Er wordt weer veel misbaar gemaakt over DE toets, de CITO-toets.
‘Misbaar’ zeg ik, want waar gaat het eigenlijk over?
Met die toets op zich is niets mis. Het is helemaal niet zo vreselijk als elf-, twaalfjarigen getoetst worden op hun kennis aan het eind van de basisschool. Ze zijn het ook al lang gewend, veel te lang. Want CITO maakt toetsen voor veel jongere kinderen, kleuters, en die worden veel gebezigd. Zie het voor je, kleuters in het kleutergymzaaltje aan apart van elkaar gezette tafeltjes. Ik verzin het niet.
Er is wel veel mis met de manier waarop omgegaan wordt met DE toets, het teveel aan belang dat er aan gehecht wordt. Wij hebben er hier indertijd toen het onze kinderen betrof weinig of geen woorden aan vuil gemaakt. Je weet wat het advies is, en dat moet dan maar blijken. En het is maar een advies, je moet het later nog zien waar te maken of je niveau zien op te krikken.
Zelf deden we nog langer geleden toelatingsexamen. Was dat dan beter? Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders zich daar erg druk over maakten. Het was niet in je eigen klas, met je eigen leerkracht en je troetel erbij op je tafeltje. Je ging naar een volkomen onbekend gebouw, naar onbekende mensen en je maakte de opgaven die ze je aanreikten. Dat was het, niet meer en niet minder.
Ach ja, toen was alles nog simpel, toen ADHD, autisme, dyslexie, hoogbegaafdheid en PDD-NOS nog niet bestonden. En dat was dan wel weer té simpel.

Het is hun aard. Ze weten niet beter. Toch zijn het rotbeesten. Ze zien er mooi uit, zo zwartwit, maar erg vriendelijk zijn ze niet en hun geluid is niet om over naar huis te schrijven. In de winter jagen ze de andere vogels weg, in het voorjaar roven ze nesten leeg. En het zijn er hier elk jaar meer. Ik hou niet zo van eksters.