Er waren situaties die mijn moeder de uitspraak ontlokten dat ze ‘in haar volgende leven als man terugkwam’. Ik kan niet zo snel met een voorbeeld komen, maar het waren ongetwijfeld situaties van huishoudelijk aard. Het huishouden was niet mijn moeders grootste hobby.
Vanmiddag dacht ik weer aan haar uitspraak. Dat komt wel eens meer voor en natuurlijk ook regelmatig in huishoudelijke situaties, maar het gebeurt het vaakst als ik in een schoenenwinkel ben. In veel vrouwenschoenen kun je nauwelijks je voet en in elk geval een deel van je tenen niet kwijt. Die dingen zijn veel te smal en bieden ter hoogte van de wreef veel te weinig ruimte. Het is bijna wetmatig, hoe zogenaamd vrouwelijker het schoeisel, hoe minder je ermee kunt lopen. Zitschoenen zijn dat, en dan doen ze nóg pijn. Ik wil prettig kunnen lopen, ook op ‘nette’ schoenen die er dan ook nog behoorlijk uit moeten zien. Het valt niet mee om die te vinden. Gelukkig was ik vanmiddag niet op schoenen uit. Ik liep die winkel zomaar eens binnen met het idee van ‘je weet maar nooit’. Ik vrees de dag dat ik er naar binnen MOET.
Ik liep ook maar eens langs de mannenafdeling.
Het meeste schoeisel daar biedt r-u-i-m-t-e aan je voeten. Je kunt er in en je kunt zelfs nog je tenen bewegen als je erin zit. Misschien moet ik in mijn volgende leven dan ook maar …

‘Ja, dat doen jongens, jongens proberen van alles uit.’
‘Nou,’ gooi ik er naar waarheid in, ‘ik heb het ook wel gedaan hoor.’
Ik ben in gesprek met twee buurvrouwen. Ze kijken wat verward na mijn opmerking. Met hun dochters was het ook nooit een probleem. Maar ik heb mijn twijfels. Dat soort dingen vertel je thuis niet.
‘s Avonds heb ik mijn dochter aan de telefoon.
‘O,’ zegt ze, ‘dat hebben wij ook gedaan.’ Daar was ik al bang voor. Mijn toezicht op mijn dochters heeft indertijd ernstig gefaald, dat blijkt maar weer.
Buurjongetje heeft brandwonden opgelopen, in zijn gezicht, eerste- en tweedegraads. Hij heeft fikkie gestookt. Het ging niet helemaal goed.