Gisteren schreef ik dat ik nooit weet of ik droom, laat staan dat ik weet wat. Vroeger wist ik dat vaak wel. Ik droomde wat af. En vaak hetzelfde, zoals dit:

Het speelt begin jaren 70. Ik woonde toen in de Leidse binnenstad en had mijn eendje, mijn 2cv’tje dus. Toen was het al zo dat je niet overal onbeperkt mocht parkeren in de binnenstad. Het was een en al blauwe zone. Ik moest dus, als ik de volgende dag niet bijtijds weg dacht te zijn, mijn eend ergens parkeren waar hij kon blijven staan. Daar had ik verschillende plekken voor.
Maar in mijn dromen wist ik nooit waar mijn eend stond.

Waar had ik hem neergezet? Waar??
Ik moest gaan zoeken, lopend.
En lopen deed ik. Ik liep wat af. Alle plekken waar mijn eend mogelijkerwijs kon staan liep ik af, nacht na nacht. En ook alle plekken waar hij helemaal níet kon staan, liep ik af. Kilometers liep ik, elke keer weer.
Ik liep de onwaarschijnlijkste hoeken om, via de raarste verbindingen, naar de onmogelijkste plekken, langs gebouwen die er al lang niet meer stonden, door straten die er inmiddels buiten de droom al heel anders uit zagen, ik liep en liep en liep en liep en liep, liep, liep …