Omdat Aargh er in een reactie over begon, heb ik het boek maar eens opgezocht. Ik wilde er niet aan.
Eerst dacht ik dat het een lollig boek was, zo’n “Denk erom dit is een leuk boek het is de bedoeling dat je lacht”-boek, zo’n “Lach of ik schiet”-boek, zo’n “Kijk mij eens leuk zijn”-boek. Dat krijg je met zo’n auteursnaam en zo’n titel. Ik hou wel van humor, maar niet van een heel boek vol opzettelijke leukigheid. Later hoorde ik dat het bepaald geen lollig boek was. Maar ik liet het liggen.
Nu lees ik dus toch Kluun. Verslag ervan doe ik hier niet, er is genoeg over geschreven. Ik kan wel zeggen dat het leest als een speer, zeker na het vorige boek waar ik me doorheen ploeterde.
Zo zie je maar…

Secretum is ruim 750 bladzijden dik. Het is het tweede deel van wat een serie van zeven boeken moet worden, allemaal tegen een achtergrond van waargebeurde historische feiten en bestaande historische personen.
Op de achterkant belooft NRC Handelsblad me een bloedstollende thriller. Maar mijn bloed heeft zelfs de neiging tot stollen niet gehad.
Het taalgebruik is wat stroef, daar moet je in het begin wel aan wennen. Soms is het boek breedsprakig, zoals bij een vele pagina’s lange uitleg over het jubeljaar. Er staan bijna eindeloze opsommingen in van bijvoorbeeld vogels in een volière, van wanstaltige misgeboorten, van tientallen spreuken, of groepen bedelaars in het Rome van het jaar 1700. In dat jaar speelt het boek. Er wordt uitgebreid verslag gedaan van copieuze maaltijden en dagen durende festiviteiten ter gelegenheid van een adellijke bruiloft. Je kunt dat alles zien als pronken van de schrijvers met hun kennis. Dan kan het verslaan van de spelletjes op de gazons gaan irriteren. Ik vatte het op als sfeerbeschrijving of als informatie over hoe dit soort feesten gevierd werd.
Het hoofdonderwerp is de politieke situatie in dat jaar 1700. De paus is stervende en de Spaanse koning heeft geen opvolger en is er slecht aan toe. Vooruitlopend op het opnieuw verdelen van de macht binnen Europa wordt er gemanipuleerd, gekonkeld, gestolen en bedrogen in het gezelschap feestvierders dat bestaat uit adel en vooral heel veel kardinalen.
Het is geen makkelijk boek, het is soms flink doorbijten. Ik beken dat ik wel eens een bladzijde of deel ervan diagonaal gelezen heb. Maar al met al is het boek zeker het lezen waard.

Secretum, Rita Monaldi & Francesco P. Sorti
768 bladzijden
ISBN: 90 234 1579 5

Hoe het komt, weet ik niet, maar ik vind vaak boeken waar mijn omgeving hoog over op geeft niet om door te komen zo vervelend.
´Het Dagboek van Bridget Jones´ móest ik lezen, zó léuk. De klemtonen vielen in grote getale over me heen. Maar wat was die Bridget een irritante troela. Vreselijk!
Later kwam de aanbeveling van ´Zadelpijn´. Ik had mijn ernstige twijfels over het onderwerp. Vijf vrouwen bij elkaar in die situatie.
Ik had al zo´n idee: Dat wil ik niet meemaken. ´Erover lezen wil je ook niet,´ zei ik tegen mezelf. Maar ik begon er aan. Afgemaakt heb ik het niet. Het hilarische gedoe is voorspelbaar, leuk voor eventjes. Maar dat gekat van die vrouwen dat onderhuidse gedoe, ik kan er niet tegen. In het echt kan ik er al niet tegen, ik wil er zeker niets over lezen. Jeuk krijg ik ervan. Is dat een restant van jaren verblijf op meisjesscholen?
Ik heb, geloof ik, niks met ‘vrouwenboeken’. Nu ik dit schrijf moet ik denken aan de tijd dat er enthousiast gepraat werd over Fay Weldon (zogenaamd feministisch schrijfster. Ik hoor al weer jaren niets meer over haar). Ik heb mijn best gedaan. Ik las zelfs een páár boeken van haar. Maar ik snap ze niet. Waarom zou je zo over andere vrouwen praten? Waarom zou je je zo af moeten zetten tegen mannen? Als dat afzetten feministisch is, hoef ik echt niet. Ik herken er nulkommaniks in. ‘Er mankeert zeker iets aan mij,’ dacht ik. Maar ik dacht er gelijk bij dat als dat was wat er aan mankeerde, er heel goed mee te leven was.

Het is al weer jaren geleden dat ik een aantal boeken heb ingelezen bij de blindenbibliotheek. Mijn bezoekers van het eerste uur weten het misschien nog. Ik heb er ooit wel eens iets over geschreven. Ik las alleen zogenaamd populair-wetenschappelijke boeken. Neem dat wetenschappelijk maar heel ruim. Zo’n beetje alles wat geen roman is, valt er onder. Zo las ik onder andere een boek over Amerikaanse presidentsvrouwen, een kookboek voor de magnetron, een heiligenleven, een boek over mensen die levend begraven werden en de maatregelen daartegen door mensen die bang waren dat hun dat zou overkomen en een tuinboek. Geen van alle boeken die ik zelf zou kiezen om te lezen. Eigenlijk was maar één boek heel interessant, over vuur en beschaving. Het was het eerste wat ik voorlas en ik heb het zelfs later nog aangeschaft.
Hoe kom ik hier nu op?

Vandaag is het vrijdag de dertiende. Ik las ook een heel boek over het getal DERTIEN en alle sentimenten die daarmee samenhangen. Nee, ik heb geen last van dat getal.
Ik herinner me nog dat ik eindexamen deed. We kregen allemaal een examennummer. Het zoefde gelijk rond:

˜Wie heeft nummer 13?’
“Ik heb nummer 13.”(Ik dus.)
˜O jij?! Jij kunt het gelukkig wel hebben.”

Het is toch ook onzin om een dertiende verdieping of kamernummer 13 over te slaan? Dan is de veertiende de dertiende. Of heb ik het nou mis?