Laten we nog even doormekkeren over die vreselijke verhouding tussen het aantal mannen en het aantal vrouwen aan de top. Ach, wat zijn wij vrouwen toch gruwelijk ongeëmancipeerd.
Ik lig er ‘s nachts van wakker!
Emancipatie is in de huidige samenleveing kennelijk alleen nog gerelateerd aan geld. Als je financiëel onafhankelijk bent, ben je geëmancipeerd. Ben je niet financiëel onafhankelijk, dan ben je een sukkel die niet voor zichzelf kan zorgen.
Ik zie de noodzaak van voor jezelf kunnen zorgen echt wel, maar voor jezelf zorgen is niet alleen financiëel voor jezelf zorgen. Er is een verschil tussen kunnen en doen. Hoe geëmancipeerd zijn mannen die nog geen water kunnen koken?
Begrijp me goed, ik heb mijn dochters altijd voorgehouden dat ze aan de slag moeten blijven. Hou je kennis en je ervaring actueel, zodat je er altijd op terug kunt vallen. Dat kan fulltime, maar het kan ook heel goed in een parttime baan. Het is maar hoe je je privéleven wilt en kunt organiseren.
Maar moet je naar de top? Wil je je zeventig uur per week drie keer in de rondte werken? Wil je je kinderen door anderen op laten voeden? Met zoveel werkuren heb je niet eens de tijd om ze naar het kinderdagverblijf te brengen, zelfs dat moet je uitbesteden.
Misschien zouden een heleboel vrouwen het best kunnen, maar willen ze naast hun werk, de zorg voor zichzelf en het besteden van de nodige aandacht aan eventuele andere gezinsleden wel eens een boek kunnen lezen, langs de zee wandelen, een tentoonstelling bezoeken, met hun kind een Legohuis bouwen, aquarelleren of twee keer per week badmintonnen in plaats van naar de volgende vergadering te jakkeren. Er zijn ook mannen die bedanken voor een plekje aan de top, omdat ze wel eens een boek willen lezen, langs de zee wandelen, een tentoonstelling bezoeken, met hun kind een Legohuis bouwen, aquarelleren of twee keer per week badmintonnen in plaats van naar de volgende vergadering te jakkeren.
Hoe doen mannen dat, die wel die zeventig uur kunnen maken?
Precies! Die hebben thuis een vrouw die de boodschappen doet, zijn bed verschoont, zijn overhemden strijkt, zijn kinderen opvoedt, enzenzenzenzenz. Daar heb je doorgaans niet de hele dag voor nodig. Dan kan er best een beperkt aantal uren buiten de deur gewerkt worden. Vrouwen met zware, veeleisende banen hebben nogal eens een partner die vaak thuis kan zijn. Of ze hebben geen gezin (meer), of huren personeel in. Het moet ergens vandaan komen.
Want zo is het wel, het is een kwestie van taakverdeling, van afspraken. Emanciperen gaat om meer dan alleen geld. Ik zie het gezin als een economische eenheid. Hoe de taken daarbinnen verdeeld zijn, moet ieder voor zichzelf weten.
