De eerste keer dat er hier ‘aju’ tegen me werd gezegd, was ik bijna ontsteld.
‘Aju’ kende ik alleen maar als heel onbeleefd. Het was een onbeleefde manier van iemand wegsturen, het kruis van achteren, inpakken en wegwezen, zoiets. Het werd me nu toegevoegd door iemand met wie ik net prettig had staan praten. Hoorde ik dat goed, ‘aju’? Wat was dát nou????
De tweede keer werd het me nageroepen toen ik een winkel verliet. Ik kwam er al snel achter: Hier bleek ‘aju’ een normale manier van gedag zeggen te zijn. Ik hoor het regelmatig, en nog steeds klinkt het me vreemd in de oren.
Het kan nog erger.
‘Doei’ krijg ik nog steeds niet over mijn lippen. ‘Toedeloe’ is een irritant woord. En gisteren hoorde ik bij AH tot twee keer toe iemand ‘toedeledokie’ zeggen.
Wie verzint toch zulke gruwels?
|
9 Reacties op “Aju en toedeledokie”
Plaats een reactie
|
|
Pollenverwachting:
Artikelen (RSS)
Je moet met de tijd meegaan, zeggen ze dan, zucht!!!!!!! :
Toedeledokie, ja dat is inderdaad klein leed. Aju klinkt hier normaal. En doei… ‘t is erg maar ik zeg het zelf inmiddels ook. Dat hoor ik dan nog wel, maar dat zal ook wel veranderen ben ik bang.
Aju is een verbastering van à Dieu, dus zoiets als ‘ik hoop dat God met je is’.
Doei en Mooi is hier normaal. Doeg hoor ik ook nogal eens. Toedeledokie ken ik wel, maar het woord wordt hier niet gebruikt. Ik zeg zelf nooit Doeg of Doei, nu ik erover nadenk, maar gewoon ‘dag, hoor, tot ziens’.
Geen idee wie dit verzint, maar zou het niet zo kunnen zijn, dat iemand per ongeluk een woord maakt of zich verspreekt en dat dat dan zo leuk of lekker bekkend wordt gevonden dat het er in blijft?
Mocht hier een prijsvraag aan verbonden worden dan heb ik alvast een antwoord:
“Toedeledokie” is afkomstig van de heren van Jiskefet en werd bij de lancering destijds als zeer humoristisch gekwalificeerd. Een voorzichtige conclusie kan zijn, dat wanneer iemand u met “toedeledokie” groet hij/zij het beste met u voor lijkt te hebben én over gevoel voor humor beschikt. Een redelijk zeldzaam goed in deze tijden.
Aju heb ik ook altijd verbonden met adieu. Er is ooit een negatieve wegstuurversie van gemaakt, maar volgens mij moet de dan ‘nou’ voor. Ik denk dat die uitdrukking uit Stiefbeen en Zoon komt of eerder.
Er zijn veel woorden die iets anders betekenen als je de intonatie anders legt. Hallo kan gewoon een vriendelijke verwelkoming zijn, ‘Hallo zeg’ is iets van een onwelkome verbazing als ‘kom nou’ en ‘Ja hallo zeg’ heeft nog weer een andere impact.
Met een vriendelijk en opgewekt aju is nmm dus weinig aan de hand. Ik gebruik het zelf niet. In mijn omgeving is het al jaren doeg als het informeel is. Zelf gebruik ik bioj formeel eerder ‘Tot ziens’. Maar dat is niet zo handig als je zo afscheid neemt van een blinde.
Ja vreemd hè.
Ik kan er na al die jaren nog niet aan wennen.
Hoe vrolijk het ook geroepen word.
`nou ajuùùùùùù:wink:
Toedeledokie….de verklaring van RadaR ken ik toch anders: het werd steeds gezegd als er weer een kiwi of een ander stuk fruit uit het broodtrommeltje de prullenmand in verdween…..: kiwi van de drie….toedeledokie…..en daar ging het stuk fruit. Het komt wel uit Jiskefet (Debiteuren/Crediteuren), dat wel. Verder zijn aju, hoi, moi, houdoe, doei, doeg, enzovoorts redelijk normaal. Waar ik dan weer de kriebels van krijg: ‘later’
Ja, toedeledokie komt uit Jiskefet. Nog heel lang (waarschijnlijk nu ook nog) zeiden veel mansen om lollig te doen: “Goeie ‘s morgens ” , ook uit Jiskefet.
Ik probeer dat allemaal niet te zeggen, maar één keer zei ik ook, per ongeluk: “Doeg”. Ik schaamde mij.
Hier zeggen ze vaak: dag hóór ! Met de klemtoon op ‘hoor’. Dat is Westfries en dat vind ik dan weer wel leuk.
‘k zie je’ is ook zo’n modisch iets net zoals tot ergens. In het Fries is het oan’t sjen en dan ZONDER s. De meeste NIET Friezen doen juist dit fout