Jaren geleden, zeg maar bijna dertig, toen we nog in Lelystad woonden, kwam er om de week een man aan de deur met verse kippen. Ze waren echt vers, en ze waren goed. We waren een regelmatige klant.
Sindsdien hebben we niet meer zulke goede kippen gehad. Ik maakte ze klaar aan het spit in het toen heel gebruikelijke Moulinex oventje. Na de verhuizing werd er nog maar heel af en toe een hele kip gekocht.
Die oven heeft ruim dertig jaar dienst gedaan, maar na de aanschaf vorig jaar van de nieuwe keuken hebben we het apparaat afgeleverd bij de milieustraat. In de nieuwe oven zit geen spit.
Daarom probeerde ik eens iets anders. Ik kocht vrijdag een hele kip bij AH. En ik kocht een paar braadzakken. Gisteren probeerde ik die combinatie uit. De braadzak kan ik je aanraden. Maar dan de kip … Ach, hij smaakte niet slecht, dat niet. We zijn ooit verwend, ik weet het.
Maar er was wel iets heel opvallend aan. De braadzak is afgesloten. Alles blijft erin. Er verdampt dus ook geen vocht en dat was te zien. Na bereiding lag de kip in rond 250 cc nattigheid. Dat is nogal wat voor een kip van 1200 gram. Het was natuurlijk niet alleen water, het was ook vet. Maar ik vraag me nu wel af hoeveel water er aan het vlees was toegevoegd.

De wereld bestaat uit leuke dingen, mooie dingen, akelige dingen, uit ziekten, GTST, oorlog, geboorte, dood, bloemen, roofvogels, Zimbabwe, PSV, Mozart, AlQaida, Balkenende, aids, honger, Bollywood, Haïti, het Songfestival, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ben ik oppervlakkig omdat ik schrijf over mijn onkunde met cyclamen, terwijl er op Haïti tienduizenden dood onder het puin liggen?
Praten over het een, wil niet zeggen dat je niet weet van het ander.
Is dat oppervlakkigheid, gebrek aan diepgang?

Toen jij vorige week over de wachttijd voor zwemlessen voor je kind schreef, werden anderen geconfronteerd met massaontslag.
Toen jij laatst over die nieuwe tv schreef, stierven er in het half uur ervoor in Afrika tientallen mensen van de honger.
Toen je klaagde over het wegblijven van de pianostemmer, werden er in Pakistan dertig mensen opgeblazen.

Het schrijven over het een, wil niet zeggen dat je niet weet van het ander. Je sluit je ogen niet voor wat er in de grote wereld gebeurt.
Het schrijven over het een betekent niet dat je het ander, verder weg, niet belangrijk vindt.
Jouw wereld, mijn wereld, dé wereld heeft veel kanten.

Update
Ik plaatste dit naar aanleiding van dit stukje bij Wieneke.
Eerder, op 8 juli 2005, stond het grootste deel van deze tekst al op mijn inmiddels verdwenen weblog. De tekst is gedeeltelijk aangepast, met andere feiten en andere narigheid. Toen waren er net aanslagen gepleegd in Londen. Waarschijnlijk kan ik het over drie, vier jaar (over een half jaar, over tien jaar) met weer andere ellende zo weer overnemen, al zal ik dat niet nog eens doen. Waarschijnlijk kunnen onze kleinkinderen over vijftig jaar net zoiets zeggen. Het valt niet te ontkennen, dat onze zere teen, de gladde stoep,het spugende huisdier of de naderende vakantie nou eenmaal dichterbij ons staan dan alle afgrijselijke narigheid verderop op de wereld. De dagelijkse dingen, dat zijn de dingen die we min of meer aan kunnen.

De aanslagen in Londen vonden plaats op 7 juli 2005
Toen schreef ik onder andere dit:

Aanslagen in Londen….
Ik zie hoe de terreur ook op de weblogs toeslaat. Of juist niet.
Mijn feedreader meldt nauwelijks logjes met het onderwerp.
Mijn feedreader meldt nauwelijks logjes.
Het is rustig, niemand wil iets leuks schrijven en maar weinigen willen hun vingers branden aan het zware onderwerp van de dag.

Ik loop de bloemenwinkel in voor een cadeautje. Achter me hoor ik roepen. Ik kijk om. Een man…, er wordt driftig gezwaaid. Ik kan de man niet thuisbrengen, maar dat hoeft niets te betekenen.
Ik kijk de winkel in. Daar wordt ook gezwaaid. Het is dus niet voor mij. De zwaaiende vrouw heeft haar handen eigenlijk vol. Ze draagt drie planten, cyclamen.

Ooit zag ik bij mijn schoonmoeder vaak cyclamen. En de volgende keer dat ik er kwam, stonden ze er dan nóg. Het was 150 km van ons vandaan, dus het was dan niet de volgende dag.
Bijna altijd bloeiden ze.
En als ze niet bloeiden, dan bloeiden ze bijna of hadden net gebloeid..

Nou heb ik geen groene vingers en ik ben ook niet zo weg van die plant, maar ik heb er toch wel eens een cadeau gekregen. En naarmate ik er vaker een kreeg, werd het me steeds duidelijker: Als iemand hem de drempel overgedragen had, begon de plant al te kwijnen. Het zou best kunnen dat het kwijnen al meters voor de voordeur begon. Eigenlijk ben ik er zeker van dat het kwijnen al meters voor de voordeur begon.
Niemand zag het nog, behalve ik, maar echt, het is waar.
Na een dag of drie zagen anderen het ook. ‘Het gaat niet goed met die plant.’
Veel water, matig water, weinig water. Water bovenop, water in de schotel, in de schotel en na een half uur wegdoen wat er nog is… Lauw water …
Alle adviezen zijn ooit wel opgevolgd, óók die van mijn schoonmoeder.
Maar langer dan een week hebben ze nooit gestaan.

Ik trok een jas van de kapstok die ik lang niet heb gedragen. In de rechterzak vond ik zes euro en zeventig cent. Wat zal ik daar nu eens mee gaan doen?

Wie weet wat dit is?



Schrijf hier je oplossing.

klik op het plaatje voor een grotere afbeelding

In een ‘geërfd’ boek kwam ik deze oude folder tegen.
Uit welk jaar zal hij zijn?
Ik schat 1961. Toen viel 15 juni op een woensdag en het kacheltje is van model 1960.

In het belang van alle bezoeksters s.v.p. géén kinderen meebrengen, wel een stukje wasgoed.

Vandaag hebben we onaangekondigd bezoek van een paar spechten achter in de achtertuin. Die hadden we hier dit jaar nog niet gezien.

Op een paar meer ingezoomde foto’s waaien zijn (of haar) veren net alle kanten op. Dat is geen gezicht!

De vijver in het parkje achter ons huis was aardig dichtgevroren. Dat gebeurt zelden, want de eenden houden het vaak deels open en er zit stroming in het water omdat er contact is met andere waterpartijen. Daardoor is er nooit goed ijs. Nu is het waterpeil heel snel een flink stuk gedaald. Waarschijnlijk is het bemalen. Maar het levert mooi plaatjes op, met die ijsschotsen die centimeters boven het water op het riet blijven hangen.

Als je rechtsonder de foto’s op deze pijltjes klikt, krijg je de serie in het groot. Als je er weer op klikt, ben je weer terug bij klein.

uit de Volkskrant van vandaag:

wel even doorlezen nu:

De bieb hier gaat een restyling ondergaan. Zo staat het er, in goed Nederlands, ‘een restyling ondergaan’. De bibliotheek gaat daarvoor een maand dicht. Een máánd, dat moet toch wel genoeg zijn voor een ‘restyling’. Tijdens die maand kunnen we terecht in een bibliobus. En na de ‘restyling’ kunnen we gebruik maken van nóg meer diensten. Zelf heb ik wel genoeg aan één dienst, het kunnen lenen van boeken. De rest is soms makkelijk, maar grotendeels bijzaak. En juist die ene dienst maakt me niet altijd blij. Het assortiment voldoet niet zo aan mijn voorkeuren. Zo komt het regelmatig voor dat ik de bieb inloop, kijk wat er van mijn lijstje aanwezig is, en er dan maar weer uit loop. Om die reden ben ik een jaar of wat geen lid geweest, maar ik ben sinds twee jaar weer terug.
De afgelopen weken merkte ik al een voorlopige ‘restyling’ op. Eerst hadden we alleen ‘literatuur’ en dat was alles in het Nederlands dat niet onder populair wetenschappelijk valt en niet in grote letter gedrukt is. Nu is er een tweedeling in die groep: ‘literatuur’ (Heleen van Royen is bijvoorbeeld literatuur, Saskia Noort ook, zucht) en ‘spannend’. Of dat algemeen beleid is, of een hobby van de groep waar mijn bieb deel van uitmaakt, weet ik niet, maar voor mij had dit niet gehoeven. Ik maak nu nog veel meer meters als ik op zoek ben naar iets leesbaars. Ik lees zowel ‘literatuur’ als ‘spannend’.
Als we het volgende week moeten doen met de bibliobus ga ik maar helemaal over op de eigen voorraad nog niet gelezen boeken, want het zal er vol zijn en een beperkt assortiment hebben. Of, en dat kan al een tijdje, ik kan terecht bij alle andere vestigingen van Bibliotheek Gelderland Zuid en zelfs als gastlener bij die in Arnhem.

Maar nu het woord ‘restyling’. Het staat niet in het onlinewoordenboek van Van Dale.
Restylen staat er wel.
Dat is tegenwoordig dus ook Nederlands, net als ‘sale’ en ‘kids’.

Gisteren had ik het even over onze slee. En daarna bedacht ik dat onze slee gisteren ‘jarig’ was. Ja echt, ik weet precies wanneer we hem aanschaften. Dat was op 2 januari. In 1979 was het en in de weken na aanschaf heb ik de slee heel wat metertjes voortgetrokken.
We woonden toen in Lelystad. Aan het begin van de middag bracht ik mijn ouders naar het busstation. Ze hadden bij ons de jaarwisseling gevierd en wilden weer terug naar Leiden. Er was behoorlijk wat sneeuw gevallen. Gelukkig reden de bussen nog. Nadat de bus met mijn ouders vertrokken was, reed ik door naar een tuincentrum waar naar verluid sleeën verkocht zouden worden. En dat was ook zo. Er waren er nog een paar. Eenendertig jaar geleden is het al weer., niet te geloven!
Onze oudste dochter zou die maand twee jaar worden en de jongste was een maand of zes. Als ik de kinderwagenbak met snelbinders op de slee vastmaakte, kon de baby erin en kon de oudste er nog bij aan het voeteneind. En dan kon ik zo ook met alleen de oudste naar de supermarkt en met wat kunst en vliegwerk de boodschappen bij haar in de bak proppen. Zo ging het een paar weken, want zo lang bleef de sneeuw liggen.
Daarna heeft de slee nog vaak dienst gedaan. En nu hing hij al weer jaren werkloos aan het plafond in de garage. Tot vorige week. Op eerste kerstdag is meneer Nanos met kleinzoons en slee op pad geweest.

(Op de slee onze dochters met een buurjongetje, november 1980)