Voor alle duidelijkheid: Ik heb mijn desktop-pc nog niet aan de praat.
McAfee (volgens de juffrouw aan de sprekende computer spreek je dit uit als mek-effie met de klemtoon op ef) zegt een oplossing te bieden die geen oplossing blijkt te zijn. Hij werkt niet. Vervolgens kan men een nummer bellen in Amsterdam. Daar spreekt een sprekende computer je toe om je te verwijzen naar de website. Dat doen we maar niet. De tweede geboden optie is een 0900-nummer. Dat kost je 80 cent per minuut, met een maximum van twintig euro. Als het langer dan een kwartier gaat duren, bellen ze je terug, wordt beloofd. (Het lijkt me dan dat dat nummer bellen nooit meer dan twaalf euro kan kosten.) Het nummer werkt van negen tot vijf, van maandag tot en met vrijdag. Als je vandaag belt, blijkt het niet op Koninginnedag te werken. Mensen met een baan en DAT5958 op hun pc kunnen er dus niet terecht zonder extra vrijetijd te nemen. Wel hoor je eerst dat het 80 cent per minuut kost, alleen is het maximum nu gegroeid naar veertig euro.
Van andere slachtoffers hoorde ik dat je door een medewerker op dat nummer in een kwartier door de oplossing van het probleem geloodst wordt. Dat gaat niet op de manier van de online-staande oplossing, want nee, die werkt niet, wordt er toegegeven. Merkwaardig! Maar natuurlijk ben je blij dat je nu geholpen wordt, die medewerker heeft niet de schuld van het probleem. Alleen moet je vervolgens wel je (online-)telefoonrekening in de gaten houden, want volgens de medewerker kun je de kosten van het gesprek terugvorderen. Dat vind ik een nogal omslachtige methode, maar wie ben ik.
Ik ben heel ontevreden over de service van McAfee. Dat er een fout gemaakt wordt zoals met die foute update, is te vergeven, maar de oplossing is beneden alle peil. Op de eerste plaats moet je maar op een of andere manier gehoord hebben dat je probleem niet zozeer jouw individuele probleem is, maar een probleem veroorzaakt door een product van McAfee. Op de website van McAfee staat een klein berichtje als je eerst de servicepagina hebt gevonden. In mijn ogen zou er wel duidelijk iets op de openingspagina mogen staan. Dat kleine berichtje brengt je bij de niet-werkende oplossing. Al met al maakt McAfee zich er wel heel makkelijk van af. Iets op de openingspagina, een mededeling in de krant, een berichtje via de email (de meeste mensen hebben nog wel ergens een mogelijkheid die mail na te kijken ook al doet hun pc het niet), een gratis nummer voor dit probleem, het zou allemaal iets hebben kunnen bijdragen aan klanttevredenheid.

Update
Inmiddels staat er bovenaan de website van McAfee een mededeling over het probleem. Een hoge piet van het bedrijf houdt een heel verhaal met de nodige excuses. (Hij spreekt de naam uit als mek-effie met de klemtoon op mek). Er wordt opnieuw verwezen naar een remedie. Het is een andere remedie dan de vorige.
Er zijn vast meer boze klanten.
Niet dat het spul hier inmiddels werkt, dat niet. Ook de nieuwe remedie helpt hier niet. Misschien omdat ik heel McAfee er van pure frustratie afgeknikkerd heb. Ik hoop alles nog aan de praat te krijgen, want er staan wat dingen op die nog niet waren overgenomen op de externe harde schijf. Ik heb inmiddels wel een nieuwe pc besteld. Voor de oude is een goede bestemming gevonden. Als ik mijn gegevens terug heb, kan ik alles eraf halen, de boel formatteren en Windows er nieuw op zetten voor de nieuwe eigenaar.

Als goedmaker zal McAfee gdupeerde kanten twee jaar gratis verlenging van het abonnement aanbieden. Als dat waargemaakt wordt, trek ik al mijn lelijke woorden in.

Op het herinneringenweblog Driemaaldrie schrijft Hans over zijn eerste bril. O ja, denk ik, die had ik ook, een eerste bril. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik krijg gelijk al een beklemmend gevoel. Rampzalig, die bril!
In de vierde klas van de lagere school mocht ik als er op het bord werd gewerkt van plaats ruilen met iemand die vooraan zat. Dat waren de eerste voortekenen. In de vijfde klas zat ik al vooraan, vrijwel met mijn neus op het bord. Het bleek niet genoeg. Toen de juf een keer heel klein geschreven had en de klas meedeelde dat wie het niet kon lezen wel even naar voren mocht lopen, liep ik ook naar voren. Tja, toen was het wel duidelijk. Ik moest toch maar eens naar de oogarts gaan, suggereerde de juf. En zo moest ik aan de bril, op mijn elfde.
De eerste dagen was er alleen maar verwondering. Ik kon van een boom zomaar afzonderlijke blaadjes zien in plaats van vage groene watten. En ik kon zien hoe laat het was op de grote klok daar aan de overkant van het water. Het goed zien was even nieuw. Maar dat nieuwe werd normaal en verder vond ik er niets lolligs aan. Ik vond het vreselijk die bril. Ik vond het vreselijk toen ik elf was, en net zo erg toen ik twaalf was en daarna werd het alleen maar erger. Achteraf weet ik dat het mijn tienerjaren negatief heeft beheerst. Ik was er gruwelijk onzeker door. Ja, het klinkt dramatisch, en misschien heel overdreven, maar zo was het wel.
Toen ik negentien was, ben ik aan de contactlenzen gegaan. Die heb ik nog steeds (het zoveelste paar dan natuurlijk).

‘Eurlings wil eerlijker ov-tarief,’ meldt Teletekst.
Ach Camieleke, dat willen we allemaal wel!
Ik heb zo mijn twijfels over dat betalen per kilometer.
De bus gaat zelden van A naar B zonder tussendoor C, D en misschien ook nog wel E aan te doen. Ik bedoel dat geslinger door allerlei wijken en straten waar je helemaal niet moet zijn en ook niet wilt zijn. Het kost al genoeg, tijd in dit geval. Betaal je die kilometers ook? Of gaan we naar een eerlijk systeem waarin je min of meer voor de vogelvlucht betaalt, een systeem waarin je betaalt voor de kortste verstandige route?
Ik ben bang van niet. En anders zal die kortste route wel worden voorzien van een forse kilometerprijs.
Verder lijkt zo’n chipsysteem me prima. Daar hoor je me niet over!

Iets schrijven, of het nou een E-mail is of een reactie, of een stukje hier, valt niet mee op een toetsenbord dat niet meewerkt. De hele avond al worden er letters en spaties geweigerd. Dat komt de laatste dagen vaker voor. Het geheel van halve en aan elkaar geplakte woorden levert leuke puzzels op, maar je hebt er niks aan. Alle handelingen die in me opkwamen om daar verbetering in te brengen, haalden niets uit. Daarom begon ik maar niet eens aan dat stukje hier. Nu probeer ik het met in mijn achterhoofd het idee dat euvel te demonstreren. Dan ontcijferen jullie het maar. Maar kijk, o wonder, nu is nog geen enkele letter uitgevallen, en alle spaties staan er ook. Zul je net zien. Het is net als naar de dokter gaan en daar dan in de wachtkamer merken dat de pijn weg is.
Dat komt zelfs voor bij niet-lichamelijke dingen. Zo herinner ik me dat ik ooit naar de garage ging met een mankement aan het linkerknipperlicht achter op mijn eend. Ik had het lampje al vervangen en ook de zekering. Toen deed ik dat soort dingen nog. Het is dan ook al lang geleden. Het knipperlicht deed het dus niet, al een dag of drie. Dat kon je binnen in de auto ook horen, want het knipperlichtgeluid tikte dan twee keer zo snel. Geloof het of niet, bij de laatste bocht naar links hoorde ik het getik in het gewone tempo. En natuurlijk knipperde de clignoteur normaal. Ik heb de auto maar gekeerd. Het knipperlicht bleef het doen.
Met het toetsenbord zal dat waarschijnlijk niet het geval zijn.