Dit is een stukje van 16 mei 2005 op herhaling.
Zijn de meningen hierover milder dan toen?
Of zijn ze verhard?
Eens kijken …
Ik sta in de keuken en maak gebruik van mijn (aan-)recht.
Ik maak het schoon.
Er komt een meisje aanlopen. Ze woont hier in de straat.
Ze speelt met de andere kinderen die regelmatig hier voor de deur spelen. Ze zijn elf, twaalf, dertien jaar.
Ze wil aanbellen, maar ziet mij staan.
Meneer Nanos doet open.
‘Dag meneer, we doen een spelletje. Ik moet hier aanbellen. Dank u wel voor het opendoen.’
En daar gaat ze weer.
Tien minuten later, ik ben nog in de keuken, komt er weer een meisje aanlopen.
Ze ziet me staan. Ik gebaar ‘moet je ook aanbellen?’ Ze begrijpt me niet.
Ik roep: ‘Moet jij ook aanbellen?’
Ja, ze moet ook aanbellen.
‘Maar u moet wel opendoen’, roept ze.
‘Maar dat doe ik niet’, zeg ik, niet onvriendelijk maar wel beslist. ‘Zeg maar dat ik heb opengedaan.’
Had ik de aardige buurvrouw moeten spelen?
Of is één keer wel genoeg?
Wat zou jij doen in dat geval? Hoe vaak ga jij opendoen?
Pollenverwachting:
Artikelen (RSS)
Ik zou één keer ook meer dan genoeg gevonden hebben. Wat een onzin, het zijn geen kleuters meer…
Ik denk dat ik het ook bij één keer had gelaten.
Je bént toch aardig zo? Aardig en duidelijk. En tegen je zin meedoen is niet goed voor je eigen welbevinden. Heel belangrijk…
Nou, voor kinderen van 11 plus is dit wel een erg kinderachtig gedoe. Ik ben redelijk kort voor de kar met dit soort dingen, hoor. Na een keertje had ik al gezegd: ‘Schiet op zeg! Ga eens even wat creatievers bedenken!’
@ Wieneke: Zoals een portemonnee en een touwtje?
Ik heb het wel een beetje gehad met kinderen in die leeftijdscategorie. Terroriseren hier ook de hele buurt bij elkaar.
Het enige probleem is om ze op heterdaad te betrappen. De eerste waarbij me dat lukt, die sleep ik aan z’n oren naar z’n ouders.
Dus ja, ik vind dat je veel te lief bent voor ze.
@Ton: Nee, ik zou ze voorstellen om onkruid te gaan wieden in tuinen van oude mensen zoals ik