ik ga niet achteraan een kassarij aansluiten, niet wachten tot ik aan de beurt ben, ik hoef niet alles uit de kar een voor een op een lopende band te zetten, om daarna een paar meter te lopen en dan weer alles in de kar terug te doen, snel, te snel vaak, want anders is er niet genoeg plaats. Ik hoef dat ook niet meer na het afrekenen nog wat te ordenen, zodat het beter past en er niks geplet wordt. Dat sla ik allemaal over.
Als ik boodschappen doe, scan ik elke aankoop even voor ik die in mijn kratje plaats. Alles komt precies pas in de krat en komt er pas thuis weer uit. Ik ga naar een van de zelfscankassa’s, reken af en klaar ben ik.
Natuurlijk kun jij gewoon blijven aansluiten in die rij. Prima! Als iedereen zelf gaat scannen, komen er rijen bij de zelfscankassa’s, en dat wil ik natuurlijk niet.

lezen

Geplaatst door 20 maart 2013 door Nanos

In oktober had ik het over een paar boeken die ik toen recent gelezen had. Samenvattingen krijg je niet bij mij. Je leest zelf maar. Ik vind het altijd zo jammer als het halve verhaal al voorgekauwd wordt. Daar doe ik niet aan.

vsvldw
Ik was toen net begonnen aan VSV en noemde het veelbelovend. Uiteindelijk kwam het de belofte niet na. Het viel me uiteindelijk tegen. Het idee met Theo van Gogh vond ik leuk en aardig uitgewerkt, maar bijvoorbeeld de verwerking van Bram (Moszkowicz) en nog wat bekende figuren irriteerde me al snel. Ik las het uit, maar vond ik het goed? Nee!

Inmiddels heb ik nog wel het een en ander gelezen. Dit bijvoorbeeld, Charles Lewinsky, Terugkeer ongewenst’. Misschien ken je van Lewinsky al ‘Het lot van de familie Meijer”. ‘Dit is een totaal ander boek. Ik vond het prachtig, echt heel knap geschreven.

Ik las ‘Het spel van de engel’ van Carl Ruiz Zafón, net zo mooi als de vorige twee boeken in deze serie.

En ik las ‘Maar buiten is het feest’ van Arthur Japin. Lezen, dat boek! Soms kreeg ik het er benauwd van, dat wel, maar het blijft een aanrader.

Er ging natuurlijk nog wel het een en ander tussendoor. Het een beter dan het ander. Wat Scandinavische thrillers of detectives, hoe ze ook genoemd worden, bijvoorbeeld. Van wisselende kwaliteit, zoals het hoort.
Nu ben ik bezig met Christopher Sansom, ‘De onthechting’. Het speelt in een klooster in het Engeland van 1537, de tijd van Hendrik VIII en Thomas Cromwell. Er zijn al een paar moorden gepleegd. Het leest lekker door. Ik ben net over de helft.
En dan ligt ‘Stoner’ klaar en het boekenweekcadeautje van Van Kooten, en ik haalde vanmiddag een paar boeken bij de bieb en er is nog wat ongelezen van mezelf. Ik hoef met niet te vervelen.