Nanos

Hoe kritisch moet je zijn bij de berichten die je leest?
We lezen twee kranten. en we zien af en toe ook wel eens een krant bij andere mensen thuis. Dan zie je de verschillen. Het is niet altijd wát er staat en hóe het er staat, het verschil zit ook in wat er wordt weggelaten.
Neem nou het volgende, er wordt geen mening gegeven dus het bericht lijkt niet gekleurd. Het is een eenvoudig stukje over een heikel onderwerp. Het is geen eigen nieuwsgaring, het wordt alleen maar overgenomen.
In de ene krant staat dat een man de Franse nationaliteit geweigerd is omdat hij zijn vrouw verplicht een boerka te dragen. Meer staat er niet vermeld als reden voor die weigering. Nou ben ik tegen de boerka, maar als dat de enige reden is voor het weigeren van de nationaliteit, vind ik dat wel mager.
Dat van de boerka staat ook in de kop van het stukje over dit onderwerp in de andere krant. Maar daaronder komt er nog het een en ander bij: De man erkent de scheiding van kerk en staat niet en hij vindt man en vrouw niet gelijkwaardig.
Kijk, daar heb je nou de goede redenen om hem de nationaliteit niet te geven.
De ene krant kleurt zo dus toch de berichtgeving door het belangrijkste weg te laten, de andere doet dat enigszins door de keus van de kop boven het stukje.
Die koppen, die zijn toch vaak beroerd. Lees de rest en er blijkt iets anders in de kop te (moeten) staan dan er staat.

Er wordt weer veel misbaar gemaakt over DE toets, de CITO-toets.
‘Misbaar’ zeg ik, want waar gaat het eigenlijk over?
Met die toets op zich is niets mis. Het is helemaal niet zo vreselijk als elf-, twaalfjarigen getoetst worden op hun kennis aan het eind van de basisschool. Ze zijn het ook al lang gewend, veel te lang. Want CITO maakt toetsen voor veel jongere kinderen, kleuters, en die worden veel gebezigd. Zie het voor je, kleuters in het kleutergymzaaltje aan apart van elkaar gezette tafeltjes. Ik verzin het niet.
Er is wel veel mis met de manier waarop omgegaan wordt met DE toets, het teveel aan belang dat er aan gehecht wordt. Wij hebben er hier indertijd toen het onze kinderen betrof weinig of geen woorden aan vuil gemaakt. Je weet wat het advies is, en dat moet dan maar blijken. En het is maar een advies, je moet het later nog zien waar te maken of je niveau zien op te krikken.
Zelf deden we nog langer geleden toelatingsexamen. Was dat dan beter? Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders zich daar erg druk over maakten. Het was niet in je eigen klas, met je eigen leerkracht en je troetel erbij op je tafeltje. Je ging naar een volkomen onbekend gebouw, naar onbekende mensen en je maakte de opgaven die ze je aanreikten. Dat was het, niet meer en niet minder.
Ach ja, toen was alles nog simpel, toen ADHD, autisme, dyslexie, hoogbegaafdheid en PDD-NOS nog niet bestonden. En dat was dan wel weer té simpel.

Het is hun aard. Ze weten niet beter. Toch zijn het rotbeesten. Ze zien er mooi uit, zo zwartwit, maar erg vriendelijk zijn ze niet en hun geluid is niet om over naar huis te schrijven. In de winter jagen ze de andere vogels weg, in het voorjaar roven ze nesten leeg. En het zijn er hier elk jaar meer. Ik hou niet zo van eksters.

Op Driemaaldrie heb ik vandaag een verhaal van Lien geplaatst: Engeltje.
Het is een leuk verhaal en haar eerste bijdrage. Nieuwsgierig? Klik hier.

Er staat ook bijna altijd een link onder mijn kopfoto en er staat er altijd een in de zijkolom. Behalve ‘Engeltje’ staat er op 3×3 nog veel meer dat het lezen waard is. Veel leesplezier!

‘Mag ik u iets vragen?’
‘Ja hoor.’
‘Komt u wel eens in de sauna?’
‘Nee, nooit!’
‘Mag ik u vragen waarom niet?’ ( Ik voel me melig worden.)
‘Dat mag.’
‘…’ (Hij verwacht een antwoord.)
‘….’ ( Ik wacht op de vraag.)
‘Waarom komt u nooit in de sauna?’

Je voelt het wel, dit kan nog even doorgaan. Ik heb het toch maar afgekapt, vriendelijk maar beslist. Hij probeerde nog even een andere toon, en ik had de tijd en ben soms nieuwsgierig waar het heen gaat. Hij kreeg de kans.
Ik ga geen gebruik maken van de grandioze aanbieding voor de sauna, en ook niet van de al even fantastische aanbieding voor een fantastische welnessdag. Ik vond het trouwens nog aardig aan de prijs, maar voor de liefhebber heette die aantrekkelijk te zijn.
Al was het helemaal gratis en voor niks!
Het is niks voor mij.

Kijk -64- was niet moeilijk.
Gam, Catherine, Enneke, Jacqueline, Marnix, Gerrit, Eveline, Geartsje, PeterS, Thérèse en Inge herkenden het blikje Coca Cola light.
‘Coca Cola’ alleen was niet genoeg. Dat heeft lichte letters op een rode ondergrond, ‘light’ moest er dus bij.



Kijkspel, de stand van zaken

-8° Was het toen ik van huis ging, op de terugweg was het -5°.
En in de tussentijd hebben we anderhalf uur heerlijk getennist, buiten in de zon.
Wintersport, heerlijk!
En dat zonder sneeuw of ijs .

Vanmiddag las ik dat het aantal tbc-patiënten in Nederland na jaren weer toeneemt. De toename is te danken aan asielzoekers en andere immigranten uit landen waar de ziekte nog veel voor komt.
Vroeger had je hier bevolkingsonderzoeken waarbij iedereen een oproep kreeg zich te laten ‘doorlichten’. Wanneer is dat eigenlijk gestopt? Wanneer was de ziekte hier zodanig teruggedrongen dat bevolkingsonderzoeken erop niet meer nodig werden geacht? Ik heb even gezocht, maar ik vond het nog niet.
Ik moest er nog aan denken toen we afgelopen voorjaar op Schiphol door de bodyscan moesten. Ook toen werd ons gevraagd dingen van metaal eerst af te geven. Verder houdt elke vergelijking op. Het was een ander ‘kastje’, en het doorlichten was uiteindelijk discreter dan die bodyscan.
Voor onderwijsgevenden en anderen die contact hadden met leerlingen gingen de controles op tuberculose tot zeker 1976 door. Toen ik voor de klas kwam te staan was die plicht er volop. Elk jaar moesten we ons melden bij het consultatiebureau voor een foto en een Mantouxprik. Voor dat laatste moest je dan na een dag of wat weer terug om naar de reactie (of het uitblijven ervan) te laten kijken. Het was nog een heel gedoe. Bij de bevolkingsonderzoeken kon men de kleren aanhouden. Op het consultatiebureau mocht dat niet. Ik vroeg me altijd af waarom niet. Was de apparatuur daar minder? Je moest je melden in je geboortemaand en in de mijne, januari, had je heel wat uit te trekken. Voor zover ik me herinner ging dat door tot halverwege de jaren zeventig. Ik weet dat ik in 1976 nog een keer aan de beurt geweest ben. We woonden toen net in Lelystad en ik moest ervoor naar Harderwijk. Bij mijn weten is de verplichting kort daarna opgeheven.

Wie weet wat dit is?

Schrijf hier je oplossing.

Dit zijn de poten van een struisvogel. De foto maakte ik op een struisvogelboerderij bij Oudtshoorn, Zuid-Afrika, net als die van een paar stukjes terug..

We zagen ook struisvogels in het wild. Die zien er toch anders uit, minder florissant zeg maar. Dit was bij Kaap de Goede Hoop.
(Klik op de poten voor grotere plaatjes, dan zie je het verschil beter.)

Van de struisvogels op de boerderij wordt vrijwel letterlijk alles gebruikt. Van de eieren kun je enorme omeletten maken. De eierschalen transformeren tot lampenkapjes en allerlei siervoorwerpen. Na de slacht maakt men van de huid leren voorwerpen, van exclusieve tassen tot simpele sleuteletuitjes. De veren sieren kleding op of worden gebundeld tot plumeaus. Het vlees wordt tot struisvogelbiefstuk. De steentjes uit de maag hebben een prachtig patina. Daardoor zijn ze vaak zo mooi van kleur dat ze goed te verkopen zijn. Het bloed wordt geëxporteerd naar … Duitsland. Daar maken ze er bloedworst mee. Of die poten ook een deel van de opbrengst zijn, weet ik niet. De wijsheid hierboven heb ik van de rondleider en die zei niets over de poten.

Ik had in plaats van de veren de poten kunnen gebruiken bij vraag kijk -63- .
Hadden jullie het dan geweten?
Antwoorden als ‘veren’ zijn niet fout, maar veel te vaag om goed te zjin. Goed was er maar één. Marnix gokte op struisvogelveren. Hij krijgt drie punten, omdat hij de enige was.

Kijkspel, de stand van zaken

‘Waar ben jij nou toch mee bezig?’ zei mijn vader.
Ik zat me al een hele tijd wezenloos te pennen, ’s morgens was ik al begonnen, en nu was het al een tijdje middag. Velletje na velletje schreef ik vol, met inkt en kroontjespen. Strafwerk …

Ik zat in de vijfde klas van de lagere school. Elke dag hadden we godsdienstles, eens in de week was het een les van de pastoor.
De oorzaak weet ik niet meer, het gevolg nog wel. ‘Schrijf jij die les maar tien keer over,’ had de pastoor gezegd.
‘Tíen keer??’ Het was zo’n beetje de langste les van ons cathechismusboekje, ik wilde het nog wel even weten.
Ja, tien keer, en als ik brutaal bleef, mocht de zeventiende les zeventien keer worden overgeschreven. Had ik het goed begrepen?
Ik bleef niet brutaal.
‘Ja, meneer.’
En zo zat ik op die zondagmiddag aan tafel met mijn inktpotje.

‘Hoe ver ben je?’ vroeg mijn vader.
Hij had me aanhoord en gekeken waar het om ging.
Ik was ergens aan het begin van de vijfde keer.
‘Je maakt de vijfde keer af en dan stop je ermee,’ zei mijn vader.
‘En als het niet goed is, komt ie maar naar mij toe.’

Ik schreef met mijn inmiddels halflamme handje voor de vijfde keer de hele riedel aan vragen en antwoorden over en vouwde de lading vellen bij elkaar.
Pff…

Op maandagpchtend overhandigde ik het stapeltje papier aan de pastoor.
‘Wat is dat?’
‘Mijn strafwerk …’

De pastoor pakte de bundel aan.
Draaide zich om, deed het luikje van de kachel* open en mikte zonder er verder naar te kijken het hele pakket erin.

*Onze school had centrale verwarming, maar wij zaten dat leerjaar in een dependence. Dat gebouw was aan het eind van het vorige schooljaar verlaten door een school voor moeilijk lerende kinderen, en vervolgens deels in gebruik genomen door een paar klassen van mijn school. Er stond in elk lokaal een manshoge zwarte kolenkachel.

‘Als u er nog een neemt is die gratis’.
Ik sta bij de kassa van de super die ons wil laten hamsteren.
‘Dat krijgen we niet op,’ zeg ik, ‘laat maar zitten.’
Ik heb wel opgelet, dacht ik, maar van dit artikel had ik het niet gezien. En wat ik zei klopt, dat krijgen we niet op met zijn tweeën.

De caissière aan de kassa naast ons heeft het gehoord.
‘Er wordt vanzelf de helft afgetrokken,’ zegt ze.
De dames gaan even in gesprek, dat dat maandag nog niet was …, en dinsdag dus kennelijk wel …
‘We zullen zo eens kijken,’ is de conclusie.
En dat doen we, als alles gescand is.
Er is niets afgetrokken …

Onderweg bedenk ik dat dit niet zo handig was. Ik moet het gewoon meenemen en weggeven. Maar dat deed ik dus niet.

Als ik thuis ben en het spul heb opgeruimd, bekijk ik op de bon hoeveel ik met deze onhandige actie misliep.
Er is inderdaad niets afgetrokken.
Maar dat is niet zo gek, er staat niets van op de bon.
Ik heb dus alleen de gratis tweede meegekregen.