De eerste keer dat ik van bieb wisselde, was ik bijna twaalf:
Ik was een meisje.
En ik werd geacht meisjesboeken te lezen.
Zo was dat toen nog…
Meisjesboeken vond ik vreselijk. Daar gebeurde nu werkelijk helemaal niets in.
Spélen met poppen was al erg, maar erover lezen was pas echt onverteerbaar.
In onze bieb* kon je geen boeken inzien.
Je had een catalogus met titels en nummers en dan moest je een lijstje maken van die nummers.
Ik had een lijstje met nummers van jongensboeken en dat bleef niet onopgemerkt.
Een van de biebmevrouwen liep met je lijstje naar een ruimte achter de balie, waar de boeken waren opgeslagen. Zo ging dat altijd. Als je geen pech had, was er van je lijstje genoeg aanwezig en kwam ze met je nieuwe leesboeken terug. Nu kwam ze even later terug met de mededeling:
”Dit zijn allemaal jongensboeken, weet je dat wel?.”
Alsof ik dat niet zou weten…
Ik kreeg ze wél mee. Dat viel niet tegen.
Bovengenoemde scène heeft zich meer dan eens afgespeeld, tot ik boven de nummers schreef: ‘Ik weet dat dit jongensboeken zijn.’
Zo kon het gebeuren dat ik me jáááren later realiseerde dat ik boeken als “Joop ter Heul” die je toch gelezen moet hebben, nooit gelezen had.
Ook op de leeftijd dat ik dát boek had moeten lezen, sloeg ik de meisjesboeken over.
Ik las, behalve dan die meisjesboeken, bijna alles wat los en vast zat.
Dus het was niet zo heel raar dat ik vroeg door de boeken van mijn leeftijdcategorie heen was. Althans, ik vond, dat ik er doorheen was. Wat moest ik met die meisjesboeken, en, nog erger, wat moest ik met die heiligenlevens? Dat wilde ik helemaal niet lezen.
De boeken voor de volgende groep kreeg je niet mee, als je er niet bij hoorde. Ik snap nog steeds niet waarom niet, want ze waren net zo braaf als de rest.
Toen werd het kerstvakantie. Tussen kerst en oud-en-nieuw ging ik voor nieuwe boeken. Ik probeerde het toch maar weer eens: Ik maakte een lijst met nummers van boeken voor de groep van 12 jaar en ouder. Zo veel scheelde het toch niet: ik ben ooit geboren op 9 januari.
Maar nee, ik was te jong en kreeg er niets van mee.
Ik moest maar een lijstje maken, dat bij mijn leeftijd hoorde.
En mijn verhaal dat ik dat allemaal gelezen had, dat toch echt wel bijna klopte??
Ik kreeg een uitbrander.
Ik mocht niet jokken!!
Maar ik was toch bijna twaalf?
Bijna ja, ik moest mijn nieuwe lijstje maar bewaren!
En toen?
Mijn ouders vonden het belachelijk, dat ik die boeken niet mee kreeg.
Maar er was wel een oplossing, een andere bieb**.
Het was bijna een nieuw jaar.
Het abonnement was bijna afgelopen.
Ik ben lid geworden van die andere bieb, geen Roomse boeken, geen gedoe over leeftijden, en veel meer boeken.
Dát was je ware: Daar kon je zelf je boeken zoeken in de kasten!!
Erin bladeren, stukje lezen, vergelijken.
Heerlijk!!
*Leiden, de katholieke bibliotheek aan de Steenschuur. Daar gingen alle kinderen waar ik mee omging heen.
**Leiden, Blbliotheek Reuvens aan de Breestraat. Daar is de openbare bibliotheek uit voortgekomen.
Ik wilde er al iets over schrijven, maar deed het weer weg. Nu dan toch maar …
Een uur geleden twitterde Geert Wilders dit:
Hij heeft gelijk. Hij heeft in elk geval deels gelijk.
Er zijn PVV’ers met een verleden, waarvan ik vind, dat dat niet bij een volksvertegenwoordiger hoort.
Fraude bijvoorbeeld is geen ongelukje, het komt niet voort uit een moment van onachtzaamheid. Frauduleuze types horen niet in de Kamer.
Fraude is niet het gevolg van zwakheid, zoals eenmalig rijden onder invloed. Ik ben fanatiek, als het gaat om dronken rijders, ik kan er woest over worden. Van mij mogen ze al na de eerste keer voor eeuwig en altijd achter het stuur vandaan blijven. Maar als dat een keer gebeurd is, is het gebeurd en moet je er verder over ophouden, als het bij die ene keer blijft. Het is onzin, dat het iemands functioneren als volksvertegenwoordiger in de weg zou staan. Als het een gewoonte wordt, is dat gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel. Je blijkt er dan ook niets bijgeleerd te hebben. Het is gebrek aan inzicht in oorzaak en gevolg, dan wordt het wat anders. Een kamerlid hoort verantwoordelijkheidsgevoel te hebben.
Ook één keer je zelfbeheersing kwijt zijn, moet je niet tot in eeuwigheid nagedragen worden. Maar zitten de handjes regelmatig los? Elke vorm van agressie, dat telt dus ook voor verbale agressie, maakt iemand ongeschikt. Dan hoor je niet in de Tweede Kamer thuis.
Het interessanter maken van je cv is dom, gewoon dom. Het is heel erg onnozel. Je kunt je afvragen of mensen die zo onnozel zijn verder wel voldoende inzicht hebben om belangrijke kamerzaken te beoordelen, maar dat is het dan ook. We zijn wel klaar met dat onderwerp!
Ach, laat ik er maar helemaal over ophouden.
GeertW heeft deels gelijk.
Als de screening niet optimaal is geweest, mogen de media dat werk best over doen. Daar is niets tegen, integendeel. Dat is een van de taken van de media. Maar dat betekent niet dat elke oneffenheid opgeblazen mag worden. En als je jezelf als journalist die screeningtaak toebedeelt, neem dan alle partijen onder de loep.
Amsterdam is een zooitje, geen gezicht eigenlijk. Rond het station is het een en al puinhoop, het Damrak lijkt steeds rommeliger te worden, de zijkant van de Beurs is behangen met groene lappen, de hele gevel van het Paleis met grijswitte, het Rokin ligt nog steeds half open, en dat zijn dan nog maar voorbeelden. Als je er aankomt en er nooit eerder geweest bent, vraag je je toch echt af, waarom die stad zo geroemd wordt. Gelukkig zijn wij er vaker geweest en gelukkig is het niet overal zo. Verderop wordt het weer als vanouds. Wij komen er graag.
Gisteren gingen we er naar de Hermitage. Dat zat al heel lang in de planning, al zolang die Hermitage in Amsterdam is. Het wilde er maar niet van komen. Als we in de stad kwamen, hadden we er telkens een andere bestemming. Nu gingen we dus, en we vonden het prachtig. De tentoonstelling over Alexander de Grote is mooi, goed gedocumenteerd, interessant. Het historische gebouw is ruim en zeer de moeite van het beter bekijken waard. Het is indrukwekkend gerestaureerd. Sommigen vinden het wat clean aandoen, ik vind het mooi.
Vanaf vliegveld Weeze kun je al voor €6 naar Barcelona vliegen, of naar Berlijn of Birmingham. Ik las het in een advertentie in de krant, vanafprijzen zijn het. Hoe dat kan, moet je mij niet vragen, ik snap het ook niet.
We gingen vandaag niet vliegen, we namen de trein voor een retourtje Amsterdam.
We zijn dan wel autorijders, maar sommige bestemmingen bereik je beter met de trein. Een tweedeklas retourtje kost voor ons €30,40, met korting €18,20. Dat zijn dan toch weer forse prijzen. We kunnen kiezen tussen alleen eenmaal overstappen in Arnhem, of overstappen in Arnhem en nog een tweede maal in Utrecht. We kozen voor een keer overstappen.
De trein die we vanaf ons eigen station wilden, bleek niet te rijden. Het werd netjes omgeroepen, dat wel, maar de volgende ging negen minuten later en we zouden in Arnhem net negen minuten hebben voor de overstap. Dat werd nu toch lastig, die aansluiting missen betekende een extra overstap, en een tijd later op de plek van bestemming aankomen. Toen bedachten we dat deze onbedoelde trein niet zou stoppen in Arnhem Zuid, er dus iets korter over zou moeten doen en dat we dus misschien toch …
Het station in Arnhem is hopeloos. er wordt al jaren verbouwd en je moet via ijzeren noodtrappen van het ene perron naar het andere. Dat zijn 45 treden omhoog en weer 45 omlaag, die we in hoog tempo namen om vervolgens nog net op tijd in de goede trein te zitten. Pff, dachten we, over tien jaar doen we dat niet meer.
Ook de uitvoering van de dienstregeling voor de terugweg was niet zoals die zijn moest. Toen we op het perron kwamen, stond ‘de trein eerder’, van een half uur voor ‘de onze’, er nog. Een deel van de trein bleek kapot. Dat moest achterblijven in Amsterdam. De trein was nu wel behoorlijk ingekort en al stampvol. We bemachtigden de allerlaatste twee vrije zitplaatsen, op het bordes. Wie na ons kwam moest staan, en er kwamen er nog heel veel na ons. De trein vertrok ruim tien minuten te laat, maar voor ons dus bijna twintig eerder dan verwacht.
Uiteindelijk heeft dit tripje per openbaar vervoer voor ons dus nergens vertraging opgelopen.
Maar liep het gesmeerd? Het kwam er al met al op neer dat zowel op de heenweg als op de terugweg de dienstregeling op zijn gat lag. En dat bovendien de trein terug bij lange na niet toereikend was voor het passagiersaanbod.
En wat zijn die stations gruwelijk koud!!!
Ik kan me geen periode herinneren dat ik geen lid was van de bibliotheek.
Ik ben wel eens verhuisd van de ene bieb naar de andere, de eerste keer al als kind, maar ik was altijd wel ergens lid.
Hier ben ik ooit een paar jaar uitgeweken naar de bieb in Arnhem, omdat daar het assortiment beter was dan hier ter plaatse. Eigenlijk was dat jammer, als je weggaat, steun je ook de plaatselijke bibliotheek niet meer. Als je het voorzieningenpeil in je woonplaats op hoogte wilt houden, moet je bij je eigen bieb blijven. Uiteindelijk kwam ik hier drie jaar geleden weer terug. Arnhem vond ik toch teveel gedoe.
Inmiddels is de bieb hier onderdeel van Bibliotheek Gelderland Zuid, met hoofdvestiging in Nijmegen. Daar mag ik ook gaan lenen, maar ik kom er nooit. Het komt nog steeds voor dat ik hier niets naar mijn zin vind, maar ik geef toe dat ik misschien te weinig geduld heb om echt te gaan zoeken. Van mijn lijstje is in elk geval zelden iets aanwezig. Soms ís het er volgens de catalogus ook helemaal niet. Als ik nergens tegenaan loop, heb ik thuis nog wel een voorraadje eigen boeken. Dat scheelt natuurlijk.
Vanmiddag nam ik er een folder mee over de abonnementsprijzen voor 2011. Nu zijn er nog een paar verschillende vormen om uit te kiezen. Dat wordt anders. Je kunt straks nog maar kiezen uit een abonnement of geen abonnement. Het abonnement voor de bieb gaat volgend jaar 55 euro kosten. Je hoeft dan niet meer een dubbeltje per geleend boek te betalen, je betaalt geen reserveringskosten meer en ook het leengeld van 1 euro per cd of dvd vervalt.
Ik laat nooit iets reserveren. En ik leen ook nooit een cd of dvd.
Ik zocht eens op wat ik dit jaar betaalde.
36 Euro!
Zo, dat is een forse prijsverhoging. Daar zou ik dit jaar 190 boeken voor geleend moeten hebben. Dat heb ik niet gedaan, kan ik je zeggen.
Dan moet ik volgend jaar ook maar eens kijken of er iets te reserveren valt, want wat ik hebben wil is in de praktijk nooit ‘thuis’. En misschien moet ik dan voortaan ook maar eens af en toe bij de dvd’s kijken.
Vanmiddag was het heerlijk weer. Daar hebben we maar even gebruik van gemaakt.
Onderweg kwamen we dit tegen. Ik vind dit altijd weer een prachtig gezicht.
Het filmpje is maar kort en kwalitatief niet indrukwekkend. Het schouwspel was op zo’n tweehonderd meter afstand, dus er moest flink worden ingezoemd.
Toch nog leuk genoeg zo, vond ik.
Erg veel cultuur kan ik niet vinden in dat geschreeuw. Ik vind het protestfilmpje voor cultuur maar een weinig origineel, slap filmpje.
Eerlijkgezegd vind ik dat iemand die, ik noem maar iets, 55 euro kan en wil betalen voor een culturele belevenis er ook wel 62 euro voor kan betalen. Maar én de subsidiekraan helemaal of deels dichtdraaien én de BTW omhoog gooien is dubbelop. een van de twee moet genoeg zijn.
Nou vooruit, dan ook maar even brullen voor de cultuur …
Kwakzalvers horen niet in een standaard aanvullend zorgpakket, maar in een apart KWAKpakket voor wie bekwakt wil worden.
Dit paneeltje is te zien in het Museo del Prado in Madrid.
Jheronimus Bosch – De keisnijding (±1494),
olieverf op paneel, 48×35 cm
Kwakzalven is van alle tijden.
‘Keisnijden’ gebeurt niet meer.
Maar je hebt nog Malvatherapie, bioresonantietherapie, Bachbloesemtherapie, holistisch onzin, tenenlezerij, allerlei vormen van healing, en nog veel meer.
Het zijn maar voorbeelden.
Er is nog keus genoeg.
Deze foto werd gemaakt bij verkiezingen in Afghanistan. Ik vind het een heel mooie foto.
Maar ik vind het ook een vreselijke foto. Je moet er toch niet aan denken, dat je de buitenwereld alleen maar door een stukje gaas te zien krijgt. Het moet ook erg benauwd zijn onder zo’n lap. Het is vooral ook een vreselijk foto, om wat hij uitdrukt. Zal dat leuke meisje er later ook toe veroordeeld zijn zich zo te bedekken?
Van de week praatte de Volkskrant ons bij over deze kledingstukken. We noemen het vaak boerka’s, maar dat doen we verkeerd. Zo’n Afghaans kledingstuk heet chadari.
Het woord chador doet daaraan denken, maar dit is dus ook geen chador.
Toch heb ik op vraag 70 van het kijkspel de antwoorden boerka en chador goedgekeurd. Ik liet jullie een stukje van deze foto zien.
Ik kreeg een goed antwoord van Els, Jacqueline, Geartsje, Martine, Willem, Jeanne H., Maja en Jeanne.
