Mijn eerste logje ging over onze boerenjasmijn, Philadelphus op zon- en feestdagen. Aargh ontdekte hem een week of twee geleden in volle glorie op de foto bij mijn stukje over de schilders. Hij was weer prachtig dit jaar. Wás, want hij is uitgebloeid en zonder bloei is het een veel te hoog en veel te breed uit model gegroeide struik. Daar gaan we iets aan doen, aan die bijna zes meter hoogte en die enorme omvang.
Waarom gaat het hier over die jasmijn, en over dat eerste logje?
Omdat het vandaag precies vijf jaar geleden is dat dat stukje er stond, op nnanos.webstreepjelog. Na een kleine anderhalf jaar verliet ik webstreepje en begon voor mezelf.
Waarom schrijf je in je adres nnanos met tweemaal n? (een vaak gestelde vraag)
Omdat nanos met één keer n bezet was.
Hoe kom je eigenlijk aan die rare naam?
Dat is een lang, ingewikkeld en heel oninteressant verhaal (maar als het perse moet, kan ik het wel een keer uitleggen, later).

Nu, na 1826 dagen, leeft mijn weblog nog steeds. Of het het tweede lustrum vol maakt is zeer de vraag, maar voorlopig tellen de dagen nog wel even door. Je blijft welkom, zoals je dat al bent sinds 27 juni 2004.

Het thema bij Take a pic is deze week ‘veldbloemen’. Daar staan ze dan, klaprozen. Ik ben altijd weg van die kleur.

Als die zwemleraar al die tienduizenden foto’s zelf gemaakt heeft, moet hij toch wel lange fotosessies gehouden hebben. Ik kan nauwelijks geloven dat dat onopgemerkt kan. Er zullen er dus wel veel van internet geplukt zijn, of geruild met andere viespeuken.
Is de man onnozel, of wilde hij dat het ontdekt werd? Het is een van de twee, want anders geef je een computer met dat soort spul erop toch niet in reparatie.
Het stikt nu weer van de hulpverleners, professionele hulpverleners kunnen tegenwoordig in korte tijd bij tientallen uit de grond gestampt worden. Maar ik zie ouders heftig reageren, volgens mij veel heftiger dan verstandig is waar de kinderen bij zijn. Waar waren al die hulpverleners toen ze dat moesten voorkomen? Ik wil niets afdoen aan de feiten, begrijp me goed. Maar ik vraag me voor de zoveelste keer af waar die kinderen meer schade van ondervinden, van de feiten op zich, of van de manier waarop hun directe omgeving op die feiten reageert.