Wie weet waar bovenstaande foto gemaakt is?
Schrijf hier je oplossing.
Maandelijks archief: augustus 2010
van de pot en de ketel
9
geertwilderspvv, je snapt wie dat is, op Twitter:
Dagelijkse anti-PVV-hetze van CDA-prominenten. Ik zeg tegen hen: wacht onderhandelingen af en stop met het demoniseren van 1.5 mln kiezers!
Demoniseren volgens Van Dale:
Dat is nu dus weer een uiterst modieus woord, demoniseren.
Ik zal het zelf niet snel gebruiken,
maar nu het toch ter sprake komt:
Hoeveel miljoenen mensen worden door geertwilderspvv zelf gedemoniseerd?
En wie voert zelf voortdurend hetze?
paraplu
Toen we vorige maand in België op vakantie waren, zag ik er deze paraplu’s. De claim was dat ze ook bij storm niet kapot waaien. Dat komt door de dubbele laag waarvan de onderste niet doorloopt tot het midden, zodat de lucht tussen de twee lagen door kan ontsnappen, én door versterkte baleinen. De verkoopster die ons er graag eentje zou verkopen, wilde ons dat best allemaal uitleggen.
60 Euro, zei ze, voor ons 45.
Wij vonden het torentje bovenop wel apart.
Vandaag hadden we die paraplu best kunnen gebruiken, maar we hebben er geen gekocht. Wij kopen altijd goedkope paraplu’s, die dan kapot waaien of, dat komt vaker voor, ergens blijven liggen.
Gelukkig zitten we niet zonder. 
China
Een week of zes geleden schreef ik over een boek dat ik min of meer bij toeval meenam uit de bieb.
Vandaag lees ik bij Wieneke dat het boek ook haar bevallen is. Het lijkt zware kost, maar het leest heel makkelijk.
Inmiddels heb ik het boek waar ik toen naar zocht ook gelezen. Het speelt in China vanaf 1900, als de windsels van de ingebonden voeten van de tienjarige Jade Deugd worden gehaald, tot 1950, zo’n beetje het moment dat de communisten er aan de macht komen. Ik vond het een prachtig boek. Het geeft een beeld van de politieke ontwikkelingen én over de sociale ontwikkelingen. Het boek leest als een trein. Het is niet mijn gewoonte ook maar iets over de loop van het verhaal te vertellen en dat doe ik dan ook nu niet.
Lisa Huang baseerde het boek op het leven van haar grootmoeder.
Aanbevolen:
Lisa Huang – Dromen van een ommuurde stad
boom
Ik erger me al jaren aan de exploitatie van Anne Frank. Daar ben ik natuurlijk de enige mee, maar zo zie ik het.
Suggestie:
Van die boom kun je ontelbare stukjes maken, in plexiglas stoppen en heel duur verkopen!
vuurwants
Zwolle
Deze beelden kun je vinden in Zwolle, op de Veerallee, in het gras langs het water. Ze maken deel uit van de serie Ei, huis, klok” uit 1997, en zijn gemaakt door Iris LeRütte.
Als je er meer over wilt weten, kun je dat hier vinden.
Zwolle is het antwoord op de vraag die ik 10 augustus stelde bij de foto’s van de klok. PeterS, Pluis en Henk wisten het antwoord.
Hall of Fame 2010
Wie weet waar -1- : PeterS en Jacqueline (foto Deventer)
Wie weet waar -2- : Martine, PeterS, Tagrijn. (foto Zierikzee)
Wie weet waar -3- : Henk, PeterS (foto Maastricht)
Wie weet waar -4- : Rob, Wieneke, Henk, Bettie, Marnix, Tagrijn, PeterS, Catherine, Pluis (foto Scheveningen)
Wie weet waar -5- : PeterS en Henk (foto Groningen)
Wie weet waar -6- : Inge, Pluis, Henk en Wieneke (foto Elst)
Wie weet waar -7- : Pluis, PeterS en Henk (foto Zwolle)
Dit klopt hier van geen kanten!
Uit “De Telegraaf’ van vandaag:
Vrouwen zijn gemiddeld 2,5 jaar van hun volwassen leven, bezig met koken. Mannen staan ‘slechts’ 1,4 jaar achter het fornuis.
Dit blijkt uit een Britse enquête. De tijd die vrouwen spenderen achter het fornuis is echter wel gehalveerd in de laatste vijftig jaar. In de jaren 60 was het gemiddelde bij vrouwen nog zes jaar.
Het aantal jaar is zo gedaald door de moderne kookgemakken zoals kant-en-klare maaltijden en geavanceerd keukengerei. De verandering komt ook doordat mannen met de jaren steeds meer zijn gaan koken.Negen uur per week
Momenteel maakt in 75 procent van de huishoudens de vrouw het eten klaar. Na haar werk kookt zij gemiddeld een uur per dag, in het weekend is dat nog dubbel zo lang. Dit komt dan op een totaal van negen uur per week en 2,51 jaar tussen haar 18e en 65e.Afwas
Uit het onderzoek bleek wel dat mannen ook hun huishoudelijke bijdrage leveren door de afwas te doen en de keuken schoon te maken.
Ik kan je zeggen: Daar klopt hier helemaal niets van!
Ik haal dat uur per dag echt niet, ook niet in het weekend. Kom nou!
En die 1,4 jaar? Daar moet ik ook heel hard om lachen. Of huilen natuurlijk, want die zit er hier zeker niet in.
En dan …
De keuken schoonmaken???
Wat is dat voor enquête?
En wie zorgt er voor het eten na die 65 jaar? Is dat geen (volwasssen) leven meer? Komen de gebraden kippetjes dan vanzelf langs de voordeur binnenvliegen?
Dat wist ik nog niet.
Daar ga ik me dan nu alvast op verheugen.
Pfff …
Er zijn van die momenten die heel confronterend kunnen zijn. Je hoort het, je leest het in de krant, het zit bij de post. Soms is dat een beetje, soms wat meer en soms min of meer ‘echt’. Het zijn in elk geval voorvallen om over na te denken. Als ik me alleen al beperk tot het ouder worden, kan ik al een lijst maken. En dan heb ik het niet over de krant waar van de vier in advertenties genoemde overledenen er drie jonger zijn dan je zelf bent.
Voorbeelden?
Boven de 23? Boven de 23 word je ‘te duur’.
Boven de 40? Er zijn er die beweren, dat men boven de veertig niets meer bijleert.
Boven de 50? Je leest dat je boven de vijftig geen baan meer kunt krijgen.
55 Geworden? Je realiseert je dat je in aanmerking komt voor een ouderenwonning.
Al 60?, Je komt in aanmerking voor de goedkope vrije reisdagen van de NS.
Halverwege de 64? Je krijgt bericht van de SVB dat je je AOW aan moet vragen.
Bijna 70? Je krijgt geen rijbewijs meer zonder dat je gekeurd bent.
Soms is het niet leuk, soms is het leuk en regelmatig is het dubbel.
Nog meer voorbeelden?
Ik hoor ze graag!
Kom maar op!
bed
Dit is een bed. Het heeft duidelijk geen binnenvering. Denk er hooguit wat kussens bij en het is compleet. Als je maar moe genoeg bent, maakt het allemaal niet uit. Of, in dit geval, als de nood maar hoog genoeg is. Het bed bevindt zich in het bordeel van Pompeii.
Het bordeel, de lupanare, bestaat uit een stuk of wat kleine kamertjes. Boven de ingang van elk kamertje staat een fresco. Daar staat de ‘specialiteit’ van de betreffende dienstverleenster afgebeeld.
Of het in de bloeitijd van Pompeii ook zo druk was, weet ik niet. Maar nu staan de belangstellenden er op straat voor in de rij.
Ik maakte foto’s van de fresco’s, maar die staan hier deels ook. Er staat nog meer informatie over de lupanare en op de rest van de interessante site vind je van alles en nog wat over Pompeii.