Nanos

Toen we hier kwamen wonen was alles rood. Dat wil zeggen: Het verfwerk van alle huizen in de straat was rood. Twee kleuren rood waren het, zeg maar helder rood en bordeauxrood. Wij vonden dat wel leuk.
Toen er opnieuw geschilderd moest worden, kwamen er variaties in de straat. Wat helderrood was, werd soms de donkere kleur, of omgekeerd. Dat vonden we ook leuk, meer variatie binnen de kleur.
Er werd verbouwd. Een donkerrode uitbouw of een dakkapel met helder rode kozijnen: het stond prima. De huizen zelf zijn tenslotte ook lang niet allemaal hetzelfde, dus een kleine variant in de kleurstelling was speels te noemen.
Maar toen bleken er individualisten in de straat te wonen die op het idee kwamen het houtwerk een andere kleur te geven. Rood werd gebroken wit. Twee huizen verder wilden ze dat ineens ook, maar het werd net even anders wit. Toen kwam er een met een vieze kleur beige, en een ander maakte de boel gebroken wit met groen. Het hek was van de dam! Op een hoek werd alles plotseling een lelijk donkerblauw. Weer een ander dacht alles de donkere kleur rood te geven, maar het leek meer vies bruin. Er kwamen spierwitte uitbouwsels. Er kwam lichtgrijs verfwerk. Er kwamen plastic schroten. Weg met de eenheid, het waren geen speelse accenten meer. Het werd een allegaartje. Zo heeft de architect het vast niet bedoeld! Al zijn de meeste huizen nog rood, wij “rode” bewoners zijn niet weg van het totaal.
Deden er nou maar een paar buren onder dezelfde kap hetzelfde, keken ze nou maar een beetje rond voor dat ze de kwast pakten, dan zou je het nog een kleurig geheel kunnen noemen. Maar nu..
Wij noemen dit het begin van de verloedering.

Dit artikel werd aangemaakt op zaterdag 13 januari 2007 om 0:40 en werd geplaatst in klein leed. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.