De eerste keer dat er hier ‘aju’ tegen me werd gezegd, was ik bijna ontsteld.
‘Aju’ kende ik alleen maar als heel onbeleefd. Het was een onbeleefde manier van iemand wegsturen, het kruis van achteren, inpakken en wegwezen, zoiets. Het werd me nu toegevoegd door iemand met wie ik net prettig had staan praten. Hoorde ik dat goed, ‘aju’? Wat was dát nou????
De tweede keer werd het me nageroepen toen ik een winkel verliet. Ik kwam er al snel achter: Hier bleek ‘aju’ een normale manier van gedag zeggen te zijn. Ik hoor het regelmatig, en nog steeds klinkt het me vreemd in de oren.
Het kan nog erger.
‘Doei’ krijg ik nog steeds niet over mijn lippen. ‘Toedeloe’ is een irritant woord. En gisteren hoorde ik bij AH tot twee keer toe iemand ‘toedeledokie’ zeggen.
Wie verzint toch zulke gruwels?