Hoeden zag je er altijd al. Maar het is anders geworden.
Toen een paar jaar geleden dat gedoe over die hoeden begon en ze steeds meer aandacht kregen, dacht ik niet meer dan: ‘Hm..’
Maar inmiddels hebben we het over hoedjes. Dat klinkt een stuk minder serieus. Op zich heb ik kennelijk weinig met hoofddeksels, want mijn assortiment hoeden, petten en andere hoofdbedekking blijft in totaliteit hangen op nul exemplaren. Nu het daar in Den Haag hoedjes zijn geworden, vind ik ze eigenlijk wel heel leuk. Sommige zijn een statement, dat maakt ze extra leuk. Andere zijn dat niet, en dat hoeft ook niet perse. Ze zijn lang niet allemaal mooi, en soms combineren ze niet goed met wie eronder zit. Dat is een kwestie van smaak, en mooi is ook niet altijd te combineren met statement. Maar toch, hier is een leuke traditie ontstaan. ‘Doorgaan!’ zou ik zeggen.

Niet gezien?
Kijk hier

(fluistert:) Zie je ook de vrouwen achter onze ministers.

Het ruikt heerlijk als je er in de buurt komt, maar alleen al het idee van zo’n vette hap tussen de helften van een klef broodje doet mijn maag omdraaien in mijn lijf. Ze lagen op de markt te sudderen in de pan. Voor twee euro kon je er je honger mee stillen.

Twee van bovenstaande hamburgers stonden hier van de week al gedeeltelijk te pronken bij kijk -33-.
Ze werden nauwelijks herkend. Er werd van alles genoemd, maar alleen blogbaas zag er de hamburgers in.

Het eerste jaar dat het plantje bij ons aan de rand van het vijvertje stond, dacht ik: “Hij doet niks.’ Maar in de tweede helft van augustus kwam er zomaar een stengel met bloemen. Dat bleek te kloppen. Het is een laatbloeier.
De jaren erna heb ik geen bloem gezien, maar dit jaar wordt alle schade ingehaald. Het gaat al weken door.

Take a pic kent deze week het thema ‘bloemen’.
Dat kan, bloemenfoto’s heb ik genoeg. Zie hier de moerasgladiool.

Gisteren werd in Arnhem de Bridge To Bridgeloop gehouden. Deelnemers konden tien Engelse mijlen, of tien of vijf kilometer lopen. De mijlen werden ‘s morgens al afgelegd, ‘s middags startten de vijf en tien kilometer gelijktijdig. De loop wordt elk jaar georganiseerd. Alle lopers passeren zowel de Nelson Mandelabrug als de John Frostbrug, de brug die in de Slag om Arnhem in 1944 ‘een brug te ver’ was.
Voor de start konden deelnemers meedoen aan een gezamenlijke warming-up.

De meest fanatieke wedstrijdlopers zorgden liever dat ze vooraan kwamen te staan bij de startlijn.
Nog vijf seconden….

Daar gaan zo’n veertien honderd lopers van start.

De snelste liep de vijf kilometer binnen de veertien minuten, de langzaamste had er een uur voor nodig.
Tussen de binnenkomst van de nummers één (509) en twee (466) en de rest van het veld zat bijna twee minuten.

Alle
deelnemers
die
hun
afstand
uitliepen
kregen
een
herinnerings-
medaille.

Wie weet wat dit is?

Schrijf hier je oplossing.
De oplossing staat hier.

Naast Aurelia en Atalanta heeft het (kool)witje een wel heel simpele naam.
Het witje is wel de enige vlinder die ik van jongs af aan goed in beeld heb. De naam is ook nog eens heel makkelijk te onthouden en je weet dan bovendien gelijk hoe het beestje er uit ziet.
We waren echte stadskinderen die de stad nauwelijks uit kwamen. Maar we vingen toen we iets ouder waren toch wel ergens aan de rand kikkervisjes en we plukten de rups van het koolwitje tussen het bloemkoolblad vandaan.
De rups stopten we in een pot, bloemkoolblad erbij, papiertje eroverheen vastgezet met een elastiekje, paar gaatjes in het papier en afwachten. Zo nodig ging er nog wat vers blad in. Ach jullie kennen dit vast allemaal. De etende rups en het proces van het verpoppen hebben we allemaal gevolgd. Als de rups zich eenmaal had verpopt, viel er weinig te beleven aan de inhoud van de pot. Maar dan werd het weer spannend. De vlinder kroop uit de verpakking. Langzaam pompte hij of zij dan de vleugels op. Daar konden we van begin tot eind naar kijken. En dan ging het raam open en kon de vlinder naar buiten.

Dit is een mannetje. Het vrouwtje heeft altijd twee stippen.
Wees gerust, dit was de laatste vlinderfoto. Voorlopig ben ik hier nu wel uitgevlinderd.

“preses”

Ik vind het maar raar staan.
En het blijkt al jááááren (sinds 1995) de goede schrijfwijze te zijn.

Toen hier vorige week paardenmarkt was, schreef ik er al over en zei dat er ook markt bij was. Het was een dubbele markt, met in de buurt van de paarden daaraan verwante artikelen en wat verderop van alles en nog wat zoals je op allerlei braderieën aantreft.
Op welk deel van de markt staat deze kraam?

Ik zal het gelijk maar zeggen. Dit is een aanverwant artikel. Het hoort eigenlijk bij de outfit met wandelstok en stofjas. In jaren met slechter paardenmarktweer dan dit jaar het geval was, zie je heel wat petten.
Wie niet aan de pet wil, is ook hiermee helemaal in stijl:

.

Wie wil er nou niet zo’n prachtig hoedje?!

Rechtsonder zie je het hoedje dat deels bij kijk -32- te zien was.
Niet iedereen herkende er het hoedje in. Blogbaas, Wieneke, rob, Marnix, Geartsje, fialas, Peter, Job en Corry schreven een goed antwoord op.

Vlinders hebben vaak prachtige namen. Atalanta vond ik als kind heel exotisch klinken. Daar moest toch iets moois uit een ver buitenland achter zitten. De enige vlinder die ik kende, was het koolwitje. Verder kwam ik toen niet, ik was een stadskind. Het is nog een beetje goed gekomen.

Ik weet nu wat erbij hoort, en ik kreeg er zelfs een paar keer een op de foto en dat niet eens in een ver buitenland.

Voor de puzzelaars onder jullie heb ik nog een atalanta:

klik hier

‘Nou meneer, u kunt weer mooi een jaar of vijf vooruit!’
Met de grote doos met LCD-tv erin verlaat de klant de winkel
en denkt:
‘Een jaar of vijf????
Is die verkoper wel lekker?
Vijf jaar!’

Toch schijnt dat de norm te zijn. De klant wil dat zo, heet het. Die is de tv na zo lange tijd zat (wel vijf jaar!!!). En daarom maken ze die dingen maar zo dat ze het vooral niet veel langer uithouden.
Maar het geldt ook voor apparaten die minder gevoelig zouden moeten liggen. Toen we tijdens de aankoop van onze keuken meedeelden dat onze koelkast dertig jaar oud is, werden we wat verwonderd aangekeken.
‘Dértig jaar?’ Tegenwoordig maken ze de koelkasten voor een jaar of tien, hooguit. Wasmachines idem dito. Die van ons is ruim over de twintig heen, maar zo worden ze niet meer gemaakt, heet het.
Na een jaar of drie is je geluidsinstallatie hopeloos aan vervanging toe, heb ik begrepen. Je computer is al verouderd als je hem over je drempel sjouwt.
Dat kan toch niet altijd aan nieuwe ontwikkelingen liggen. Wassen is wassen en koelen is koelen. Ik zie de lol van vaak vervangen niet. Elke volgende generatie apparaten is misschien wel iets zuiniger in gebruik, maar het fabriceren van dat spul kost ook energie en met recycling zijn we nog niet zover als men ons wil doen geloven. Dus wat is de winst als je vaak vervangt, behalve een hogere afvalberg?
Ach, de economie moet groeien. We moeten dus kopen, blijven kopen. En al moet de techniek nu juist meer mogelijkheden bieden dan vroeger om dingen zo te produceren dat ze langer mee gaan, dat kan natuurlijk niet. We moeten blijven kopen.

Ligt het nou aan de consument? Of ligt het aan de producent? Of doen we het allemaal samen?
Wie het weet, mag het zeggen.

Wie weet wat dit is?

Schrijf hier je oplossing.
De oplossing staat hier.

Wie denkt dat het met paarden, een enkele ezel en veel wandelstokken wel gedaan was op onze paardenmarkt, heeft het mis.

Er waren ook cowboys en indianen!