Ik heb ze ook, en jij ook wel waarschijnlijk, van die nutteloze dingen die je je herinnert van vroeger. Ik las er hier over en bedacht wat er bij mij met enige regelmaat aan flarden kennis opkomt. Het telefoonnummer van een vriendinnetje van de lagere school, katechismusvragen compleet met het antwoord, verjaardagen van mensen die ik al tientallen jaren geleden uit het oog verloor, favoriete uitdrukkingen van leraren, Credo III, de achtste mis, fragmenten van een gedicht dat we ooit met ons drieën moesten voordragen bij een schoolfeest .. (Ah, nu komt de rest ook bij me op, een neger uit Mozambique van Remco Campert, ‘wij zullen hem al het water geven van ons drassig land ‘… De regisserende leraar schreef ons intonaties voor waar we het helemaal niet mee eens waren. Wat te doen? Meewerken en netjes doen wat ons gezegd werd, meewerken bij de repeties maar op het moment suprême doen wat wij beter vonden, of al bij de repetities de kont tegen de krib gooien? Natuurlijk ging mijn voorkeur niet uit naar het eerste, maar de andere twee waren niet van die eigenwijze types. We pasten ons aan.), hele stukken van de Duitse onregelmatige meervoudsrijtjes, en de naamvallenrijtjes natuurlijk (durch für ohne um entlang bis gegen wieder, vierde naamval), ooit een jaar latijn gehad en dingen nooit vergeten (femina feminae feminae feminam femina femina, volgens mij klopt dat). Als een ijzeren pot is het, dat geheugen, als het gaat om het bewaren van nutteloze, maar ook soms nog van pas komende oude kennis die je zo op commando kunt oplepelen.
Maar de naam van .., goh, hoe heet ie nou ook weer, gisteren nog gezien, eh…, toe nou, de man van A. …
Daar moet ik dan gewoon even op wachten, niet meer aan denken. Over een kwartier, of zo, springt die naam er zo in.
|
6 Reacties op “tis raar”
Plaats een reactie
|
|
Pollenverwachting:
Artikelen (RSS)
Je brein kan raar werken…gelukkig heb ik altijd mijn ouders nog die me fijntjes aan dingen uit mijn jeugd herinneren
Dus jij weet ook nog waartoe wij op aarde zijn!
heel herkenbaar, zou dat nu een teken van ouder worden zijn? Dingen van vroeger vragen steeds meer ruimte in mijn hoofd en de meest simpele dingen (simpel volgens mijzelf) blijven uren zoek. pfff
Ik denk dat iedereen dat wel heeft inderdaad
Ik ken nog steeds het Onze Vader helemaal uit mijn hoofd… Die nonsens moet er eigenlijk gewoon uit! Even de harde schijf deels legen… Jammer dat het niet zo werkt. Of wat te denken van diverse geboortedata van… leden van – notabene – het Koninklijk Huis… Wat moet ik met die troep in mijn hoofd!
Ook bepaalde herinneringen die ik levendig, inclusief geur, geluid en gevoel nog precies weet, is een kleuterschoolgebeurtenis: hoog zomer, bloedheet en men had allerlei badjes neergezet en een sproeier… Dat was zo leuk; ik ruik/hoor/zie alles nog zo voor me; ik kan mezelf in die herinnering verplaatsen alsof ik nog een kleuter ben… Nou ja, bijna, want je zou toch willen dat je ook het onbevangen van een kleuter nog kon nastreven: helaas zijn we daar als volwassen persoon niet meer toe in staat.
Een wonderlijk ding, dat brein van ons.
O, wat herken ik me hierin. Al die nutteloze zaken, zoals inderdaad de Duitse rijtjes van naamvallen meervoudsvormen, de jaartallen, het autonummer van de eerste auto van je oom enzovoort. Maar hoe heette die film nou waar ik gisteren naar heb gekeken?