Soms ben ik toch wel even overdreven blij met mezelf, sóms hoor, soms. Overdreven blij bedoel ik dus. Dat moet je ook weer niet te vaak hebben, maar je zult het wel herkennen. Vandaag bijvoorbeeld heb ik de hele middag besteed aan achterstallig verstelwerk. Dat kan natuurlijk nooit mijn hobby zijn. Dat is het dan ook niet. Maar dat spul dat er al maanden weken, nee toch maanden, en deels al jaren, lag, is allemaal weg, opgeruimd, heel en schoon.
Van de week heb ik ook al veel papieren weggeruimd. Salarisspecificaties en belastingaanslagen van jaaaaaren terug, 1986, ’87, correspondentie met de werkgever over iets waarover we het niet eens waren, berichten ven de IBG uit ’95, ’96 enzenz., zelfs dingen die nog veel ouder waren. De papiershredder draaide overuren. Ik heb er mijn halve leven door gehaald.
Is het eigenlijk wel goed, dit, zo maar ineens? Dat is toch niet normaal, zoveel opruimwoede?
Jaja, ik weet hoe het komt. Er wordt op verschillende fronten in onze omgeving verhuisd. En mensen, wat hebben we een spul verzameld dat makkelijk weg kan, weg móet zelfs.
Vandaar dus.
En dan zijn we ook nog iets kwijt, een groot ding, een groot metalen ding van ruim 1.30m lang met een vilten flap er aan, de demper van de piano. Dat gooi je toch niet per ongeluk in de vuilnisbak. Dat haal je niet door die shredder. Dat breng je niet ongemerkt met echte troep naar de gemeentewerf. Maar achter de schotten op zolder is het inmiddels akelig leeg, geen demper.
En in de piano zit ie ook niet.