Een foto als deze kan hier niet dagelijks gemaakt worden. Aardappelen schillen komt hier maar weinig voor. Een zak van vijf kilo is sowieso veel te groot. Die piepers zitten lang voor ze geconsumeerd kunnen worden zwaar onder de uitlopers. Deze foto is een oudje, van januari 2005. Ik heb toen een, inmiddels incomplete, serie gemaakt van de gang van zaken bij het frites maken. Dat knutselden we altijd van verse aardappelen. De laatste jaren doen we eigenlijk niet meer aan patat. Waarom niet? Geen idee, het gebeurt gewoon niet meer. Nou moet je ook weer niet denken dat dat de laatste keer was dat ik piepers heb gejast, maar een relatieve zeldzaamheid is het wel.

Dat was het dus bij de jongste ‘kijk’-vraag, een aardappelschil. Het aantal deelnemers viel me wat tegen, juist nu ik een volgens mij heel makkelijke vraag had gesteld. Willen jullie meer uitgedaagd worden? Of liep iedereen in het bos?
Goede antwoorden kwamen van PeterS, Job, Marnix, blogbaas, Wieneke, Inge, Eveline, Hanscke en Pieke.

Wie weet wat dit is?

Schrijf hier je oplossing.

Op 17 maart schreef ik over het Leids:

We speelden met een bledder, en met kuisters. Verder was de jes heel geliefd, ..
Heb je enig idee wat ermee bedoeld werd?

Voor Tagrijn en Leidse Glibber was het gesneden koek. Logisch natuurlijk, we speelden allemaal in Leiden (Maar niet samen, en voor zover ik dat inschat ook niet tegelijkertijd).
Glibber schrijft:

Een bledder was natuurlijk een voetbal, kuisters waren duur hoor, waren grote knikkers en de yes was een van de favorieten in de speeltuin

Maar ik ben het niet helemaal met hem eens.
Kuisters waren bij ons de gewone knikkers, zoals deze. Hoe groot ze ook waren, het bleven kuisters. Héél grote waren net zo goed kuisters, maar werden soms onderscheiden als ‘bonken’. De waarde van een bonk werd per sessie bepaald.

Later kwamen de knikkers met het kattenoog erin. Dat waren de beukies. Die beukies telden eerst voor twee kuisters, maar toen ze heel gewoon werden, ging dat over. Waarom ze beukies heetten is wel duidelijk, zelfs wij stadskinderen kenden beukennootjes. En daar leken die gekleurde stukjes binnenin toch op. Ook met de beukies werd gekuisterd, én met de looiers.

Oorspronkelijk waren looiers van lood, maar die heb ik nooit meegemaakt. Bij ons waren de looiers de metalen kogels uit kogellagers. De heel kleintjes uit fietsen deden niet mee, maar als ze op kuistermaat kwamen, gingen ze tellen. Looiers waren rijkdom, die wilden we allemaal wel. Hoe groter de looiers waren, voor hoe meer kuisters of beukies ze telden. Daarover werd stevig onderhandeld voor ze in het spel werden gebracht, ook of je ze echt kon winnen of dat ze werden afgekocht met gewone kuisters.

En nu zijn we er nog niet helemaal, want al zeiden wij thuis dan kuisters zoals het er staat. Om het helemaal goed te doen zeg je kùisters, met de ù uit het Franse un en een korte i erachteraan. En die i moet dan ietsje zakken in toonhoogte. Voor de r achteraan druk je je tong lichtjes tegen je verhemelte. Kùisterr.
Met kùisterrs kun je dus kùisterre.

‘Hebben wij dat?” vraagt J. (meneer Nanos)
‘Ja, dat hebben we.’
Ik sta direct voor de kast om het te pakken
Maar ik zoek en zoek.
Ik zoek in de andere kast, ik zoek boven.
Niks..
Het kastje in de gang dan? Op zolder misschien?
Ik weet het zeker. Ik heb het.
Witte voorkant, plaatje op de onderste helft met iets van huizen of daken, titel erboven …
^(zucht)

Dat was van de week.
Vandaag zocht ik nog eens.
Als niet al te overtuigend bewijs laat ik J. het plaatje van het boek op internet zien.
‘Zie je wel, zo ziet het er uit.’
Ik laat het erbij.
Ik heb ‘Het verdriet van België niet gevonden.

‘Wie weet wat dit is?’ was de vraag.
Ik toonde alleen dat ronde gat,
maar met dit plaatje uit de reactie erbij kon het toch niet moeilijk zijn.
Er waren leuke antwoorden, al dan niet gevonden met behulp van het tweede plaatje:
‘Ik denk aan een koffiefilter, na één keer opschenken ofzo ;-)’,

‘Ik denk toch dat ‘t een speaker is’
‘Afvoerkanaal van de afzuigkap?’
‘Het bovenaanzicht van een trechter’
‘De opening van een geluidsbox!’
‘Kauwgomballenautomaat?’
en
‘Nou dat is een fluitje van een cent, het is een stofzuiger, met de opening voor de slang. Ik heb zelf net de volle zak verwisseld.’
Helaas, al die antwoorden zijn fout.

Ton (die kwam met de mooie omschrijving die hier in de titel staat), Marnix, Eveline en Enneke hadden het goed.

25 Maart 2008, 10.00 u.

Op de banen die in de zon liggen is de sneeuw verdwenen. We kunnen weer. Alleen dat reepje sneeuw in de schaduw van de netband is er nog. Wel apart, maar het duurde maar even.

Twee laadjes opruimen en je bent af van het resultaat van het jaren sparen van lege of oude goedkope balpennen, kapotte punaises, uitgedroogde vulpenvullingen, verbogen paperclips, niet de definiëren klemmetjes, verdwaalde splitpennen, veel te harde potloodjes, onbruikbaar geworden markeerstiften, nooit meer nodige schrijfmachinelinten, gespleten kroontjespennen, gebroken lineaals, lege of ingedroogde potjes Ecoline, verteerde elastiekjes, keiharde gummetjes, lekkende vulpennen en roestige puntenslijpermesjes. En dan heb ik het niet over de stapel aan de deur gekochte ansichtkaarten die het versturen nooit waard waren.
Het is een stuk luchtiger geworden in de opgeruimde laden.

Ze zullen er best ergens geweest zijn, al die winterse buien die ons beloofd waren. Maar wij hebben ze hier niet gezien. Gisteren (eigenlijk al weer eergisteren zie ik nu) was het een klein buitje. Vandaag (dus eigenlijk al weer gisteren) was het de hele dag zonnig en er was weinig wind. Heerlijk!
We hebben dus maar een boswandelingetje gemaakt. Het was er doodstil. We kwamen twee vrouwen met een aangelijnde hond tegen, dat was alles. In de verte zagen we een paar hertjes op de vlucht slaan. Die hadden we daar nog nooit gezien.
De vier verdwaalde sneeuwvlokken op de terugweg mogen geen naam hebben. De ruitenwissers waren niet eens nodig.
Je hoort ons niet klagen!

Wie weet wat dit is?

Schrijf hier je oplossing.

Te moeilijk?
In de reactie staat een tweede plaatje!

Onze achtertuin wordt steeds groener. Alles loopt lekker uit.
En het wás er al zo groen.
Algen en mos doen het ontzettend goed bij ons,
ont-zét-tend goed.

(Zien? Klik!)

op de foto:
Stadshart Zoetermeer, 19 maart 2008

Toch leuk, zo’n gsm waarmee je ook foto’s kunt maken. Een gsm heb je (bijna) altijd bij je. Mijn vorige gsm kon alleen maar dat waar mobieltjes oorspronkelijk voor zijn, bellen. En sms kon natuurlijk ook.
Verbazingwekkend wat er allemaal met zo’n klein ding mogelijk is. Internet, muziek afspelen, radio luisteren, het kan allemaal.
Ik gebruik lang niet alles. Ik bel eventueel met bluetooth, ik sms soms en gebruik de camera. De rest is franje. Ik hoef geen mp3tjes, ook op mijn harde schijf heb ik er nauwelijks staan. De radio heb ik ook niet zo nodig, maar zal ik misschien ooit wel eens gebruiken. En internet zie ik thuis wel op een fatsoenlijk scherm. Maar het kan. Over een jaar kan er weer meer. Ik vind dat wel leuk, die steeds weer nieuwe technieken. Ook al gebruik ik de mogelijkheden niet allemaal, ik wil wel weten hoe ze werken en probeer ze allemaal wel even uit.
Mobloggen heb ik nooit gedaan. Ik vind het teveel moeite om uit te zoeken hoe dat hier moet.

Ik ben benieuwd welke functies van de gsm jij echt gebruikt.
Denk aan telefoon, sms, mp3 speler, radio, camera, internet, mobloggen, spelletjes, de rekenmachine, stopwatch, bluetooth, timer, en al het andere dat ik hier nu vergeet.

Update
Als ik zeg dat ik met het ding bel, dan is dat een wat overdreven uitspraak. Ik bel zelden mobiel. De bluetooth gebruik ik in de auto, maar dan bel ik zeker niet. Het gaat om het gebeld worden. En dat is zeldzaam, want mijn nummer staat nergens vermeld. Wel vergat ik nog een functie die ik regelmatig ook al op mijn oude apparaat gebruikte: de wekker. Als ik ergens anders dan thuis overnacht, gebruik ik altijd de gsm als wekker.

Het kwam ter sprake op de tennisbaan, bij het wisselen van helft. Doorgaans zijn wij niet zo’n kletsgroep, er moet gewerkt worden, maar er zaten al twee sets op en dan worden de waterflesjes niet overgeslagen.
Die tandarts, wat moet je daar nou mee?!
Half januari was er een stukje aan een tand gezet en dat was er nu al weer af gebroken, en niet door het eten van toffees of het kauwen van kauwgom of het doorbijten van een dik stuk chocola. En dan wil die tandarts gewoon weer volledig rekenen. Daar hoeft een loodgieter niet mee aan te komen, zeg nou zelf. Slecht werk moet gewoon over!
Ja, een leuke, jonge nieuwe frisse tandarts. Die heeft alles pas geleerd en weet overal wel een perperdure oplossing voor. Een vooruitziende blik heeft hij ook. Hij bereidt je daarom voor op wat mogelijk zou kunnen komen…
Die melktand die nooit gewisseld is, kan wel eens los gaan zitten en uitvallen (Goh!), en dan is dat gat daar geen gezicht. Daar kan hij dan een brug plaatsen, maar ‘er zijn tegenwoordig mooiere oplossingen’. Vervolgens probeert hij een implantaatje te slijten, Hij legt het maar vast in de week, kost maar twee en half á drieduizend euro, en flink wat pijn in je bakkes. Tis niks, toch?
Toen vlogen de bedragen van offertes, schattingen en rekeningen over en weer. Ik hoor het aan en prijs me gelukkig. Ik heb hier geen inbreng met mijn nul kronen en nul bruggen. Tjonge, wat kun je daar veel geld in stoppen!
En vervolgens hebben we alle frustaties er maar in een derde set uit geslagen.