Alle bewoners van een verpleeg- of een verzorgingshuis krijgen binnen drie jaar een eigen slaapkamer,
meldt de krant van vandaag.
Het zal tijd worden. Want als je de beschaving van een land gaat meten naar de manier waarop men met oude en/of zieke mensen omgaat, hebben we het niet ver geschopt. Twee op één cel kan echt niet, maar vier hulpbehoevenden kun je zonder problemen wel met zijn vieren op een kamer zetten. Ze doen toch niks.
Werkfruit richt zich op de fruitconsumptie van werknemers in ons land. Wanneer dit wordt ingevoerd bij één op de tien werknemers, stijgt de levensverwachting van een 20-jarige met 0,08 jaar.
In Nederland ligt de gemiddelde leeftijdsverwachting voor mannen ongeveer op 80,2 jaar en voor vrouwen op 83,9 jaar (De verwachting zoals die was in 2005). Dus als we nu maar vlug genoeg aan het fruit gaan, wordt dat 80,28 respectievelijk 83,98 jaar.
(Het plaatje heb ik geleend bij Kennisnet.)
We brachten een tweede bezoek aan Kristiansand en doorkruisten er onder andere het park. In het park van Kristiansand moet gewerkt worden. Als je aan een rollator toe bent, kom je hier niet ver. Je wandelt niet over een gebaand pad op je gemak over een geasfalteerd paadje van de ene kant naar de andere kant. Dat deden de aanwezige Noren ook niet, dat waren allemaal trimmers en joggers.
Wij vonden het af en toe flink klimmen, en dat valt niet mee met een buggy erbij op paden met veel oneffenheden.
Mooi is het er wel, heel mooi. Er is veel glashelder water. ‘s Zomers wordt er ook door mensen in gezwommen, getuige de vlonders midden in sommige plassen. Nu waren er alleen zwemmende vogels.
Je ziet wel dat wij ook deze dag niets te klagen hadden over het weer. Dat hebben we dus ook niet gedaan.
Onder ons balkon hadden we jaar op jaar een merelnest. We hebben er ooit de metalen richel die eigenlijk te smal is voor een nest met een plankje een beetje breder voor gemaakt, nadat het nestmateriaal er voortdurend afviel. Dit jaar is de richel nog niet bewoond. Ik heb er uitzicht op van achter mijn pc.
Het is eerste Pinksterdag, de eerste nesten jongen zijn al lang uitgevlogen, maar niet van onder ons balkon. Er vliegt een mannetjesmerel naar het plankje. Een vrouwtje komt er achter aan en neemt plaats op de richel dertig centimeter van hem vandaan. De ‘conversatie’ laat zich raden.
‘Nou,’ zegt hij, ‘mooi?’ Om te demonstreren hoe magnifiek de plek is, gaat hij door de knieën en gaat er even bij zitten. Ze kijkt kritisch. Dan vliegt hij weg en gaat in de passiebloem vlakbij zitten. Ze hipt op naar het plankje, draait een paar keer rond en gaat dan zitten. ‘Hm..’
Hij komt dichterbij en nu zit hij op de richel. ‘Mooi toch?’ Samen scharrelen ze even heen en weer van het plankje naar de richel en omgekeerd. Ze vliegen naar de jasmijn en weer terug naar het plankje om de aanvliegroute te inspecteren, en weer naar de jasmijn en nog eens naar het plankje. ‘Zou kunnen..’
Ze neemt er nog eens goed de tijd voor, inspecteert het plafond (de vlonder van het balkon), de muren en de vloer.
Het zal me benieuwen. Vorig jaar hebben we het nest nog moeten bijknippen, omdat alles wat ernaast hing het geheel dreigde mee te slepen. Krijgen we weer een soort hangende tuinen? Maken ze nu een nét nest? Of doen we het dit jaar zonder broedende merels binnen het gezichtsveld?
[Hier staat een (mezen- en) merellog van een vorig jaar.]
Van de week plaatste ik deze foto van een ‘bijzonder strand’ en ik zou er nog over vertellen. Ik heb mezelf wel vastgepind. Wat valt er te vertellen? Het is bijzonder een zandstrand, dat wel, in een land waar je verder alleen maar rotskust zag.
Mandal is volgens ‘eigen zeggen’ de zuidelijkste stad van Noorwegen. Stad is een groot woord voor Mandal. Er is een aardig winkelstraatje, er is een haven en er is dat zandstrand. Volgens de toeristische info zou het negenhonderd meter strand zijn, maar dat lijkt me ruim gemeten.
We zaten onze eerste Noorse week niet zo ver van Mandal vandaan.
We liepen een keer door die winkelstraat, bekeken de haven en kwamen terecht bij dat zandstrand.
Een paar keer deden we onderweg terug naar ons onderkomen onze boodschappen in Mandal. En we aten er een keer verrassend goed buiten de deur, vis natuurlijk.
Ik neem aan dat Mandal vroeger een vissersplaats was. Het stadswapen toont drie vissen.
Verder is Mandal bekend als geboorteplaats van Gustav Vigeland, de beroemde Noorse beeldhouwer. In de buurt van Mandal ligt ook het plaatsje Vigeland. Daar bevindt zich een galerie waar werk van Vigeland te zien is. Helaas opent die pas eind juni haar deuren en het Vigelandpark in Oslo was deze vakantie echt te ver uit de buurt. Een volgende keer dan maar eens.
Het is afgelegen en je moet ook nog wat klimmen om op deze plek te komen, maar het is de moeite waard. Hier staan we op het allerzuidelijkste stukje Noorwegen. Het uitzicht is adembenemend, naar welke kant je ook kijkt. Het is stralend weer, maar wel koud zo hoog op de rotsen.
We zijn in Lindesnes. Hier eindigt de Noordzee en begint het Skagerak. Hier staat Lindesnes Fyr, een gietijzeren vuurtoren uit 1915.
Je mag erin om over een smalle rode ijzeren trap naar boven te klimmen. Binnen heb je dan goed zicht op de draaiende lamp met de sterke lenzen. En dan kom je op de omloop waar de wind vrij spel heeft. Gelukkig hebben we onze jassen aan.
De behoefte om deze plek te markeren voor het scheepvaartverkeer was er eeuwen geleden al. Er werd een poging gedaan rond 1655, maar allerlei tegenslag maakte die tot een mislukking.
Vanaf 1725 werd er hier een vuur gestookt, en ook in het nabijgelegen Markoy om met dit dubbele vuur deze kust te onderscheiden van de Deense waar bij Skagen één vuur gestookt werd. Er was een kolenvuur in de open lucht. Bij slecht weer was het vuur moeilijk aan te houden en daarom werd het in 1822 overdekt. Deze oude toren staat er nog.
In 1854 zette men er een sterke vijfpits olielamp op met een roterende lens.
Die werd in 1915 verplaatst naar de nieuwe gietijzeren toren. Inmiddels is die oude lamp al lang niet meer in gebruik en is de toren voorzien van moderne electrische apparatuur.
Bij de toren hoort een klein museum, gevestigd in het vroegere vuurtorenwachtershuis. Het gaat over de ontwikkeling van vuurtorens, vooral die van Lindesnes.
Er zijn oude zeekaarten te zien, natuurlijke ook Nederlandse, en een wandkaart met lampjes toont hoe het aantal vuurtorens langs de Noord-Europese kust vanaf de zeventiende eeuw is toegenomen.
Als ik er nou elke dag drie doe …
Hm,
dan ben ik klaar op …
Maar dan zijn er wel weer (..) nieuwe bij gekomen …
(Zucht …)
Ook zo’n hekel aan overhemden strijken?
Op vakantie met vier volwassenen met vier camera’s krijg je veel foto’s van hetzelfde onderwerp. Het leuke daarbij is, dat je toch steeds verschil ziet, in standpunt of in onderwerpkeuze terwijl je toch allemaal op dezelfde plek was. Onze vakantiehuizen zijn uit alle mogelijke hoeken op de foto gezet, en het uitzicht er uit ook. Dat uitzicht was dan ook steeds zeer de moeite waard. Wat wil je ook, in een land waar je elke honderd meter wel een stop kunt maken om een ansichtkaartfoto te klikken?
Voor een foto van ons eerste vakantieverblijf moet je even hier zijn. Het uitzicht geef ik je zelf.
Niet verkeerd hè?
Over het weer valt hier ook niet te klagen, zoals je ziet. We aten hier zelfs ‘s avonds een keer buiten, terwijl men in Nederland in de regen zat te blauwbekken. Wie zegt dat Noorwegen een koud land is, waar je niet moet zijn?
Hebben we het dan helemaal niet koud gehad, en niet nat ook?
Ik zou liegen als ik zei van niet. We hadden ook twee dagen regen. En ga maar eens boven op een hoge rots aan zee staan. Dan ben je blij met je jas. Maar over dat uitstapje vertel ik je nog.
Soms wipte hij actief rond ,
soms zat ie wat zielig te kijken,
en soms had hij praatje voor tien, deze jonge mees.
Uren hipte hij gisteren heen en weer op ons terras, vijf centimeter mees.
Honger had hij, maar zijn ouders hebben we niet gezien.
Vandaag dreef er iets met grijze veertjes in onze vijver.
Zwemmen kon hij niet.
