‘Waar ben jij nou toch mee bezig?’ zei mijn vader.
Ik zat me al een hele tijd wezenloos te pennen, ’s morgens was ik al begonnen, en nu was het al een tijdje middag. Velletje na velletje schreef ik vol, met inkt en kroontjespen. Strafwerk …
Ik zat in de vijfde klas van de lagere school. Elke dag hadden we godsdienstles, eens in de week was het een les van de pastoor.
De oorzaak weet ik niet meer, het gevolg nog wel. ‘Schrijf jij die les maar tien keer over,’ had de pastoor gezegd.
‘Tíen keer??’ Het was zo’n beetje de langste les van ons cathechismusboekje, ik wilde het nog wel even weten.
Ja, tien keer, en als ik brutaal bleef, mocht de zeventiende les zeventien keer worden overgeschreven. Had ik het goed begrepen?
Ik bleef niet brutaal.
‘Ja, meneer.’
En zo zat ik op die zondagmiddag aan tafel met mijn inktpotje.
‘Hoe ver ben je?’ vroeg mijn vader.
Hij had me aanhoord en gekeken waar het om ging.
Ik was ergens aan het begin van de vijfde keer.
‘Je maakt de vijfde keer af en dan stop je ermee,’ zei mijn vader.
‘En als het niet goed is, komt ie maar naar mij toe.’
Ik schreef met mijn inmiddels halflamme handje voor de vijfde keer de hele riedel aan vragen en antwoorden over en vouwde de lading vellen bij elkaar.
Pff…
Op maandagpchtend overhandigde ik het stapeltje papier aan de pastoor.
‘Wat is dat?’
‘Mijn strafwerk …’
De pastoor pakte de bundel aan.
Draaide zich om, deed het luikje van de kachel* open en mikte zonder er verder naar te kijken het hele pakket erin.
*Onze school had centrale verwarming, maar wij zaten dat leerjaar in een dependence. Dat gebouw was aan het eind van het vorige schooljaar verlaten door een school voor moeilijk lerende kinderen, en vervolgens deels in gebruik genomen door een paar klassen van mijn school. Er stond in elk lokaal een manshoge zwarte kolenkachel.
Pollenverwachting:
Artikelen (RSS)
Kende jouw vader die pastoor soms
@Wieneke
We woonden tegenover de kerk.
Waarschijnlijk leek het plan voor een gezamenlijk gezinsactiviteit in duigen te vallen. Als ik niet mee kon, konden ze niet weg. Mijn vader was toch al niet van het slag dat boog voor de clerus. Die pastoor wíst het niet eens meer. Het was ook nog eens idioot veel zinloos schrijfwerk, en het verdween ongezien in de kachel. Ik had dus gewoon één blaadje met willekeurig schrijfsel om een stapel lege velletje kunnen vouwen.
Wat was ik kwaad!
Je zou zo’n pastoor toch even z’n witte boordje strak willen trekken
De kachel moest natuurlijk branden…
De pastoor was de voorzitter van het kerkbestuur, mijn vader de secretaris en voorts de voorzitter van Jong Utrecht en het bestuur van de R.K. Jongensschool en de R.K. Meisjesschool in onze buurt. Wij waren dus constant in de kijkert.
Mijn achting voor de clerus was al niet groot, maar daalt nu weer een heel eind. Wat een genieperd!!!!!
En….lief vind ik jouw vader.
Wat een gemene sadist? maar ach, de roomse kerk heeft eeuwenlang iets met brandstapels gehad.
Dit was een uitroep, geen vraag!!
@Rozerood en Thérèse
Ze waren niet onaardig hoor, die paters van de overkant. Franciscanen waren het, met van die bruine pijen.
Ik hoorde er thuis ook nooit vreselijke dingen over. We waren kennelijk ook niet zo vreselijk katholiek, zoals je van anderen vaak hoorde, met echt ontzag voor priesters en wat ze zeiden. We deden ook niet aan allerlei gedoe met wijwater en met het hele gezin bidden, thuis op de knietjes, is bij ons nooit voorgekomen. Misschien hadden we de schijn tegen, of juist mee eigenlijk. Dat zal ik je nog wel eens vertellen, maar niet hier.
@Fialas
Ik heb nooit aan iets sadistisch bij gedacht. Dat was het ook niet, denk ik.
Nu ik ermee bezig ben denk ik weer te weten dat ik mijn strafwerk te danken had aan het stellen van kritische vragen. Elfjarigen hoorden geen kritische vragen te stellen. Ik heb nog zo’n boekje en ik heb die les hier weer voor me. Je moest de vragen en antwoorden letterlijk uit je hoofd leren, en echt, die antwoorden zijn zo cryptisch, daar wil je toch wel iets meer over weten. Althans, ik wilde er dan wel meer over weten.
‘Maar hoe …?’
‘Waarom ..?’
Maar dat was niet de bedoeling. Stamp dat antwoord erin en je hebt het antwoord op je vraag. Zo werd gedacht. Geloven is geloven, niet vragen!
Op dat gebied is het nooit goed gekomen met mij.
Is tegenwoordig toch een stuk eenvoudiger. Downloaden van internet en dan 10x afdrukken.
Maar de vraag is, ben je daarna nog brutaal geweest of heeft het wel geholpen?
Leuk dat je vader voor je in de bres sprong en zo aan je liet zien dat je niet altijd gezagsgetrouw hoeft te zijn.
Fransiscanen waren aardige paters, bruine paters met blote voeten in grove sandalen. Ze deden vast ook geen vieze dingen met kinderen.