Van de week had ik het al over een prominent aanwezig liedje, dat niet weg te denken is. Er zit er altijd wel eentje in mijn hoofd. Soms weet ik hoe het er in gekomen is, dan was het een uurtje daarvoor op de radio. Vaak heb ik geen idee. Waarom dát nou, op dát moment? Dan kwam het zo maar uit de lucht vallen.
Als ik alleen thuis ben, komt het er ook regelmatig uit. Ik loop naar de keuken om mijn koffiebeker weg te zetten, en ineens galm ik: ‘Amsterdam huilt, waar het eens heeft gelachen’, compleet met uithaal en snik. Hoe kom ik daar nou weer aan?
Terwijl ik de garagedeur open, zing ik in mijn hoofd: ‘Tatata, tatata, staat een NSB’er.’ En dan denk ik: ‘Van wie was dat nou toch, dat muziekje?’ En dan bedoel ik niet het liedje, maar het muziekstuk. Ik dacht een Duitse componist, of was het een Pool, of een Oostenrijker? ’s Avonds zit het er nog, maar ik weet nog steeds niet van wie het is.
Het zijn ook niet eens ooit favoriete muziekjes. Het zijn vaak de vreselijkste dingen, hoewel ik als kind de tekst van ‘Me wiegie was een stijfselkissie‘ zeer aangrijpend vond en het enthousiast mee kon zingen. Ik denk dat ik toen de snik heb geoefend.
Van de week had ik de ‘Dancing Queen’ en vanmorgen ‘Papapapaaa…, papapapaaaa….. tatatata tatatata tatatata enzovoortenzovoort. Beethoven ja!
Nanos
Het hoeft niet, maar het mag wel
Ik neurie ‘Droomland’ in het bos als ik aan de wandel ben met de honden. Als ik neurie dan, he?
Ik zing ook graag van die hele droevige liederen. Ik denk dat het komt, omdat mensen altijd zo hun emoties in bedwang moeten houden en zo eens lekker kunnen uithalen.
Het stijfselkissie vind ik ook erg aangrijpend hoor.
Ik heb dat ook vaak onder het lopen, dan neurie ik ineens zomaar iets en heb ook geen idee waar het vandaan komt.
@Wieneke: Droomland doe ik ook vaak
Heel herkenbaar, zing (neurie) ook vaak zomaar wat voor me heen. Heerlijk!
Alle Mensen Worden Broeders; dat deuntje wordt me aangeraden door mijn neurieloog. ‘De vijfde’ doet mijn brein op hol slaan. Vandaar.
Alleen als ik te diep in het glaasje heb gekeken zing ik met luide stem. De alcohol heeft dan mijn gêne afgelegd
Soms is het zeer irritant, dan heb ik een liedje in m’n hoofd dat ik er niet in wÃl hebben en dan raak ik het maar niet kwijt.
Ja, doe ik ook! Vaak met een reden, want als ik echt naar de woorden ga luisteren hebben die meestal te maken met iets waar ik ‘van binnen’ mee bezig ben!
Trouwens:
op de hoek van de straat staat een nsb’er
tis geen man, tis geen vrouw
tis een ras pleebeejer.
(componist weet ik niet, maar is vast te googelen)
ja maar hoe heet nou dat nummer met papapaaaa papapapaaa tatatata