Nanos

Met het kerstcircus op tv komt het weer helemaal boven. Ik droomde ervan vroeger, vooral als we weer eens naar een circus waren geweest. Aan de ringen of de rekstok op onze meisjeskamer zweefde ik als die mevrouwen in het circus. Natuurlijk kwam ik niet verder dan de dislock, de inlock de vouwhang en het vogelnestje, maar je moest ergens beginnen. In het circus was de vliegende trapeze top. Daar ging ik voor, en voor de acrobaten en de jongleurs. Dát was circus!
Niet dat ik dacht ooit zelf in een circus boven in de tent van de ene rekstok naar de andere te vliegen, het ging om het gevoel, het gevoel te zweven. De dierennummers waren ook leuk, maar de trapeze .., wat had ik dat graag gekund! Dat, én ballen met wel zeven ballen, tien bordjes draaiende houden, voor een driedubbele salto door de wip omhoog gezwiept worden, balanceren op de voeten of het hoofd van mijn mede-artiesten. Ja, dat was circus. Daar ging ik voor.
Ik merk dat er niets is veranderd. Ik kijk naar de tv en zweef mee aan de trapeze, ik draai de salto’s, ik klim in de touwen. En als de clown bezig is, ruim ik de vaatwasser in. Want dat had ik als kind ook al, bij clowns wachtte ik gewoon tot ze klaar waren. Ik vond er niks aan. Dan had ik tijd om de binnenkant van de tent goed te bekijken, te zien hoe de palen bij elkaar kwamen en het doek steunden. Ik zag dan het orkest spelen of juist pauze nemen. Ik zag hoe de voorbereidingen voor het volgende nummer werden getroffen. En dan ging het weer verder met de ballen en de kegels en de meisjes die door de lucht vlogen, de tien flikflaks achter elkaar van de acrobaten. Dát was circus!

Dit artikel werd aangemaakt op zondag 27 december 2009 om 1:12 en werd geplaatst in herinneringen. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.