De hulstbessen zijn al weer aardig op kleur. Er waren jaren dat we een aantal buren blij konden maken met de kerst.
‘Ja, pluk maar hoor.’
Er waren jaren dat er in het voorjaar nog besjes aan zaten als de hulst al weer bloeide.
Maar het lijkt er op dat het dit jaar net zo gaat als het vorige. De merels hebben de bessen al weer ontdekt. Ik zag er al een paar keer vijf, zes tegelijk plunderen. Onze bessen schijnen vreselijk lekker te zijn. Die halen de kerst niet.

Bij de scheurkalender die ik bij de laatste sinterklaasviering cadeau kreeg, loop ik een weekje achter met scheuren. Het is de kalender van Questmagazine, met elke dag een “weetje”. Ik heb alle blaadjes nog die ik er dit jaar af scheurde, netjes op volgorde.
Er glijden er een paar van het stapeltje als ik er de blaadjes van deze week op wil leggen. Hé, dit is wel leuk, op het kalenderblaadje van 29 augustus. Het onder voetbalsupporters populaire “Olé, olé” wordt er verklaard.
Dat is toch een Spaanse aanmoedigingskreet?
“Ja, deels wel”, zegt Quest, “maar de kreet stamt uit de tijd dat een groot deel van Spanje door Arabieren werd overheerst. “Olé” komt van het Arabische woord voor “God”: “Allah”.
Dat weten al die roepende supporters vast niet.

Wat is de mens ?
Een monument van zwakheden,
een prooi van het moment, een speling van het lot;
de rest is slijm en gal.

Aristoteles

De rechtmatige eigenares werd er van de week over gebeld. Het mocht ook door iemand anders worden opgehaald. Zo geschiedde.
Gisteren was ik even op het politiebureau. Ik kon er een enveloppe ophalen met erin een flodderig maar nog bruikbaar rijbewijs en een kletsnatte agenda, die niet meer bruikbaar is, maar misschien nog wel wat gegevens kan prijsgeven.
Samantha heeft zich van het spul ontdaan door het in het water te gooien. Ik kan me niet voorstellen dat dit er een week in heeft gelegen. Ze heeft er dus even mee gewacht. De rest is spoorloos.

“Doet ie het nog, Samantha? Mooie telefoon hè?”

Waarom zou je moeilijk doen als het makkelijk kan? Je hoeft helemaal geen regels te maken voor of vrijheden te geven aan ´iets´ dat niet bestaat. “Wij kennen dit verschijnsel niet”, zei Ahmadinejad. “Ik weet niet wie u verteld heeft dat het wel zo is.”
In Iran zijn geen homo´s. Dus wat doen wij nou moeilijk?
Ze zijn er niet. Daar zijn we dus over uit gepraat.

Vrouwen zijn er waarschijnlijk eigenlijk ook niet. Die hoef je dus ook geen vrijheden te geven. Bovendien, als ze er wel zouden zijn, zouden ze niet met die vrijheden om kunnen gaan. Ik heb wel eens ergens gelezen dat het onrechtvaardig zou zijn om vrouwen dezelfde rechten te geven als mannen. Dat kunnen vrouwen helemaal niet aan. Dus als je vrouwen, als ze er wél zijn dus, onder lappen verstopt (zodat mannen niet afgeleid worden) en hen ook geen rechten geeft, bescherm je hen. Dat is juist heel zorgzaam.
Het is maar dat je het weet!
Als je het begrijpt, is het allemaal simpel en toch eenvoudig.

Xiwel gaf in een reactie een link naar dit artikel.

Dit (het voorafgaande) interesseert jullie geen bal, maar ik schrijf het toch!
Ik heb vanmorgen maar weer eens gebeld, twaalf minuten en natuurlijk naar een betaalnummer. Alleen de verkoopnummers zijn gratis. Wijzer ben ik niet geworden. Wel kreeg ik weer een paar andere telefoonnummers. Het eerste is alweer dat van een verkoopafdeling. Gratis! Het tweede is het nummer van de monteurstest. Maar daar moet ik natuurlijk ook niet zijn.
Ik ga dus van het kastje naar de muur, van de muur naar het kastje, en weer terug….
Ik wéét dat dit voor jullie absoluut niet interessant is. Maar wat moeten wij hiermee?
Wij kunnen er niets aan doen dat dit technisch ooit zo is opgelost. Ook mensen die op de ene aansluiting radio luisteren en op de andere tv kijken zijn gedupeerd, zonder te weten waarom. Vrijwel niemand weet dat het hier dubbel is. Er is gewoon ineens iets weg, terwijl je naar je beste weten netjes betaalt.
Van enige bereidheid eens verder te kijken dan botweg afsluiten heb ik bij UPC nog niets waargenomen. Het gebrek aan inlevingsvermogen en klantvriendelijkheid bij UPC is stuitend en kan niet voldoende aan de kaak gesteld worden.

Update, 17.30 u.
Inmiddels ben ik vanmiddag even na drie uur gebeld door iemand van het UPC Webcare team*.
Ik heb nu de kans gekregen de zaak goed uit te leggen. Er wordt nader gekeken wat men hiermee aan moet. Over een dag of wat worden we teruggebeld.

*Het UPC Webcare team screent weblogs, internetfora en andere sites op discussies over UPC.

Kom ik net thuis, heeft UPC wéér het signaal afgesloten. Ze nemen niet eens de moeite fatsoenlijk antwoord te geven op je briefje. Vanuit de machtspositie van de monopolist doen ze maar gewoon wat. Afsluiten, heraansluiten, afsluiten… Van hoor en wederhoor is geen sprake, van behoorlijk uitzoeken wat er hier aan de hand is ook niet. Razend kun je worden op dat soort clubs!

Van de UPC-website:

Kabel- en mediabedrijf UPC wil iedereen, onafhankelijk van aanwezige kennis of vaardigheden, toegang bieden tot de digitale wereld met simpele oplossingen en op een menselijke manier.

(wordt vervolgd)

In dit plaatje wilde niemand zich gisteren verdiepen. Ik geef het antwoord daarom maar zelf. Het is het beeld van Moenen, een kalkstenen beeld gemaakt door Piet Killaars.
Het staat sinds 1968 op de trappen voor de St. Stevenskerk in Nijmegen.

De eenogige Moenen is de duivel in het middeleeuwse verhaal ‘Mariken van Nieumeghen’.
Als Mariken in Nijmegen inkopen heeft gedaan, is het te laat om nog naar huis te gaan. Haar tante weigert haar onderdak. Mariken is ten einde raad en bereid elke hulp te aanvaarden. ‘God of die duvel, tes mi alleleens’.
Dan duikt Moenen op. Hij verleidt Mariken. Ze gaan samenwonen in Antwerpen en leiden daar een losbandig leven.
Na zeven jaar wil Mariken haar familie weer eens bezoeken. In Nijmegen is het kermis en er wordt een wagenspel opgevoerd over de zondige mens die op voorspraak van Maria vergiffenis kan krijgen bij God. Als Moenen Marikens inkeer bemerkt, probeert hij haar te doden. Dat mislukt. Mariken reist naar Rome en de paus vergeeft haar haar zonden. Om haar hals en armen krijgt ze drie ringen. Als die vanzelf afvallen, zal dat een teken zijn dat God haar vergeven heeft. Mariken leeft daarna in een klooster in Maastricht, doet boete en wordt verlost van de ringen.

Dit zou Nanos’ toeristische zomerquiz weer kunnen zijn…
Maar dat is het niet.

Wie wordt hier afgebeeld?
Waar staat het beeld?

Als je dat weet, kun je mee doen met ‘Citaten raden’. Er staan nog meer leuke vragen en die zijn echt niet allemaal alleen geschikt voor lezers van moeilijke boeken.
Je mag natuurlijk ook het antwoord hier geven.

Nogmaals:

Het is weer zo ver.
J. (meneer Nanos) profiteert al weer een paar dagen van de ‘know how’ die ik hier thuis niet voor hem heb. En hij profiteert niet alleen van meer kennis, maar ook van het feit dat wederom blijkt dat er aan mij geen verpleegkundige verloren gegaan is.
Toen we ons vrijdag meldden voor de volgende chemo, bleek dat het de bedoeling was dat hij werd opgenomen. Kennelijk was het ook voor daar de eerste keer iets te heftig geweest met de reacties erop. En zo kan het gebeuren dat ik weer het heen en weer heb. Dat is geen probleem. Het is een stuk rustiger dan het onrustige gevoel bij de wetenschap dat het niet goed gaat en niet te weten hoe er gehandeld moet worden. En J. voelt zich veel prettiger en veiliger met de vraagbaak en de hulproepen onder het rode knopje daar bij zijn bed.

Het is vrijdagavond. Ik reageer op een reactie bij mijn stukje van die dag over de afsluitprocedure van UPC. Zonder er een reden voor te hebben steek ik mijn hand uit naar de aanknop van het tv’tje naast me. Ik zet de tv aan, en zie, hij doet het weer.
De wegen van UPC zijn ondoorgrondelijk.
Lees de rest van dit artikel »

Open brief aan Samantha

Lieve Samantha,

Toen je vorige week zaterdag langs dat speeltuintje fietste en daar die tas op dat bankje zag staan, zonder dat er iemand bij was, en toen je die tas meenam, ja, toen had je toch maar mooi geboft met die spiksplinternieuwe gsm die in die tas zat.
Nou denk ik, ik dénk het maar hoor, dat je de portemonnee ook nog even geleegd hebt en toen de rest van de inhoud met tas en al in een container hebt gekieperd.
Dat laatste vind ik toch wel heel onaardig van je, want in die container wordt die tas natuurlijk nooit gevonden. Je had de tas ook gewoon onder een struik langs het pad kunnen gooien. Misschien zijn er ook nog van die domme eerlijke mensen op de wereld, die zo’n tas naar het politiebureau brengen, of naar een adres in het adresboekje dat in de tas zat. Ja, je weet maar nooit hè.
Dat had de rechtmatige eigenares van die tas veel gescheeld. Geen nieuwe sloten op het huis, geen nieuwe sloten op de auto, geen nieuw rijbewijs aanvragen, geen nieuw kentekenbewijs, geen nieuwe kentekenplaten, geen nieuwe tas, geen geblokkeerde pasjes en ze had ook alle adressen weer gehad. Ja, ik snap wel dat je daar niet zo aan gedacht hebt. Je was natuurlijk blij met je nieuwe telefoon. Wel handig zeker dat de gebruiksaanwijzing er nog bij zat? Alleen niet zo handig dat je het laatstgekozen nummer probeerde.
Je had natuurlijk ook gewoon op het idee kunnen komen dat die tas van iemand anders is, en de inhoud ook. In dat geval had je hem daar even kunnen laten staan, of je had kunnen doen wat elke eerlijke vinder doet.
Maar ja, dat heb je nooit geleerd, want je moeder (Dat was toch je moeder?) dekte je toen je op de mooie spiksplinternieuwe telefoon van je teruggebeld werd. Je boft toch maar met zo’n moeder.

Da-ag, Samantha, de groeten van Nanos