Weet je het nog? Er was een tijd dat je, als er iets mis ging met je pc, een akelig blauw scherm voor je neus kreeg met allerlei onheilspellende mededelingen. Soms was je er vlug uit als je de boel weer aan de gang wilde hebben, meestal kostte het tijd. Een harde schijf zat er nog niet in. We deden het met floppies, en dat ging toen nog best. Ach, je wist niet beter. Eerst waren het van die slappe zwarte dingen en daarna kwamen de kleinere stevige met al wat meer ruimte.
Voor MS-DOS waren er ook spellen. Leisure Larry, Kings Quest, we vonden het heel wat en hebben ons er uren mee vermaakt. En kijk nu eens hoe de spellen, games moet ik zeggen, er tegenwoordig uit zien.
Toen wij onze eerste pc met een harde schijf kochten, waren we een hele bonenprikker. Tjonge, wel 20 MB! Laat die anderen maar prutsen met hun floppies.
Ooit, al weer jaaaaren geleden, kon J. via de werkgever een nieuwe pc aanschaffen. ‘Dan moet je,’ liet hij zich ontvallen, ‘dan moet je er niet gelijk weer jouw rommel op zetten.’ Je begrijpt, dat dat geen gelukkige opmerking was. Ik wist wel een manier om zijn nieuwe aanschaf tegen mij te beschermen. ‘Doe ik niet,’ zei ik, ‘ik koop er zelf wel een.’ En zo geschiedde. Sindsdien zitten we elkaar nooit meer in de weg als het om de pc gaat. De mijne heeft een hogere omloopsnelheid. Na die bovengenoemde was ik eerder aan de volgende toe dan J. De volgende van hem is (geloof ik, want ik hou het niet zo bij) pas twee jaar oud, die van mij is van juli 2003. De tijd vliegt.