De kogel is door de kerk. Het duurde even, maar nu dan… Eindelijk!
Na lang denken had ik besloten welke ik wilde. Een spiegelreflex, of toch maar compact? Het was lastig, want alles heeft zijn voor en zijn tegen. Maar dat was in juli.
Sinds mei zat ik al zonder, en net toen ik wist welke het moest worden, werden de huiselijke omstandigheden hier zo dat het er steeds maar niet van kwam. Het was niks hoor, zonder camera, ook al was ik aan huis gebonden. Ik was zo gewend er een te hebben. Zelfs hier om het huis is er genoeg mee te doen. Ik leende af en toe die van J. (meneer Nanos), maar daar had ik ruzie mee en hij werkt met batterijen en die zijn altijd leeg als ze nodig zijn.
En dan komen er weer twijfels. Je ziet hier eens wat en daar zie je iets moois. De eisen worden nog eens geformuleerd. De twijfel slaat weer toe.
Maar nu moest het toch maar eens. Er is nog wat gewikt en gewogen, en vanmiddag kocht ik een nieuwe. Het werd toch een van de alternatieven die ik in juli al in gedachte had. De accu staat op de lader. De Engelstalige handleiding is diagonaal doorgenomen, zodat ik weet waar dat wat er in staat over gaat. Het lenskapje zit erop en de draagband is bevestigd. Meer kan ik nu niet doen.
De Nederlandse handleiding is gedownload en staat klaar om geraadpleegd te worden. Dat is toch een stuk handiger. En nu kan het morgen dus beginnen. Morgen ga ik wat experimenteren. En als er dan het een en ander aan resultaat is, kan ik hier verslag doen van de eerste bevindingen, van de worstelingen en de dingen die gesmeerd gingen. Nu ben ik er in elk geval blij mee.

“Zeg nu maar eens jij tegen me,” werd van de week weer eens tegen me gezegd.
Ik ben een ‘U’-zegger. Dat valt kennelijk op in deze tijd waarin het gejijjou normaal is. Het overkomt me soms dat mensen die ik al een tijdje ken, maar toch niet zo vaak zie en dan altijd in eenzelfde situatie, dat tegen me zeggen: “Zeg nu maar eens jij tegen me.” Ooit leerde ik dat en het zit erin gebakken. Tegen mensen die je niet kent en tegen oudere mensen zeg je ‘U’. Er zijn weliswaar steeds minder oudere mensen, maar mij onbekenden zijn er nog genoeg. Ik zie ook niet in wat er mis is met ‘U’. Bij sommige mensen heb ik zelfs de neiging ertegenin te gaan als ze zonder dat ik hen ooit eerder gezien hebt doorgaans ook nog zwaar overdreven tegen mij aan het jijjouen zijn. Ik betrap me er dan op dat ik langer doorga met ‘U’-zeggen dan ik anders gedaan zou hebben.
Mijn kinderen doen het ook, ‘U’-zeggen. Laatst hadden we het er nog over ons steeds meer afwijkend gedrag. Maar ze gaan er kennelijk niet onder gebukt. Ook zij gaan er gewoon mee door.

Ik vind bezoek leuk, heel leuk zelfs. Ik ben zelfs eigenlijk gek op bezoek, eerlijkgezegd.
Maar ik hou van onverwacht bezoek. Ik wil geen afspraken, ik hou van verrassingen en dan vind ik het geweldig dat je komt.
Kom maar dus!
Als er eens een afspraak is, is het er een met klein gezelschap. Grote groepen tegelijk wil ik eigenlijk niet. Dat is heel egoïstisch ja, ik wil er zelf iets aan hebben en niet continu rond moeten draven. Ik ben dan ook een heel slechte gastvrouw. Liflafjes en andere bewerkelijke dingen worden hier niet bereid. Dat spijt me verschrikkelijk, maar het zit niet in me. Ik ben sowieso niet geschikt voor culinaire hoogstandjes. Wie hier binnenloopt, moet het doen met wat er in de beperkte voorraad is, en met ons gezelschap.
Het mag duidelijk zijn dat ik dus nooit jarig ben, niet voor iedereen tenminste. Ik hou het select. In het middelpunt staan is voor mij geen genoegen. Ik ben er te verlegen voor en mis het vermogen tot uitbundigheid. Het bespaart me ook nog een hoop werk. En bovendien word je van jarig zijn oud!

Update
Ik zie bij de reacties dat er misverstanden zijn over het plaatje.
Het is niet mijn leeftijd. Het is ook niet de gewenste leeftijd.
Het is het nummerplaatje naast onze voordeur.
Het is dus mijn huisnummer. Dan weet je waar je moet zijn.