In de laatste week van onze vakantie verloor ik een contactlens. Ik maak daar geen gewoonte van, volgens mij is het me nooit eerder gebeurd. Omdat ik mijn lenzen toch al wilde vervangen, dat moet volgens de handel na een jaar of drie, vier, vijf, maakte ik er geen probleem van, met één lens red ik me uitstekend al is twee natuurlijk comfortabeler.
Na thuiskomst ging ik naar de opticien. Met wat gezoek kwamen we er achter dat ik deze lenzen al negen jaar heb. Hij vond het uniek, zo lang en die ene die ik nog had, zag er nog zo goed uit! Ik heb hem maar niet verteld dat ik met een van de vorige stellen twaalf jaar gedaan heb. We gingen in conclaaf over hoe te handelen en we besloten dat ik het nog een paar weken met één lens zou doen en dat hij dan een nieuwe zou aanmeten.
Inmiddels zijn we ruim een maand verder. Ik heb mijn nieuwe lens en het zicht erdoor is superdeluxe. Maar helemaal vanzelf ging het niet.
Er zullen vast wel weer mensen zijn die zeggen noooiiit zoiets te hebben, maar bij ons lijkt het soms meer regel dan uitzondering.
Ik bedoel dingen als het volgende:
De levertijd zou ongeveer een week zijn en er zou gebeld worden als ie er was. Ongeveer betekent ongeveer, dus ik gaf hen wat respijt, maar toen ging ik bellen. En ja, ik had het kunnen weten, het ding was er al een paar dagen, maar er was niet gebeld. Het lag op de stapel ‘nog niet binnen’. Dan kun je lang wachten. Op mijn vraag hoe lang dat had kunnen duren, was natuurlijk geen antwoord te geven. Ja, dom was het wel, excuses ja.
Nou ja, volgende week laat ik de andere lens uit en dan wordt mijn andere oog over een week of wat opgemeten. Ik hoop met het nieuwe stel weer lekker lang te doen. En direct na de beloofde levertijd hang ik aan de telefoon als zij dat niet doen!