UPC staat niet bekend om zijn klantvriendelijkheid, maar doet de laatste jaren flink zijn best daar verandering in te brengen. Mijn klacht over willekeur bij de behandeling van klachten of vragen is goed behandeld.
Maar nu is er weer iets…

Bij UPC zijn ze nog steeds flink in de war. Ik schreef het al eerder. We kregen een brief dat op ons adres het UPC Standaardpakket Radio/TV werd geleverd waar niet voor werd betaald. Ik liet de brief voor wat ie was. Maar UPC liet niet af en stuurde een tweede brief. “U bent abuis,” liet ik weten. We betalen ervoor, en zelfs ook nog voor het digitale pakket.
Nu zijn we weer een paar maanden verder. We kregen een kaart, een dreigkaart. Per maandag 17 september zou de levering van het analoge signaal worden beëindigd als we niet snel reageerden. Heraansluiting zou ruim 35 euro kosten. Dat werd me toch te gortig. Ik heb UPC gebeld en het een en ander uitgelegd. En inderdaad, we betalen, dat klopt.
De buren belden ook, en hun buren, en de buren weer een deur verder en ga zo maar door….. Allemaal wanbetalers!
Ik heb geprobeerd die medewerker uit te leggen hoe dit zou kunnen komen. Er is een verklaring voor. Het is zo, en dat weet vrijwel niemand hier, dat in ons huis en in dat van een aantal buren, twee aparte aansluitingen zitten, een in de woonkamer en een in het zijkamertje achter de garage. Dát kan niet, zei de medewerker van UPC. Als u op twee plaatsen signaal heeft, kan dat alleen maar door een splitsing in de meterkast zijn, behalve als het oorspronkelijk twee huizen waren. Nou hebben we dit huis op papier gekocht. We hebben het zien bouwen en het was echt altijd maar één huis. Wie kan dat nou beter weten, hij of ik? Die twee aansluitingen komen niet voort uit een splitsing in de meterkast. Die splitsing zit al in het schakelkastje van UPC. Dat is altijd zo geweest, al lang voordat UPC hier jaren geleden het kabelnet overnam. Járen geleden ja, en nu komen ze er achter dat er hier niet betaald zou worden….

Negentien wanbetalers op rij! Is dat niet wat vreemd? Dat lijkt me toch bijzonder. Daar moet iets aan de hand zijn. UPC zóu nu het zaakje toch tenminste wat verder uit kunnen zoeken alvorens tot afsluiting over te gaan. Overleg is bijvoorbeeld veel klantvriendelijker dan zonder meer afsluiten.
Maar dan ken je UPC nog niet. Vandaag is het signaal in ons zijkamertje verdwenen.

(wordt vervolgd)

In Zimbabwe wordt de situatie met de dag slechter. Je kunt je afvragen hoe het mogelijk is dat een welvarend land zonder etnische strubbelingen zo kan afglijden. De inflatie is niet bij te houden, werk is er niet, voedsel ook niet. Dictatuur is er meer dan genoeg.

In 2003 zwierf mijn jongste dochter vijf maanden gerukzakt door zuidelijk Afrika. Ze was ook even in Zimbabwe, even maar, want ook toen was het een gevaarlijk land om door te trekken.
Er was toen nog brood. Alleen was de manier om er aan te komen wat omslachtig. Uit het emailcontact uit die tijd, neem ik het volgende over. Het is maart 2003.
Lees de rest van dit artikel »

The day after…
Elk kabinet is per definitie een fout kabinet. Wat ik hoor is, zoals te verwachten was, weer een en al ontevredenheid.
Elk dubbeltje, dat via belasting binnenkomt, ook elk eurodubbeltje, is wel voor een of andere groep een op omstreden manier binnengehaald dubbeltje. En dat dubbeltje kan nou eenmaal maar een keer worden uitgegeven. Van de een moet dat zus en voor de ander moet dat zo. Het is fout of niet goed.
Het is nooit anders geweest.
Ik weet ook wel een paar dingen die ik graag anders had gezien. Maar ik ben blij dat we hier in een land wonen waar altijd coalities gevormd moeten worden om aan een regering te komen. Er moet altijd water bij de wijn. Het wordt dus gelukkig nooit extreem. En het wordt hoe dan ook nooit helemaal goed. Maar ook nooit helemaal fout.

Het valt me altijd weer op dat de meeste ex-rokers zo precies uit het blote hoofd weten wanneer ze zijn gestopt. Vaak weten ze tot op het uur, soms zelfs tot op de minuut, hoe lang het geleden is. Het stoppen met roken schijnt dan ook een geweldige prestatie te zijn. Ik kan er niet over meepraten. Ik snap er helemaal niets van. Onbegrijpelijk vind ik het. Ik geloof het graag hoor. Het zal best. Ik ben er nooit aan begonnen. En dat is helemaal geen prestatie voor zover ik weet.
Als ik zeg dat ik nooit noemenswaardig gerookt heb en nauwelijks drink, word ik aangekeken of er iets met me mis is. ‘Mens, ga eens leven!’, zeggen die blikken. Maar geloof me, ik mis niks. Alcohol moet je leren drinken, is me verteld. Maar waarom zou ik? De mensen die ik het zie doen, worden er in de loop van de avond doorgaans niet leuker op, al denken ze zelf van wel.
Je leest het goed. Ik ben geen kroegtijger. En je moet mij niet vragen ter verhoging van de feestvreugde. Een feestbeest ben ik ook al niet en ik zal het nooit worden. Aan mij is de polonaise niet besteed, in elk geval niet als deelnemer. Ik zit aan de kant en bezie het slagveld. Je weet niet half hoe leuk dat kan zijn!

Xinix/Xiwel/Ximaar heeft een dagenteller in elkaar geknutseld. Daarmee kun je het aantal dagen sinds een bepaalde datum berekenen. Het dient nergens toe, maar ik dacht ‘Leuk!’, en probeerde het uit.
Mijn eerste weblog startte ik eind juni 2004. Het was een webstreepjelog. De dag ervoor las ik in de krant iets over het fenomeen weblogs. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik probeer zulke dingen graag uit. Inmiddels weet ik beter. Ik heb niets te vertellen, maar ik klets hier al weer jaren. In januari 2006 zei ik webstreepje gedag. Sindsdien log ik het op eigen kracht.
Ik log al sinds 27-06-2004. (Schuif je muis eens op die datum.)
Gemiddeld kladder ik elke dag wel iets. Dat zijn toch heel wat schrijfsels.

Er valt wel meer terug te rekenen. Ik speel nog even verder.
Ik ben .. dagen oud, .. dagen getrouwd.
Hm, dat worden hoge getallen.

Wil je ook even spelen?
Het script staat hier, bij Xinix.

Vandaag is het minstens twee dagen.
Het lijkt onmogelijk, maar het kan.
Om te beginnen is het vandaag Nationale Burendag, georganiseerd door Douwe Egberts. Het doet me gruwelijk kneuterig aan. Ik ben op die website al gestrand toen ik mijn postcode moest invullen. Het is vast heel leuk en gezellig, maar onze buren weten hier gegarandeerd niets van. We zullen hen dus niet voor het hoofd stoten als we doen of we van niets weten. We gaan liever iets leuks doen.
Minder leuk en al helemaal niet gezellig maar voor ons wel heel actueel en in elk geval een stuk nuttiger is de Wereldlymfklierkankerdag, ook vandaag. Op die website staan ze niet eindeloos in kartonnen koffiebekertjes te roeren, er wordt informatie gegeven.
Doe de lymfklierkennistest!
Na het rode lintje bij aids en het roze lintje bij borstkanker, is er nu het groene lintje, dat aandacht vraagt voor lymfklierkanker.
Verder kun je natuurlijk gewoon je verjaardag vieren, of je trouwdag, of je scheidingsdag, of je vrije dag.
Mijn buurvrouw bracht net een pannetje soep voor J. (meneer Nanos), om aan te sterken! Zie je wel, wij hebben De ouwe Egberts helemaal niet nodig om er een dag van te maken.

Het is nog waar ook, AH verkoopt geen anderhalve literflessen cola meer. Het gerucht bereikte me al eerder, maar het is dus waar!
Ze zijn er niet meer!
En vanavond toen we om acht uur naar het journaal wilden kijken op Nederland 1, bleken alle drie de nationale zenders er uit te liggen. Zo misten we een stukje van de Ritasoap.
Wel een beetje veel, voor één dag….

Spinnen die ik binnen tegenkom, kieper ik naar buiten. Daar mogen ze hun gang gaan. Elk najaar zit er wel een kruisspin voor mijn keukenraam. Nu ook weer, al dagen. Vanmorgen had hij een nieuw web gemaakt. Prachtig! Net als ik het nieuwe kunstwerk bewonder vliegt er een prooi in. De spin haast zich naar de plek des onheils. Het is elke keer weer fascinerend te zien wat er dan gebeurt. Het slachtoffer heeft geen schijn van kans. Razendsnel wordt het ingesponnen en meegenomen naar een uithoek van het web. Het kunstwerk is naar de knoppen, maar dat komt wel weer goed.

Deze tekening van Ruben L. Oppenheimer stond november vorig jaar in de NRC. Hij zou zo weer geplaatst kunnen worden, of omgekeerd natuurlijk.
Leuk hè, de politiek.
Toch is het jammer dat kamerleden altijd de partijlijn moeten steunen en geen eigen geluid mogen hebben. Dat degradeert een kamerlid tot stemvee. Binnen een partij zouden binnen bepaalde grenzen best wat verschillen mogen zijn. Hier kenneljk niet, maar het gaat dan ook om Rita Verdonk.

Ik heb nog eens nagedacht over de manier waarop nu weer de kwaliteit van het onderwijs opgekrikt moet gaan worden.
Onze staatssecretaris Dijksma heeft het gevonden, denkt ze. Eindelijk zal de kwaliteit van het onderwijs omhoog gaan. Er is een goeroe ingehuurd. We gaan toetsen.
Is dit het Ei van Columbus, of het het volgende zoethoudertje?

In feite is elk schriftelijk werk en elke vraag die een kind mondeling beantwoordt een toets. Ik ben geen liefhebber van steeds maar nadrukkelijk toetsen. Die toetsen zijn geen wondermiddel.
Hoe komt het dat de oudere generaties veel beter lezen en schrijven dan de jonge? Tachtig-, negentigjarigen met alleen maar lagere school schrijven vaak foutloos. Is dat alleen omdat ze minder andere dingen om zich heen hadden, of omdat hun ouders minder onverschillig stonden ten opzichte van de schoolprestaties, of omdat er meer discipline was op school? Is dat niet ook omdat die oude generatie leerkrachten zelf nadacht, elke inspanning van hun leerlingen als toets zag en aan foutenanalyse deed? Voorgeschreven toetsen waren er niet. Het zat allemaal in het hoofd van die onderwijzers. En dat niet alleen, ze deden er wat mee!
Tegenwoordig heb je leerlingvolgsystemen. Dat lijkt prachtig, maar wordt daar echt iets mee gedaan? Tegenwoordig is een leerkracht al uren bezig met het vastleggen van de resultaten van die voorgeschreven toetsen. Twee keer in mappen, ook nog eens in de computer en er kijkt nooit meer iemand naar. Velen zien alleen de cijfertjes van de resultaten, maar kijken ze ook waarom die cijfertjes zijn zoals ze zijn? Toetsen zijn op zich geen wondermiddel. Het gaat om wat je met de resultaten doet. Daar moet de tijd en de aandacht voor zijn, en vooral kwaliteit bij het geven van die aandacht.

Ik hoef dat boek niet te lezen, maar ik vroeg me tientallen jaren geleden al af waarom ik het niet mág lezen.
Is het niet zo dat iets wat niet mag, veel interessanter is, dan iets wat wel mag?
Heeft zo’n verbod eigenlijk wel zin?
Wat vind jij van dit verbod?

Update
Ik hoor nu in het journaal, dat ik het wel mag lenen bij een bibliotheek. Ik mag het dus wel lezen. Maar ik mag het niet kopen.
Merkwaardig?
Nee, natuurlijk niet.
Als ik het leen, of jij, staat dat gelijk genoteerd.

Zoiets krijg je thuis niet voor elkaar. Binnen vijf dagen is J. weer opgelapt, in elk geval zover dat hij weer naar huis mocht. De eerste paar dagen is hem middels een infuus drie liter vocht per dag ingegoten, met behalve dat vocht nog wel het een en ander. Gisteren moesten natje en droogje via de normale route naar binnen. Dat lukte gelukkig weer. Helemaal top lijkt het me nog niet, maar we hopen maar dat dat snel komt.
De bel voor de volgende chemoronde wordt een week later geluid dan aanvankelijk de bedoeling was. De tweede ruggeprik hebben ze nog snel even gegeven. Echt lekker is dat niet. De hoofdpijn komt al weer op, maar we hebben nu (hopelijk) betere middelen daartegen voorhanden dan de vorige keer.
Overigens is dit alles bij elkaar peanuts in vergelijking met wat er verder op de afdeling oncologie aan patiënten binnenkomt. Hier zijn de vooruitzichten relatief gunstig. Daar zijn we ons goed van bewust.