‘Als u er nog een neemt is die gratis’.
Ik sta bij de kassa van de super die ons wil laten hamsteren.
‘Dat krijgen we niet op,’ zeg ik, ‘laat maar zitten.’
Ik heb wel opgelet, dacht ik, maar van dit artikel had ik het niet gezien. En wat ik zei klopt, dat krijgen we niet op met zijn tweeën.

De caissière aan de kassa naast ons heeft het gehoord.
‘Er wordt vanzelf de helft afgetrokken,’ zegt ze.
De dames gaan even in gesprek, dat dat maandag nog niet was …, en dinsdag dus kennelijk wel …
‘We zullen zo eens kijken,’ is de conclusie.
En dat doen we, als alles gescand is.
Er is niets afgetrokken …

Onderweg bedenk ik dat dit niet zo handig was. Ik moet het gewoon meenemen en weggeven. Maar dat deed ik dus niet.

Als ik thuis ben en het spul heb opgeruimd, bekijk ik op de bon hoeveel ik met deze onhandige actie misliep.
Er is inderdaad niets afgetrokken.
Maar dat is niet zo gek, er staat niets van op de bon.
Ik heb dus alleen de gratis tweede meegekregen.

Gelukkig is daar nog You Tube. Dat helpt me regelmatig iets van mijn enorme achterstand in te lopen. Nu las ik bij TeleTekst dat er naast minister Koenders nog een paar artiesten telefoontjes aannemen voor de actie HaÏti op Radio 555.
Waylon, Giovanca en Miss Montreal worden genoemd. Ik had die namen nog nooit gehoord, laat staan dat ik wist hoe deze artiesten klinken. YouTube helpt, en Wikipedia helpt mee. Ik zou vaker naar talentenzoekprogramma’s of Nationale Songfestivals moeten kijken (en dat ga ik niet doen).
Maar dan even wat anders: Waarom zou je bellen? je kunt toch gewoon geld overmaken, waarom zou je dat aankondigen? En stort je of stort je méér als je telefoontje aangenomen wordt/aangenomen kán worden door Miss Montreal, Gioavanca of Waylon?

Bellen dus!??