Toen ik gister(dinsdag)avond de pc aanzette, zag ik in mijn feedreader dat er meer dan 200 logjes op me stonden te wachten. Dat viel niet eens tegen, nadat ik vijf dagen van huis was. Ik hevelde de honderden foto’s die ik in die dagen maakte over naar mijn afbeeldingen. Die zoek ik later uit. Ik haalde de mail op en zag al aardig wat goede antwoorden op de voor mijn vertrek op schema gezette kijkvraag.
Toen begon ik aan die tweehonderd logs. Het thema bij Take a pic is deze week “bestemming”. Ik had een paar bestemmingen de afgelopen dagen, letterlijke bestemmingen, waar ik wel iets uit kan kiezen. Maar ik kies nu voor deze foto. Deze foto maakte ik gisteren onderweg naar huis, we kwamen langs Margraten, langs de Amerikaanse militaire begraafplaats en daar waren we nooit eerder. Het was dus niet echt onze bestemming en misschien toch weer wel. Ik ken het Ereveld Loenen, ik was al wel in Oosterbeek, waar ook heel wat witte kruisjes staan. En nu was ik in Margraten. Wat een verspilling, oorlog. Was dit hun bestemming?
Nanos
Het hoeft niet, maar het mag wel
Eigenlijk is ieders eindbestemming de dood. Een begraafplaats houdt dat visueel levend. Een massa-begraafplaats kan qua compositie heel mooi zijn. Zoals deze foto laat zien bijvoorbeeld. Het hoe en waarom, en ‘het is niet eerlijk’, ja, dat is een andere discussie….
Het is een schitterende begraafplaats, ik ben er vaker geweest, maar je mag hopen dat dit niet je bestemming is………
Uiteindelijk is dit ieders bestemming (of de oven, maar het gaat om de toestand). Het enige verschil is dat de één er iets langer over doet dan de ander.
Ik vind dit een moeilijke vraag. De dood is het lot dat iedereen treft. Zo zijn we alemaal op, weg naar onze eindbestemming. Maar wat als je onderweg al veel te snel wordt getroffen. Mag je dan ook van ‘bestemming’ spreken?
@PeterS/tagrijn
Zo jong massaal en met harde hand sterven kan nooit de bedoeling zijn.
Ze hadden een ander doel voor ogen.
Natuurlijk weten we het allemaal van de eindbestemming, maar die hoorde er niet op dat moment al te zijn.
Hele bijzonder mooie foto en invulling van het thema. Ik word er stil van. Maak sterven op dit moment van heel nabij mee.
Was een paar jaar geleden met onze, toen 12-jarige, kleindochter op Margraten. Wat was ze onder de indruk. Ze bleef de namen lezen en uitrekenen hoe jong deze mensen gestorven zijn. Het waarom van hun dood kwam keihard aan. In het gastenboek schreef ze: “Met diepe respect”.
Ik denk dat ik dit bezoek daar niet gauw zal vergeten.