Aan seksuele voorlichting werd bij mij thuis niets gedaan. Ik heb er tenminste nooit iets van gemerkt. Misschien hadden mijn ouders de taken verdeeld. Mijn vader had dan misschien de taak zijn zoons van de nodige kennis te voorzien. Ik heb ooit mijn broer horen ontbieden naar mijn vaders kantoortje en daar werd hem gevraagd: “Wat wil je weten?” Mijn broertje had geen idee waar de vraag op sloeg. Hij had dan ook geen vragen. Hij deed mij na afloop verslag van dit gesprek dat niet plaatsvond. Later bleek dat mijn vader, als alle vaders van de verse eersteklassers van de middelbare school, van de school het verzoek had gekregen zijn zoon voor te lichten. Een week later kreeg mijn broer nog wel een voorlichtingsboekje voorgeschoteld. Dat was het dan. Dat is zo te horen al minimaal.
Maar als mijn moeder de dochters voor haar rekening kreeg, is ze in die opvoedende taak volledig tekort geschoten. Ik heb haar ooit gevraagd waarom het nooit een onderwerp van gesprek was geweest, Ik was toen een jaar of zestien. “Ik dacht dat je het wel wist,’ was het antwoord. Dat was ook zo, maar dat kon ze niet weten. En wat ze met ‘het’ bedoelde, is nog maar helemaal de vraag.
Het zal wel de geest van de tijd geweest zijn. Seks was een van de vele dingen waarover men liever niet praatte, in elk geval niet met zijn kinderen.

Omdat het nu toch ruim na 24 uur is, kan ik wel een filmpje linken (Het is in het Engels. Klik op het plaatje.).
Wie verder nog vragen heeft, kan online terecht bij de love-coaches van de Amsterdamse GGD.

Nee, verder geen commentaar!

Dit is ‘m dan, mijn nieuwe camera, de Panasonic DMC-FZ8.
Ik heb lang getwijfeld, óf een spiegelreflex (SLR), óf zoiets als dit ( en dat werd al snel deze!). Maar een SLR geeft meer gesjouw met lenzen, en dat wil ik niet.
Dit is een geweldige camera. Hij heeft 12x zoom, alles kan automatisch, maar desgewenst ook handmatig. Er zit een Leica lens op. Tot nu toe kan ik niet anders dan dan deze camera aanraden. Hij ligt lekker in de hand, is niet te zwaar en heeft heel veel mogelijkheden.
Ik heb er al een heleboel foto’s mee gemaakt, en er het overgrote deel weer van weggegooid, zoals het hoort. Er zitten heel mooie resultaten bij, en dat maakt des te kritischer bij het beoordelen van de rest. Dat krijg je nou, als je niet ver van huis komt. Dan gaat het om de foto’s en niet om het plaatje, zoals in de vakantie of bij een dagtripje. Het experimenteren werpt wel vruchten af, ik leer voorlopig nog heel lang bij.
In de loop der tijd zullen er hier wel regelmatig producten van deze camera op dit weblog verschijnen. Ik heb in elk geval al een paar leuke ‘kijk’-opdrachten voor jullie. Die zijn bij de voorraad gevoegd, want ik had er nog een paar.

Ik heb drie bakken klaar staan, een voor de kringloop, een voor papier, een voor de vuilnisbak.
Je hoeft er niks van te denken. Ik heb dit maar heel af en toe. Het is nu nodig. Ik wil mijn kamertje nu wel eens een beetje op orde hebben, anders heb ik er geen ruimte voor mijn nog aan te schaffen nieuwe boekenkasten. Ik wil er trouwens eerst wat met een paar muren doen.
Uit de stapel troep kwamen salarisstroken uit 1976, een stuk of wat agenda’s vanaf 1977, supermarktkassabonnen van vakanties van jaren her, overgebleven nieuwe kerstkaarten nog geschikt voor gebruik, als ik ooit nog eens kaarten ga versturen. Er is nog veel meer.
Voordat ik van mezelf aan die troep mocht beginnen, moesten eerst de badkamer en de wc’s brandschoon zijn, alle afvalbakken in huis moesten geleegd in de kliko, de slaapkamer moest gestoft zijn en gezogen, en de was gesorteerd.
Ik ben heel tevreden met mezelf, want ik kwam aan die drie bakken toe. Er zit al wat in en de papiervernietiger had ook al werk te doen. Het begin is gemaakt. Nu de rest nog, want ik ben er nog lang niet.
Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Ik werk eraan en weet inmiddels dat elk beetje uitstel kan leiden tot heel langdurig uitstel. Maar toch ga ik eerst aan een nieuw boek beginnen, en straks nog even naar de grootgrutter.

Nou, dat was niet moeilijk.

Ton, Geartsje, Job, Ria, Wieneke, PeterS, Maja, Thérèse, Tagrijn en Annabee gaven allemaal een antwoord dat goed te keuren is. Op het plaatje was niet te zien of het om een tractor, een shovel een schuiver of een grafmachine ging. Dat was allemaal voldoende. Dat het plastic speelgoed is, werd door iedereen wel op een of andere manier gemeld. Marnix wist het ook, maar dat is niet zo heel vreemd. Hij maakte de de foto, in zijn huis, spelend met mijn camera.

De velden met (*) móeten worden ingevuld!

Wat is dit?



Schrijf hier je oplossing,

dan kan een ander ook nog raden.
Het antwoord is al gegeven (zie de volgende log).

(klik op de foto voor een grotere foto)

Omdat het veel bekeken wordt, schijnt het het toppunt te zijn van de dingen die je niet gezien hoort te hebben. Er wordt heftig gespeculeerd over de vraag waarom het programma zo populair is. Ik zag allerlei redenen voorbij komen, de ‘hang naar de romantiek van het boerenleven’ stond bovenaan. Maar ik denk dat al dat gepsychologiseer in de media over het waarom er massaal gekeken wordt niet meer dan koffiedik kijken is. Er is niet één reden voor die hoge kijkcijfers te bedenken, ieder heeft zijn eigen reden er al dan niet naar te kijken. Doorgaans zien we hier de programma’s met de hoge kijkcijfers niet. Dit is de uitzondering. Je mag het best weten, ik kijk ook.

‘En Van Dis dan?’
‘Die zie ik later online.’
‘In Europa ook?’
‘Nee, daarbij heb ik afgehaakt.’

Zo, nu ben je helemaal bij.

Dan nu de vraag, wees flink en geef eerlijk antwoord. (Je naam staat er toch niet bij):

[poll=18]

update,
mét het antwoord op de vraag waarom ik kijk.
Lees de rest van dit artikel »

Thérèse ging mee schoenen kopen, schoenen voor een brede voet. O ja, daar weet ik ook het een en ander van. Lastige mensen hoor, die bredevoeters, volgens sommige verkopers dan. Vertel míj wat!

Ik ken er ook zo een, iemand met een brede voet, en ik moet altijd mee met schoenen kopen, want ik ben het zelf.

Vrouwen horen schattige kleine, maar in elk geval smalle voetjes te hebben. Dat gevoel krijg ik in een schoenwinkel. En voeten met een hoge wreef zijn fout, helemaal heel erg hopeloos verschrikkelijk fout.



“Ik kan ze wel voor u bestellen, mevrouw.”
“O, dat…”
(Nu word ik onderbroken.)
“Maar dan moet u ze wel nemen.”

Grr…!!

O, wat vind ik dit moeilijk. En wat is het soms moeilijk geen hekel aan mezelf te krijgen.
Punt is dat ik niets heb met honden, met katten ook niet trouwens, met geen enkel huisdier. Zal ik nog doorgaan? Ik maak geen vrienden met deze log, ben ik bang.

Eerst maar een bekentenis:

Ik loop niet over van vertedering als ik een nest jonge poesjes zie, ik raak niet in extase bij een hondje van drie weken. Nooit wilde ik er een in mijn huis hebben, voor geen prijs. De kans dat ik overstag ga, is nihil. Ik zie de lol er niet van. Voor de meeste honden, zeg eigenlijk maar alle, ben ik zelfs diep in mijn hart bang (en dat is regelmatig niet eens zo heel diep). Dat geldt ook en misschien nog meer voor de ‘hij-doet-niets-hoor’honden. Binnen een straal van drie meter geldt dat in elk geval, vijf meter is prettiger en tien nog een heel stuk prettiger. Ik zal dus nooit ‘op de hond passen’ als mij dat gevraagd wordt. En gelukkig wordt het me nooit gevraagd.

Als ik bij iemand kom die er een hond op na houdt, dan komt die hond doorgaans even kijken wie er is. Ik doe manmoedig of ik daar niet mee zit, maar aaien is er niet bij. En ik ben blij als de hond weer wat uit mijn buurt is. Ik accepteer dat gelaten of heroïsch naargelang de hond, het is hun huis. En als ik dat niet wil, moet ik er weg blijven.
Maar nu het omgekeerde. Een vriendin vraagt me: ‘Mag de hond meekomen?’ Het is een pup, ze hebben hem een week, en mijn vriendin ken ik al tientallen jaren en ik heb haar lang niet gezien. Dilemma…
Ze voelt direct mijn aarzeling. Het is al beslist. De pup komt niet mee.
Ik ben blij toe, ik geeft het toe, het is haar beslissing.

Tumtum, caramels en Engelse drop kan ik moeilijk weerstaan. Daarom is het niet in huis. Chips zijn ook lastig, maar alleen de naturel. Alle chips met smaakjes vervelen me razendsnel. Die kan ik makkelijk laten staan. Dichte zakken met alle bovengenoemd spul zijn tamelijk veilig. Het is ook niet zo dat die eenmaal open in een keer leeg moeten. Het blijft dan niet bij ééntje of een paar, maar het hoeft niet op. Toch is het niet in huis hebben veiliger.

Harde snoepjes zoals in dit blikje laat ik ook makkelijk voor wat ze zijn. Daarom is een blikje als dit niet gevaarlijk. Dat kan hier, als het aan mij ligt, compleet met inhoud heel oud worden. Het is er dan ook niet voor mij.

Dit is dan gelijk het antwoord op de vraag in kijk -13-. Het is een blikje met als inhoud borstbollen van Wycam’s. Of, zoals ook op het blikje vermeld cough-drops (flemish), arrache-toux (veritable ballons, a l’ancienne) of hustenbonbons (echt alte).

Ze lijken een beetje op Haagse hopjes.
De meesten van jullie zagen wel dat het om een blikje ging. Er werd frisdrank genoemd, en bier, en appelstroop, maar lucifersdoosje was echt fout.
Een helemaal goed antwoord zat er niet bij. Geartsje kwam nog het dichtste in de buurt, zij zag een blikje snoepjes.
Ik geef het toe, deze was niet eenvoudig.