Op ons ‘Daar-willen-we-ooit-nog-wel-eens-heen-als-J.-met pensioen is’-lijstje stond een bezoek aan kwekerij Emsflower, vlak over de grens aan de A31 in Duitsland. Gisteren was een stilte voor de stormdag. Vandaag kreeg J. zijn eerste chemobehandeling. We zijn gisteren maar iets leuks gaan doen. We gingen geen architectuur kijken in Rotterdam, niet naar Scheveningen, niet naar Naturalis in Leiden, niet naar Kröller Müller, niet naar .. (Deze lijst is heeeeeel lang). We gingen naar Emsflower.
Natuurlijk is het nu niet de drukste tijd van het jaar in een kwekerij, maar we hebben gezien wat we wilden zien. Er is een mooie tropische tuin, er is een cactustuin, we waren in de grote kas en we liepen over de brug die op twee-en-halvemeter hoogte door de productiehal loopt en waarvanaf je kunt zien hoe er gewerkt wordt en vooral hoeveel er geautomatiseerd is in deze branche. Het was dus een leerzaam dagje.
Het oppotten van jonge plantjes wordt in hoog tempo door een machine gedaan. Er zijn alleen wat mensen nodig om de ‘missers’ van de machine weer goed te maken. De bakjes met jong goed worden automatisch op een grote kar geladen en die kar rijdt ook al weer schijnbaar vanzelf over een rail naar de grote kas waar de plantjes groter moeten groeien. Daar worden ze met een hijsinstallatie met honderden tegelijk naar de goede plek gedragen.

Nu werd er alleen met violen gewerkt, maar in het voorjaar zal het er een gewirwar van werkers en rijdende wagens zijn. De ruimtes zijn zo groot dat de medewerkers zich op de fiets verplaatsen.

In de grote kas stonden diverse groenten en plantensoorten, met aan weerszijden een galerij met alleen maar fuchsia’s, volgens de informatie 1600 verschillende.

In de goed onderhouden tropische tuin zijn ook een paar volières, en er zijn veel waterpartijen.

Het was er prettig rustig, maar we waren gelukkig niet de enige bezoekers. Als we de grootte van het parkeerterrein in aanmerking nemen, is het de vraag of het er in het voorjaar nog leuk is. Er is leuke speelgelegenheid voor kinderen en er zijn twee restaurants. Die zijn er natuurlijk niet voor niets.

De foto’s zijn geleend van J. (meneer Nanos).
(Met dank aan Mariette die eerder een verslag schreef over een bezoek aan Emsflower, en ons op het idee bracht.)

Een berichtje uit De Gelderlander van gisteren:

Van de website ‘Leerlingenvervoer‘:

De gemeente heeft de wettelijke taak om te zorgen voor ‘passend vervoer’ naar de dichtstbijzijnde toegankelijke school die aansluit op de levensovertuiging van de ouders. Kiezen ouders op andere gronden voor een school, bijvoorbeeld om onderwijsinhoudelijke redenen, dan wordt leerlingenvervoer niet per definitie toegekend.
In zo’n situatie heeft de gemeente de vrijheid om het vervoer geheel te betalen, of gedeeltelijk door de kosten tot de dichtstbijzijnde toegankelijke school te vergoeden. Een gemeente is hiertoe echter niet verplicht.

Nog afgezien van de kosten die het met zich meebrengt, vraag ik me af of het normaal geacht moet worden dat een kind van zeven elke dag uren heen en weer gesleept wordt. Dat is één.
Verder vind ik het toch al discutabel of gemeenten voor dit soort vervoer moeten opdraaien als geloofsrichting de reden ervoor is. Er is ongetwijfeld een bij de handicap passende school dichterbij, zij het van een andere levensbeschouwing. Dat het vervoer daarheen betaald wordt, vind ik volkomen logisch.
Het wordt tijd dat die wet eens aangepast wordt!

Doe eens gek en vul tóch eens een poll in:

De gemeente Stadskanaal is dit schooljaar €30.000 kwijt aan het vervoer van één scholier.

[poll=12]

update
Lees er hier meer over.

5 Procent van de bestuurders van goede doelen heeft een strafblad.

Dat is wat de krant vandaag meldt. Een strafblad heb je niet omdat je drie kilometer per uur te hard reed, je kind een dag van school thuis hield of illegaal een boom in je tuin hebt omgehakt. Deze bestuurders zijn ooit vervolgd voor drugs- en gewelddelicten, fraude, diefstal of oplichting. Van bestuurders met een islamitische achtergrond heeft 9 procent een strafblad.
Natuurlijk kunnen ook bestuurders met strafblad volkomen integer zijn als zij dit werk doen, maar de twijfel knaagt. ´Het goede doel´ zou er beter aan doen deze mensen te weren uit dergelijke functies.

De criminele bestuurders zijn vooral in dienst bij goede doelen in de welzijnssector. Aangezien Nederland naar schatting 50.000 filantropische bestuurders telt, hebben omgerekend zo’n 2.500 bestuurders een strafblad.

Goede doelen?
Ik heb steeds meer mijn twijfels over goede doelen. Eerst had ik dat al vanwege het eeuwige doorzeuren om meer, meer en nóg meer. En daarna groeide de twijfel door alle berichtgeving over buitensporige beloningen voor bestuurders en de berichtgeving over vage verantwoording van de bestedingen. En dan nu dit…
Dit gaat vast niet over de grote fondsen, maar het bewijst ´het goede doel´ in het algemeen geen dienst.
Jammer toch eigenlijk, want er zullen toch best nog wel goede doelen zijn waar het allemaal wél klopt, waar het geld niet over de balk wordt gegooid, waar goed maar redelijk beloond wordt, waar de bestuurders boven twijfel verheven zijn.
Alleen, welke zijn dat?

Update
De reactie van het CBF (Centraal Bureau Fondsenwerving) op deze berichtgeving.

Vroeger duurde een jaar wel een eeuwigheid..
En dat was lang, heel lang.
Maar dat was vroeger, heel vroeger.

Daarna duurde een jaar gewoon een jaar.
Het ene jaar leek wat korter of juist wat langer dan het andere,
maar een jaar was een jaar.

Nu lijkt het of een jaar maar een maand duurt.
Nou vooruit, ietsje langer, een maand of drie dan.
Maar het gaat wel hard.

De meeste scholen zijn weer begonnen.

In 1694 verscheen “Het Menselyk Bedryf” van Jan Luyken (1649-1708), een boek vol gravures waarop ambachten zijn afgebeeld. Dit is een van die gravures. Sommige afbeeldingen uit dit boek, bijvoorbeeld de chirurgijn, de bakker en de apotheker, zijn wereldberoemd.
Er worden ook beroepen afgebeeld die we nu niet meer kennen. Bij de peerelgaater en de gouddraadtrecker kunnen we ons nog iets voorstellen, maar wie weet nog wat een geelgieter deed, of een syreeder?
Het hele boek staat hier op internet.

Opvallend.
Wij kennen de naam als Jan Luyken. Dit staat op het voorblad van het boek:

Hiervan hebben we een flinke bos staan, vlakbij als ik achter mijn pc zit. Ze gaan heel lang door. Ik vind de kleuren mooi. Als ik nu naar buiten kijk, lijken ze me daar donkerder geel te zijn, maar dat zal komen omdat de zon nu even weg is.

Legpuzzeltje doen?? Klik dan op de foto.

Nanos’ toeristische zomerquiz -13-

met tot slot een paar plaatjes van buiten Nederland
Dat is moeilijker natuurlijk, dat geef ik toe.
De tips komen later.

Wie weet waar dit beeldje staat?

Thailand Noorwegen Spanje

Weet je wat, ik geef het land:

Martine heeft het goed.
Het is de Zwarte Madonna van Rocamadour.

Rocamadour ligt hier, heel hoog:

Hall of Fame

Wie weet waar -1- : Wieneke
Wie weet waar -2- : Rozerood
Wie weet waar -3- : Marnix
Wie weet waar -4- : PeterS
Wie weet waar -5- : Xiwel
Wie weet waar -6- : Rozerood
Wie weet waar -7- : Marnix
Wie weet waar -8- : Xiwel
Wie weet waar -9- : Rozerood
Wie weet waar -10- : Wieneke
Wie weet waar -11- : Xiwel en PeterS
Wie weet waar -12- : Xiwel
Wie weet waar -13- : Martine

Water in de tuin is leuk. Veel hoeft het niet te zijn. Ik kan het je aanraden. We hebben er vandaag weer veel plezier van gehad.

We hebben een minivijver van nog geen vierkante meter. Er wonen vijf actieve kikkers in. Ik kan er heel lang naar kijken.

De waterlelie in het vijvertje, is elk jaar ijveriger. Hij produceert dit jaar bloem na bloem.

Verder hebben we nog een kuip met water. De waterlelie die we er dit voorjaar in zetten, heeft er lang over gedaan, maar kán het wel. Tot op heden konden we één bloem bewonderen.

Ik pikte een folder mee uit het rek bij de grootgrutter.

Ik lees de vragen op de achterkant. Alcohol is bij ons nooit aan de orde geweest. Ik kan me er dan ook niets bij voorstellen. Ja, die smoes dat ‘iedereen’ het doet of mag, die kennen we wel, maar dan in andere situaties.
Ik kan me ook niets voorstellen van ‘indrinken’ en van veertienjarigen die om half een, een uur nog eens op stap gaan en ouders die dan willen dat de café’s eerder sluiten zodat de kinderen vanzelf wel eerder thuis zullen zijn en ook eerder van huis moeten om er nog wat aan te hebben.
“Nee,” hoorde ik toen zeggen, “dat vind ik niks hoor, vroeger beginnen. Want dan ben je net op en moet je gelijk al weer weg.”
Mijn verstand stond er even bij stil….

Al jaren hebben wij een veiligheidshamer in de auto. Maar welke auto het ook was, we zijn er nog nooit in geslaagd het ‘eenvoudig te monteren’ in de praktijk te brengen. Het lukte ons ook nooit een goede plek te vinden. En als we dan tot een ’dan maar daar’ hadden besloten, kregen we die akelige pinnetjes niet vast in de bekleding. De lifehammers zijn bij ons nooit verder gekomen dan een plaatsje in een van de portiervakken.
Als ze zo belangrijk zijn, waarom is er dan geen enkele auto waar ik van weet, die er zo’n ding vast en op een logische plek in heeft zitten of er tenminste wat behoorlijke ruimte voor vrij heeft?
In onze nieuwe auto troffen we een veiligheidshamer compleet met verpakking aan in de bagageruimte. Het zal niet de bedoeling zijn dat het ding daar blijft liggen. We worden verondersteld er iets mee te doen. Maar alweer is het ons niet duidelijk waar dat ding dat geplaatst zou moeten worden. Wij vragen ons af waarom autofabrikanten de hamer niet opnemen in die overvloed aan luxe en veiligheidsvoorzieningen en er gewoon een vaste plek voor maken.
Of zijn wij nou zo stom?

Hoe zit dat toch met die berichtgeving? Van de week las je dit:

De prijzen van eerste levensbehoeften als melk, brood en kaas zullen de komende weken en maanden fors stijgen, soms met 20 procent of meer.

En dat zou komen door de grote vraag in China.
Maar nu lees ik dat er daar nauwelijks melk gedronken wordt, dat de mondiale melkvraag veel meer beïnvloed wordt door de droogte in Australië en Nieuw-Zeeland, dat de supers helemaal niet zo vast van plan zijn de prijzen in die mate te verhogen, dat de meeste import uit China prima in orde is, dat Nederland juist in hoge mate profiteert van de groeiende economie daar.
Zoeken we een zondebok?
Ze gissen maar wat.
Dat leven hier volgend jaar flink duurder wordt, geloof ik wel.
Zou de oorzaak dichter bij huis kunnen liggen?
Er wordt al gezinspeeld op een leuke premiestijging voor de ziektekostenverzekering in 2008, en gemeenten krijgen de vrije hand bij aan aantal heffingen. En er is vast nog veel wat wij niet weten, en wat ons ook niet op voorhand verteld gaat worden.
De voorspelde daling van de koopkracht van minima en aow’ers met een klein pensioen zou wel eens meer kunnen zijn dan die 1% waar de regering het over heeft.
Ach, het is nog steeds komkommertijd. ´Doe de krant de deur uit en laat het over je komen, pas dan weet je wat er gebeurt,´ zei iemand me van de week. Maar wat er de oorzaak van is, weet je dan nóg niet, ook zonder censuur blijft het gissen.

Doen wij de krant de deur uit?
Natuurlijk niet. Ik vind al die wisselingen in de berichtgeving wel leuk. Je weet dat je veel met een schep zout moet nemen.

Zondagmiddag hebben we ons flink uitgesloofd. Eerst maakten we een wandeling op landgoed Middachten, bij Kasteel Middachten in De Steeg. We waren niet in de tuinen, er omheen is genoeg te zien. Van de buitenkant van het kasteel hebben we al eens eerder foto’s gemaakt.
Bij de brug naar het kasteel wemelde het van de karpers. Tientallen zwommen er door elkaar heen, vlak onder de oppervlakte van het water. Ik zag er alleen maar eerder zoveel tegelijk als er iets te halen viel. Nu was er niets te halen.
We bleven ook even kijken bij de zwaluwnesten die we onder de goot van een huis zagen. een van de nesten was nog bewoond. Een oudervogel vloog af en aan, maar was telkens weer zo snel weg dat hij/zij niet te vangen was voor een foto.
Er was een stuk dat vol stond met taxusstruiken, voor de kweek.
Even verderop konden we ons in Zuid-Frankrijk wanen, bij een zonnenbloemenveld.

Er grazen op een paar plaatsen paarden op het terrein.





Twee ervan hadden een kap op. Kan iemand mij vertellen waarom?

We kwamen er nauwelijks iemand tegen. en dat maakte ons overmoedig. We wilden nog even wat bloeiende hei zien en besloten een stukje door te rijden richting Posbank.
Daar bleek dat we niet de enigen waren die op dat idee waren gekomen. Het was er druk!
Maar even verderop was weer plaats genoeg.
Mooi hè?!