Er zijn van die webloggers die aankondigen er mee te stoppen en dat vervolgens dan ook doen. Soms zie je ze na een tijdje terug, en soms niet. Je hoort of ziet dan nooit meer iets van hen. En dan vraag ik me met enige regelmaat toch af: ’Lezen ze nog wel eens iets op de weblogs of zijn ze echt helemaal vertrokken?’
‘Zijn ze ergens anders opnieuw begonnen?’
‘En waarom mogen we dat niet weten?’
Of beter gesteld: ‘Waarom weet ik dat niet?’
En ik denk ook wel eens: ‘Hoe is het hem of haar vergaan, want echt lekker ging het hem of haar niet?’
Of: ‘Jammer, wat er stond, was altijd de moeite waard.’
Of: ‘Hij stak er veel tijd in. Waarmee houdt hij zich nu bezig?’
Of: ‘Maakt ze nog steeds van die mooie foto’s? En plaatst ze die nog ergens op het www?’
Dat soort dingen denk ik wel eens.
Ik doe dit al weer een jaar of wat, ik zag er komen en ik zag er gaan. Ik zal nog wel wat gaan én nog wat komen meemaken. Ik zal zelf nog wel even doorkladderen. Of niet, want ook hier kan de knop ineens om gaan. Je weet natuurlijk maar nooit en ik vraag me net als die vertrekkers ook wel eens af waarmee ik nou eigenlijk bezig ben.

Valt het jullie ook op?
Het was ‘WE hebben gewonnen,’
en het is ‘ZE hebben verloren.’

En dan nog even dit aan het stadionpubliek:
Als je daar raar uitgedost op de tribune gaat zitten om ‘ons’ te zien winnen, dan heb je wel wat verplichtingen. Dan moet je niet als een stelletje dooie dienders zitten te zitten, dan moet je werken! Dan moet je een bijdrage leveren, zodat je bevórdert dat WE zullen winnen. Dan moet je kansverhogende activiteiten ontwikkelen! Dat heet aanmoedigen, oppeppen. Het is geen garantie, maar het helpt vaak wel. Het was wel heel erg stil in dat stadion!
Wat waren jullie een sloom publiek! Ga daar maar eens over nadenken!

Komkommertijd, hij komt er weer aan. Of kómt??? Eigenlijk is het al lang zover, er is geen nieuws, alleen voetbal. Dat is ook nieuws natuurlijk maar niets nieuws als je begrijpt wat ik bedoel.
Van het nieuws dat er wel is, willen we weinig weten, lijkt het. Narigheid die maar blijft voortduren, zoals bijvoorbeeld de toestand in Zimbabwe en op veel andere plekken in Afrika, is uiteindelijk ook geen nieuws meer, maar een slepende vervanonsbedziekte.
In een aantal opzichten mogen we blij zijn als er niets nieuws is. Nieuws is niet altijd iets waar je op zit te wachten. Het probleem is meer dat er nieuws gemáákt wordt als er geen nieuws is. Dat doen we hier ook, op de weblogs. Niets te melden? We melden tóch iets. En dat is soms leuk, en soms alleen maar iets om de schouders over op te halen. Als je het zo bekijkt, heeft komkommertijd toch iets interessants: Waarvan maakt men nieuws als er geen nieuws is? De een is daar handiger in dan de ander. En het zegt ook iets van iemand. En zo is geen nieuws toch weer iets nieuws.

De halve straat en nog een halve straat om de hoek had ervan genoten, de hele nacht door: Hondengeblaf en hondengekerm. En zo kon het gebeuren dat men elkaar al ‘s morgens om acht uur bij C1000 trof.
´Ook niet kunnen slapen vannacht?´
Nee, ook niet kunnen slapen…
Men ging op onderzoek uit. Wie had zijn hond niet binnen gehad vannacht?
Uiteindelijk werd het raadsel opgelost.
In een van de tuinen, achter een hek, stonden twee vreemde honden, over het hek gezet en achtergelaten door het baasje.
Een waargebeurd verhaal…. Het is weer zo ver.
De tijd komt er weer aan dat men zijn of haar Fikkie, Mister, Runner of Devil gewoon in het bos aan een boom bindt, om er maar vanaf te zijn.