Ik zag de tentoonstelling ‘Der blaue Reiter’ in het Gemeentemuseum in Den Haag twee keer. De tweede keer in ander gezelschap dan de eerste keer.Het mag duidelijk zijn dat ik het de moeite waard vond.

Er is nog een tweede tentoonstelling: ‘Haute Couture’, waar ik niet van wist, en op een gebied waar mijn interesse niet zo ligt. Ik dacht verkeerd, het was interessant. Bij mijn eerste bezoek bekeek ik de tentoonstelling wat vluchtig, we waren uitgeteld. Maar ik nam me voor de tweede keer (die ik toen al in mijn achterhoofd had) beter te kijken. Ik vond het leerzaam. Er waren heel wat originele ontwerpen uit de lange historie van de Haute Couture, met veel leuke informatie. Ik kan beide tentoonstellingen aanbevelen.
Klik op de (gsm-)foto’s voor grotere afbeeldingen.
Vreemd, die tweede ‘couturefoto’? Ga zelf kijken en je weet meer!


Gemeentemuseum Den Haag

Eigenlijk wilde ik ook nog een mussenflat, maar die hebben we tot nu toe niet gevonden. Ik weet niet of het er inmiddels niet al weer te laat voor is, maar als ik er een tegenkom istie in elk geval mooi voor volgend jaar.
Deze mezenkast hebben we al jaren. Hij wordt elk jaar gebruikt en al die jaren maakte ik foto’s vanaf de plek waar ik dit nu zit te typen.
Ook nu is er aan de huisvesting gewerkt. Van de week vlogen de vogeltjes af en aan met nestmateriaal. Mijn pogingen er goede foto’s van te maken strandden op de snelheid van de vogels.
Dan krijg je dit als ze de kast verlaten, ook leuk en best wel apart, maar niet de bedoeling.

Alleen als ze even voor de ingang blijven zitten, kun je er iets mee. Maar meestal ben je te laat, of te vroeg natuurlijk. Alternatief is het maken van een filmpje. Dat werkt beter, maar de resolutie is dan wel een stuk lager.
Morgen nog eens kijken of ik daar iets leuks mee kan..

Het is koopzondag in ons dorp, Krokus Koopzondag om precies te zijn. De naam maakt ons duidelijk dat het vandaag dé dag is om ons te voorzien van voorjaarsbehoeften als luchtiger kleding en tuingereedschap, dé dag, veel meer dan de afgelopen maandagtotenmetzaterdagen en de komende maandagtotenmetzaterdagen.
Vaak weet ik niet eens van een dergelijk evenement, maar een bord met de aankondiging ervan is me deze keer niet ontgaan. In principe wist ik er dus van af, maar toen we een wandelingetje maakten en winkelend publiek, een draaimolen, de Hollandse gebakkraam en een springkussen tegenkwamen, was het toch weer een verrassing.
Krokus Koopzondag …

Gisteren schreef ik, dat er drie goede antwoorden kwamen op kijkvraag -67-.
Ik had ongelijk. Gmail blijkt een wat verborgen spambak te hebben die ik nooit had gezien. Daar stond nog een aantal inzendingen, waaronder vier goede.
PeterS, Enneke, Zus en Jeanne hebben er een punt bij gekregen in de totaalstand, met excuses voor mijn onachtzaamheid.

Kijkspel, de stand van zaken

Oplettende kijkertjes hebben nu vast wel gezien wat er op de foto van kijk -67- staat.
Niet?
Kijk dan eens naar de foto’s van gisteren.
Zie je het, op de eerste foto?
Het is die zwemmende zwaan.
Eveline, Marnix en Jacqueline hadden niet het hele plaatje nodig om de zwaan te herkennen.

Kijk nog maar eens goed naar die foto’s. Dat zijn toch geen paddenstoelen!

Kijkspel, de stand van zaken

Update
Er was kennelijk een probleem met de mail via het mailformulier. Diverse inzendingen zijn niet aangekomen. Inmiddels heb ik het emailadres waar oplossingen naartoe gaan gewijzigd. Volgende keer moet het goed gaan. Ik denk nog even na over wat ik met deze uitslag doe. Zie ook de reacties bij de vorige log.

Ineens zaten ze er, twee zwanen. Toen ik een stapje richting het water deed, kwam deze kwaad op me afzwemmen.
Hij klom op de kant en begon te blazen.
‘Nou, rustig maar,’ dacht ik, ‘ik kom echt niet in de buurt.’
Als je op de foto klikt, krijg je hem groter. Als je dan doorklikt op de blauwe pijltjes, krijg je nog een paar foto’s.
Wat een schoonheid hè.

Aan de deur wordt niet gekocht!
Dan heb ik het niet over de speculaaspoppen van de plaatselijke scouting, de plantjes van de turnvereniging, of de kinderpostzegels. Dat mag allemaal best wel. Maar we kopen geen schilderijtjes, geen energie, geen internet, geen kunststof kozijnen, en ook geen leesmap aan de deur.
Wat is eigenlijk het probleem met een bel-niet-aanregister? Als bel-me-niet goed werkt, kan bel-niet-aan toch ook werken?
OK, contrôle is lastiger, maar als er ergens aangebeld wordt, waar men dat niet wil, merken de bewoners dat toch en kunnen dat melden. Echt, ik zie het probleem niet.
Veel gedoe aan de deur hebben we hier nog niet, het is lang geleden dat er een poging tot verkoop werd gedaan. En zo’n poging duurt bij mij nooit lang.
Maar toch …
En ik wil géén sticker! Of die nou rond is, of langwerpig, staand of liggend, ik wil geen sticker. Die stickers staan lelijk, worden snel vies en zijn nooit meer goed te verwijderen. Ze moeten gewoon niet aanbellen.
Huisvredebreuk is het!

Het is lekker rustig bij C1000.
De muzak is er wel natuurlijk. Daarmee moet je leren leven. Iemand zingt over vraihaid.
De caissière zegt tegen de vrouw bij de kassa naast me: ‘Weet u dat u hier alleen kunt pinnen?’
‘Ik kan lézen hoor!’, snauwt de klant.

Ik kijk om.
De caissière kijkt me geschrokken aan.
‘Nounou,’ lijken we tegen elkaar te zeggen.

Waarom zo chagrijnig?
Er was geen rij. En buiten is het heerlijk. Dat zie je hier binnen ook wel, en je weet het toch, je komt er net vandaan.

Voor mij was dit de eerste vlinder van dit jaar, afgelopen donderdag.
De gehakkelde aurelia stak mooi af tegen de mouw van de buurman.
En hij bleef ook nog even zitten voor de foto.


(klik op de foto voor een grotere afbeelding)

Wie weet wat dit is?



Schrijf hier je oplossing.

Hoewel ik een overtuigd automobilist ben, heb ik toch een NS-voordeelurenkaart. Die kaart herbergt ook een (onzichtbare) chip voor het OV-chippen. Het lijkt mij een reuze handig systeem, want van strippenkaarten heb ik nooit veel begrepen. Ik heb dan ook een gruwelijke hekel aan bussen. Dat is vooral om dat ze stoppen bij elke boom en je kilometers, en dus veel tijd kostend, om laten rijden en zelden zonder overstap van A naar B rijden. Je hebt altijd te weinig of teveel strippen op zo’n kaart en wat er teveel op zit, blijkt uiteindelijk niet meer bruikbaar, omdat de strippen verlopen zijn. Hoe dan ook, bussen zullen mijn hart waarschijnlijk nooit stelen. Maar de trein is in een aantal gevallen heel handig, de tram is in de grote steden vaak uiterst praktisch. Daarom heb ik ‘reizen op saldo’ aangevraagd bij NS. Dan kan ik die kaart ook gebruiken als ik ander openbaar vervoer gebruik, en wat er op staat is dan weliswaar ‘gestald geld’, maar het verloopt in elk geval niet en ik heb het altijd bij me. Na het aanvragen van dat ‘reizen op saldo’, moet je de kaart nog activeren, en er vervolgens saldo op zetten. Ze maken het je niet echt makkelijk, met die drie verplichte handelingen. Ik ben benieuwd hoe het uiteindelijk allemaal werkt als de kinderziekten eruit zijn. Maar ik hoorde dat het in Tokyo al jaren naar tevredenheid functioneert, dus waarom zou dat hier niet kunnen.

Het is boekenweek en dat betekent dat de boekenverkoop een flinke impuls krijgt. Er zijn maar weinig jaarlijks terugkerende reclamecampagnes die dat voor elkaar krijgen.
Een van de stimulerende elementen is het boekenweekgeschenkje dat men cadeau krijgt bij elke boekenaankoop boven een bepaald bedrag. Het eerste cadeautje werd vergeven in 1930. De campagne heette toen bij mijn weten nog geen boekenweek, maar het ging ook toen waarschijnlijk net als nu om de reclame. Het jaar 1931 werd overgeslagen en de oorlogsjaren 1942 tot en met 1945 kenden ook geen boekenweek. Als je even meetelt kom je net als de organisatie van het festijn tot de 75e boekenweek in 2010.

Voor mensen die de boekjes sparen heb ik enige tientallen exemplaren in de aanbieding. Natuurlijk is er ook vraag, niet alleen van mij. Ik spaar ze in principe vanaf 1947 en mis er nog drie. Die van de jaren ervoor zijn zeldzaam en worden alleen tegen woekerprijzen aangeboden. Het moet wel leuk blijven, dus ik heb mijn terrein maar afgebakend.
Misschien heb je er op zolder een paar liggen waar je niets mee doet. Daarom plaats ik hier een advertentie, voor mezelf en voor anderen die mij naar titels vroegen.
En als je zelf iets zoekt: Je kunt het altijd vragen, ik heb nog meer dan twintig uitgaven dubbel.

Advertentie, gevraagd:
1947 Anton Coolen De ontmoeting
1949 Clare Lennart Twee negerpopjes
1950 Marianne Philips De zaak Beukenoot
1951 Olaf J. de Landell De porseleintafel
1954 div. schr. Goed geboekt
1955 Clare Lennart Op schrijversvoeten door Nederland
1963 Presser Europa in een boek
1971 Couvee Protest per prent