De Volkskrant gaf Erik van Muiswinkel vandaag nog maar eens de kans zijn gelijk te halen. Een groot deel van de bovenste helft van de voorpagina mocht hij volkletsen.

Te veel eer volgens mij, veel te veel. Hij heeft geen gelijk, en hij krijgt het niet ook.
Natuurlijk, het is waar dat er in China op het gebied van de mensenrechten veel fout zit, heel veel. Je moet wel een enorm groot bord voor je kop hebben als je hem daar geen gelijk in geeft. Maar Van Muiswinkel blijft maar doormekkeren en er komt niets nieuws bij. “We” hadden er niet heen mogen gaan. Ook op tv heeft hij uitgebreid de kans gekregen zijn mening te ventileren, maar gelijk heeft hij voor mij nog steeds niet. Juist het feit dat in China OS gehouden werden, heeft de mensenrechten situatie daar een hoeveelheid aandacht opgeleverd die er anders nooit geweest zou zijn. Of het helpt, valt te betwijfelen, maar we weten nu wel veel meer dan een jaar geleden. Een boycot zou alleen maar heel veel aandacht voor die boycot hebben opgebracht. Het zou sporters die jarenlang geleefd hebben voor hun sport een flinke kater hebben opgeleverd. Dat zou de aandacht hebben gekregen, en er was dan geen journalist naar China afgereisd, er zouden geen documentaires over China zijn uitgezonden en Tibet zou in geen enkel krantenstuk meer genoemd zijn.
Er mag dan nauwelijks een journalist bij een Oeigoer in de buurt kunnen komen, we weten nu wel dat de verhouding tussen de Oeigoeren en het Chinese regime geen harmonieuze verhouding is. Zouden we dat zonder de spelen geweten hebben? Ik denk het niet. Er is veel van de beroerde situaties voor de gewone Chinees voor ons duidelijker geworden. We weten van de intimidatie en de georganiseerde sociale controle, van heropvoeding en executies en nog veel meer onfrisse praktijken.
Maar Van Muiswinkel vindt dat het niet had mogen gebeuren. Hij vindt dat de sport zich kritiekloos heeft geleend voor het in de etalage zetten van de grootste dictatuur ter wereld. Nou, dat in de etalage zetten is gebeurd, dat klopt. Maar was het kritiekloos? De etalage had meer inhoud. De mensenrechtensituatie in China stond ook uitgebreid in de spotlights in die etalage.
De zendeling Van Muiswinkel zal tot zijn laatste snik volhouden, dat er een boycot had moeten zijn, en dat de beslissing daarover door de betrokkenen werd afgeschoven naar andere betrokkenen.
Hij eindigt in zijn stuk met ‘Wilde je ’t zo graag zien, dat je het zag.’ (Jeroen van Merwijk). Dat geldt dan net zo goed voor Erik van Muiswinkel.
‘Ook goud voor het Grote Afschuiven’, staat er boven het stuk. ‘Ook goud voor voor Erik’, zou ik zeggen. Hij heeft dan wel de verkeerde methode gebruikt, maar hij heeft op zijn manier wel aandacht op het probleem weten te richten.
Of was het cabaret? Hij kan zich toch maar beter bij zijn typetjes houden.