Naarmate er meer familieleden van de generatie voor ons het leven lieten, werden we meer en meer verrijkt met allerlei parafernalia. Boeken, vaasjes, schilderijtjes, je kent het wel. Veel dingen vonden hun weg naar de diverse kringloopwinkels. Andere dingen kwamen her en der op zolders terecht en liggen daar te verstoffen. En natuurlijk hangen en staan er bij mijn generatiegenoten ook dingen gekoesterd te pronken. Het is meer kitsch dan kunst wat ons ten deel viel.
In 1945, na de bevrijding, moeten de bevrijdingsbordjes heel populair geweest zijn. In mijn ouderlijk huis hingen er vier boven de trap. Ik vermoed dat ze van Gouds plateel waren en lelijk waren ze in elk geval niet. De basis kleur was wit, het patroon erop was kleurig, met veel oranje appeltjes erop en natuurlijk bevrijdingstekst. Ik had ze best willen hebben, maar ze zijn spoorloos verdwenen, waarschijnlijk bij een of andere verhuizing.
Toch heb ik hier wel een paar bevrijdingsborden boven, blauwe, afkomstig van een oom uit mijn schoonfamilie. Het ene is niet mooi en het andere lelijk!! Ze werden ons toegewezen: “Die willen jullie hebben.” Dat wisten we zelf nog niet, maar we hebben ze wel meegenomen.
Het grootste is een joekel van 33 centimeter doorsnee met een dramatische voorstelling van een soldaat en een vrouw die de Duitse adelaar en het hakenkruis vertrappen. Het is een bord uit Maastricht, van Petrus Regout (nu Sphinx).
Het kleinste is grover dan dat wat we thuis hadden, meer blauw ook, maar wel met een paar sinaasappeltjes erop. Het is 25 centimeter in doorsnee, en ja inderdaad: Delfts Blauw.
Hé, ik geloof dat mijn moeder die tweede ook heeft. Hij komt mij zo bekend voor. En Gouds plateel ziet er toch heel anders uit? Donker bruin of zwart met allerlei kleuren? Ik zal eens gaan zoeken bij Google.
Tja, het is wat die geërfde dingen.
Die eerste, dat grote bord, is wel theatraal, hoor! Wees er toch maar zuinig op.
Het zijn typisch van die borden die je nooit gebruikt maar ook nooit weg doet. Misschien zijn ze inmiddels wel een vermogen waard ?
Dit is dan ook geen Gouds plateel, en dat schreef ik ook.
Ik heb ook wel wat van dat plateel (maar dus niet die bordjes). Het is juist heel vrolijk van kleur. Ik zal er een keer over schrijven.
ik denk dat er veel mensen zijn die nog zo’n bordje in huis hebben, ik helaas niet. Ook bij mijn moeder is dit niet meer te vinden en mijn schoonvader zal hem al lang hebben weggegooid, mocht hij zo zoiets gehad hebben.
Ik vind je niet mooi, maar ik zou ze ook nooit weggedaan hebben……
in de laatste zin staat je, maar daar bedoel ik ze mee (voordat je je beledigd mocht gaan voelen)
Ik heb het intussen opgezocht, over dat Gouds plateel. Tot mijn verbazing heb je meerdere soorten. Ik kende alleen dat donkere goedje.
Voor wie ervan houdt, is dit prachtig. In ieder geval is het een herinnering aan een oom. Maar zoiets kopen? Nou nee…
herinnering aan een asbak, ter gelegenheid van het 40-jarig regerigsjubileum van Wilhelmina, ook met oranje appeltjes. Zal wel gebroken zijn, bij ons thuis brak alles en bovendien moest mijn moeder niets van het koningshuis hebben.
Wij hebben het bevreidings bord van pertus ragout ook.
Ooit eens gekocht voor 4 euro bij een kringloopwinkel.
Iemand die hier een waarde van weet?
Of is het wat de gek er voor geeft?
Waarde van petrus regout bord is rond de 40,00 euro.
En de onderste is van de porceleyne fles waarde rond de 75,00 euro.