Tijdens onze laatste vakantie maakte ik ‘s avonds een foto door het raam van onze hotelkamer en deed dat de volgende ochtend bij daglicht nog eens.
Ga eens met de muis op onderstaande foto staan.
Kaapstad, 13 en 14 april 2009
Ik heb nog wel eens foto’s, zoals die hierboven, waar ik geen heel verhaal bij wil schrijven en die ik toch wel wil laten zien. Omdat ik niet te vaak logs met nauwelijks tekst en wel foto’s of zelfs hele series foto’s hier wil plaatsen, heb ik aan apart fotoweblog gestart. Daar kan ik de foto’s ook wat groter laten zien. De link naar het fotoblog staat voortaan in de zijkolom. De foto’s hierboven staan er al groter.
PeterS lijkt onverslaanbaar. Voor de derde keer op rij gaf hij het goede antwoord op mijn vraag: ‘Wie weet waar onderstaande foto gemaakt is?’
Van dit beeld hebben wij een klein namaakexemplaar in de vensterbank staan. De echte geit staat al bijna vijftig jaar op ‘t Bleekveldje aan de rand van het oude gedeelte van Bergen op Zoom. Het is ‘de geit van Mie den Os’. Het is niet zomaar een beeld, er hoort een heel verhaal bij dat je hier kunt vinden. Het klopt, want ik heb het J. ter goedkeuring laten lezen en hij is in BoZ geboren en getogen. Hij kan het dus weten. En dan weet je ook hoe dat beeldje in mijn huis verzeild is geraakt.
Hall of Fame 2009
Wie weet waar -1- : Tagrijn en Mariette (foto Harderwijk) Wie weet waar -2- : PeterS (foto Noordwijk) Wie weet waar -3- : PeterS (foto Amsterdam) Wie weet waar -4- : PeterS (foto Bergen op Zoom)
Mijn eerste logje ging over onze boerenjasmijn, Philadelphus op zon- en feestdagen. Aargh ontdekte hem een week of twee geleden in volle glorie op de foto bij mijn stukje over de schilders. Hij was weer prachtig dit jaar. Wás, want hij is uitgebloeid en zonder bloei is het een veel te hoog en veel te breed uit model gegroeide struik. Daar gaan we iets aan doen, aan die bijna zes meter hoogte en die enorme omvang. Waarom gaat het hier over die jasmijn, en over dat eerste logje?
Omdat het vandaag precies vijf jaar geleden is dat dat stukje er stond, op nnanos.webstreepjelog. Na een kleine anderhalf jaar verliet ik webstreepje en begon voor mezelf. Waarom schrijf je in je adres nnanos met tweemaal n? (een vaak gestelde vraag)
Omdat nanos met één keer n bezet was. Hoe kom je eigenlijk aan die rare naam?
Dat is een lang, ingewikkeld en heel oninteressant verhaal (maar als het perse moet, kan ik het wel een keer uitleggen, later).
Nu, na 1826 dagen, leeft mijn weblog nog steeds. Of het het tweede lustrum vol maakt is zeer de vraag, maar voorlopig tellen de dagen nog wel even door. Je blijft welkom, zoals je dat al bent sinds 27 juni 2004.
De plaatjes bij kijk -51- waren afkomstig van deze foto. Op de foto staat een van de leden van het saxofoonkwartet dat meedeed met het straatmuziekfestival van een tijdje geleden. Enneke herkende de sax direct. PeterS, Eveline en Geartsje wisten het goede antwoord na de update.
Hier vind je wetenwaardigheden over de verschillende saxofoons. Om het verhaal compleet te maken kun je hieronder ook nog de tenorsax beluisteren. Het is een live-optreden. De single heb ik nog ergens in huis liggen. Dit is toch weer een beetje anders, zoals zo vaak. Leuk is dat.
De stand van zaken bij het kijkspel is weer bijgewerkt. Nieuwsgierig? Kijk hier.
Al sinds het weekend loop ik te miauwen, meestal niet hardop, ik hou me in, maar inwendig krijg ik het er niet uit. Het is als een liedje dat je maar niet kwijt raakt. Sterker nog, het is eigenlijk een liedje.
We hadden logees en de kleinzoons, bijna zes en tegen de 3½, hadden op het concert van een kinderkoor het Kattenduet van Rossini gehoord. Dat was aangeslagen, er werd druk gemauwd. Ik zong het eerste stukje van het duet.
‘Ja, dat was het!’
Dat vroeg om actie. Op You Tube staat het tientallen keren. We hebben er een paar van bekeken en aanhoord.
Nu krijg ik het er niet meer uit. Het is dinsdagavond laat en ik heb het nog steeds.
Mieieie-ie-auw!
Mie-ie-ie-auw!
Update, 21 juni
Hij is lastig!
Er is tot nu toe één goede inzending, één.
Het kan nog, ik laat de vraag nog even staan.
En om het wat makkelijker te maken zeg ik hier wat voorbeelden van wat binnen kwam en het niet is: - een ,,jewel” in het binnenwerk van een horloge
- de trapas van een fiets
- een blikopener (drie keer genoemd, drie keer niet goed) - een stukje van een derailleur
- de handel om bepaalde deuren goed vacuum dicht te doen
Het heeft niets te maken met een fiets, of een Solex, een deur of enig keukengerei. Het is geen gereedschap en ook geen .. Weet je wat, ik geef een tweede plaatje.
Als die zwemleraar al die tienduizenden foto’s zelf gemaakt heeft, moet hij toch wel lange fotosessies gehouden hebben. Ik kan nauwelijks geloven dat dat onopgemerkt kan. Er zullen er dus wel veel van internet geplukt zijn, of geruild met andere viespeuken.
Is de man onnozel, of wilde hij dat het ontdekt werd? Het is een van de twee, want anders geef je een computer met dat soort spul erop toch niet in reparatie.
Het stikt nu weer van de hulpverleners, professionele hulpverleners kunnen tegenwoordig in korte tijd bij tientallen uit de grond gestampt worden. Maar ik zie ouders heftig reageren, volgens mij veel heftiger dan verstandig is waar de kinderen bij zijn. Waar waren al die hulpverleners toen ze dat moesten voorkomen? Ik wil niets afdoen aan de feiten, begrijp me goed. Maar ik vraag me voor de zoveelste keer af waar die kinderen meer schade van ondervinden, van de feiten op zich, of van de manier waarop hun directe omgeving op die feiten reageert.
De schilders zijn nu een week bezig. We hebben aan dit huis voor twee huizen hout, begreep ik. Vandaag valt het mee met ‘de ramen los’. Zonder wind tocht het niet vreselijk koud door en vuil wordt het toch wel.
Ze zijn steeds met twee of drie man. Het gaat hard met de koffie. En de wc beneden, daar kom ik al een paar dagen niet meer. Pas als ze klaar zijn ga ik er wel weer eens kijken. Ik kreeg de rapportage van J.: Die wc is nu een echte mannenplee.
Ik had er eerst een langer rijmpje op , maar zo is het wel genoeg.
update, 19 juni
Dat viel achteraf dus allemaal reuze mee. Ik moest voortijdig aan de slag vanwege aankomende logees. Ik was op het ergste voorbereid. Maar zoals ik net al zei, het was helemaal niet zo vreselijk daar.
‘Ja,’ zegt J., ‘maar de vorige keer was het erger.’
‘Welke vorige keer?’
‘Nou .., vorige week ..’
En dat is sterk, want ik heb er niets aan gedaan. Ik vond dat het de tijd wel uit kon dienen.
Zo zie je maar.
Ze waren veel leuker dan de Mobilettes en de Puchs die toen heel populair waren. Dat vond ik tenminste. Eigenlijk was de Solex de Eend onder de brommertjes. Dat vind ik tenminste achteraf. Ik ruilde hem dan ook later in voor een 2cv.
Dus toen ik laatst een hele oplegger vol Solexjes zag staan, ging mijn hart open. Ik heb heerlijke herinneringen aan mijn Solex oto uit 1962. Hij reed lekker en had een prachtig pruttelgeluid. Ruim zes jaar lang heeft het ding me heel wat kilometers pechloos vervoerd.
Gek genoeg weet ik niet meer wat ik ermee gedaan heb nadat ik mijn eerste eend kocht. Waarschijnlijk deed ik hem na een tijdje van de hand.
Ik kon het dus ook niet laten een foto te maken van die lading Solexen. De mijne stond er niet bij. Die had een bruine kappen over de motor, deze waren allemaal zwart. Maar toch… het waren Solexen.
Je kunt er ook op kon fietsen. Het is als fietsen op een te kleine fiets, maar het kan. Het waren en zijn met recht bromfietsen. En daarom, vind ik, mag ik de foto ook plaatsen in het kader van de opdracht bij Take a pic. Daar is het thema deze week ‘fietsen’.
Pollenverwachting:
Artikelen (RSS)