donker

Geplaatst door 30 oktober 2011 door Nanos

Op tv geeft Studio Sport een samenvatting van voorschotje tegen simpel.
Dat is voetbal, eredivisie, geen grap. Laatst speelde voorschotje ook al tegen simpel, maar dat was een ander simpel. Het is wat met die shirtsponsors.
Dan kan ik wel even een stukje schrijven. Het is toch een rare dag. Het is ineens zo vroeg donker. Jaja, ik weet wel dat het vandaag vrijwel even vroeg donker werd als gisteren. We hebben in het voorjaar met de klok geknoeid en nu knoeiden we weer terug. Ik ben er wel voor, voor de zomertijd dus. Ik merk niets van ontregelingen, nooit gehad ook. Ik vind het niks, zo vroeg donker. November, december, we moeten er doorheen, In januari wordt het weer elke dag wat lichter. Ik kan niet wachten.
Voorschotje* heeft gewonnen van simpel**. Dat zal een deel van de mensen hier in de buurt verheugen. Het andere simpel*** won ook, bijna iedere voetbalfan hier is blij.

*NEC, Nijmegen
**Utrecht
***Vitesse, Arnhem

ontvolgd

Geplaatst door 29 oktober 2011 door Nanos

A heeft een zware dag gehad, B meldt dat de koffie op het werk alweer op is, C staat al zes minuten te lang op de bus te wachten, D heeft vannacht slecht geslapen, E eet speltbrood met 20+kaas, F luistert naar een mij onbekende zangeres, G en H en I en J willen met nog heel wat anderen dat Mauro blijft, K en L vinden juist dat hij weg moet, M hoopt dat het morgen mooi weer is, N moet nog boodschappen doen.
Ik ken ze geen van allen, A en B en C, ik ken ze niet, de anderen hierboven ook niet.
De mededelingen doen ze op Twitter. En ik denk: “Wat moet ik ermee, dat je nog boodschappen moet doen?” “Wil ik wel weten dat je slecht hebt geslapen? Ik vind het vervelend voor je, maar moet ik het weten?”
Ik heb mijn volglijst uitgedund. Zelf Twitter ik nauwelijks, en dit zijn dingen die ik niet hoef te weten, in elk geval nu even niet.
De lijst zal best wel weer groeien, een beetje, en misschien ook wel met ‘oude’ namen’, maar nu even niet.
Misschien heb ik jou ook ontvolgd, zou kunnen, maar als je een interessant weblog hebt, staat dat gegarandeerd in mijn feedreader. Dat lees ik wel!

Niet zo zeuren!

Geplaatst door 28 oktober 2011 door Nanos

‘Tanken zonder te betalen’ valt kennelijk niet onder ‘benzine stelen’. En op een file inrijden is toch niet jouw schuld als je opgejaagd wordt. Bovendien had die file er helemaal niet hoeven zijn, dus wat nou ‘schuld’? Je hoeft helemaal niet te reageren op een stopteken van de politie, schiet toch op. De advocaat zegt het zelf. En er rijden er zoveel met gestolen kentekenplaten ..
Als het regeringsgebouw in Oslo beter beschermd was, had Anders Breivik er geen bom bij kunnen plaatsen. Het is dus eigenlijk de schuld van allerlei anderen, dat dat wel lukte, en niet (volledig) de schuld van Breivik. Ook tot advocaten in Noorwegen is dit soort gedachtenkronkels doorgedrongen.
Toen een jaar of wat geleden bij een kennis was ingebroken, kwam er politie kijken. ‘Ja maar mevrouw,’ werd er gezegd, ‘bij u is het ook wel erg makkelijk.’ Er was een lichtkoker op de inpandige garage. Die had natuurlijk met -tig sloten uitgerust moeten zijn. Het was dus hun eigen schuld dat er ingebroken was.
Had je maar geen sigarenwinkel moeten hebben, of een juwelierszaak, of een restaurant. Dan was je ook niet overvallen. Je was niet tot moes geslagen, als je die opmerking niet had gemaakt. Als je gewoon thuis was gebleven en niet in dat straatje was gaan lopen, was je niets overkomen. En als je de deur niet opent, als er gebeld wordt, komt er niemand ongevraagd door naar binnen.
We moeten niet zo zeuren!

zorgrekening

Geplaatst door 24 oktober 2011 door Nanos

Net zocht ik even hier rechtsboven in de hoek op het trefwoord tandarts. Ik heb al heel wat tandartsstukjes geschreven. Mijn aantal tandartsstukjes is groter dan het aantal tandartsbezoeken in dezelfde periode, schat ik zo. Ik ben een slecht tandartsbezoeker. Behalve dat elk bezoek een onaangenaam bezoek is, heb ik bij onze tegenwoordige tandarts ook geen vertrouwen in het geheel. Dat vertrouwen in de tandarts in het algemeen is al geschaad toen ik zeven was, als beschreven in mijn stukje van februari 2008 en tegenwoordig heb ik ook nog eens sterk het gevoel geflest te worden. Ik deed hier op dit weblog mijn beklag over het gebitsreinigen en wat ervoor gerekend werd. Zo had ik ook iets kunnen schrijven over mijn amalgaamvullingen. Ik zie dat ik dat nooit gedaan heb.
Het zit zo: Toen ik na jaaaaren weer eens bij de tandarts kwam, bood ze aan, raadde ze aan, om al die zwarte vullingen te vervangen. Ze zouden ongezond zijn, en ze zijn ook nog eens lelijk, zei ze. Ik zei haar dat ik ze prima vond en dat ze mochten blijven zitten. Jamaar, ze hoefden er niet in een keer uit, het kon in afleveringen, telkens één. Nee, zei ik, ik zing geen aria’s op tv, dus wie ziet ze. En ze zitten er al zo lang in dat het gif er nu wel uit zal zijn en ik heb er geen last van.
Bij het volgende bezoek trof ik een invallende tandarts. Die was snel klaar met me, en kwam toen alsnog met de conclusie dat de vulling rechtsachter nodig vervangen moest worden, want ‘die ging lekken’. Er was geen foto gemaakt, dus ik vroeg of hij dat zo kon zien. Ja, zei hij, en ik moest er maar een afspraak voor maken. Die afspraak heb ik niet gemaakt. Ik ondervroeg mijn buurman, oud-tandarts, erover. Als er iets lekt, voel je dat echt wel, begreep ik. We zijn alweer een paar jaar verder en ik voel niets van lekkage. Kortom, langs slinkse weg moesten er toch maar vullingen worden vervangen. Ik vind dat geen stijl. (Het gaat me er niet om wie er gelijk heeft. Het gaat erom dat via een omweg toch geprobeerd wordt te vervangen, terwijl erover gepraat is en er nee is gezegd.)
Tot voor kort kreeg je rekeningen mee naar huis. Dat is nu anders. De rekeningen worden voor verzekerden direct betaald door de verzekering. Ik ben niet voor tandarts verzekerd, echtgenoot wel. We kregen nu een rekening van Fa-med voor het stukje dat de tandarts meer rekent dan de verzekering betaalt. Ik schreef ooit al dat onze tandarts goed kan rekenen. Ik ben dus al bij voorbaat achterdochtig. Ik vind deze manier van afrekenen niet goed. Nu is er geen enkele contrôle op wat er gerekend en betaald wordt. Ik zou willen dat van alle rekeningen naar een verzekeraar een kopie naar de klant gaat, ter contrôle, zodat men weet of de rekening kloppen kan, of alles wat erop staat ook werkelijk gedaan is. Dat geldt niet alleen voor onze tandarts, het telt voor alle tandartsen. Sterker nog, het telt niet alleen voor tandartshandelingen, het zou verplicht moeten zijn bij alle (para-)medische handelingen waar je als klant kijk op kunt hebben. En voor het inzicht in de kosten van de zorg zou het ook voor de rest niet verkeerd zijn.

Amersfoort

Geplaatst door 23 oktober 2011 door Nanos

Gisteren waren we in Amersfoort. We maakten een wandeling door de stad. Het weer leende zich ervoor. We waren dan ook niet de enigen die de buitenlucht opzochten. De terrasjes op het Lieve Vrouweplein zaten vol. Voor zover ik het me herinner, was ik nooit eerder in de stad geweest, behalve jaren geleden met een groepje vrouwen die allemaal wilden winkelen.
Wat een prachtige plekjes zijn er daar in de binnenstad. Dat heb ik nooit geweten. Dat is dom ja, Amersfoort wordt al genoemd in de elfde eeuw en kreeg in de dertiende eeuw stadsrechten. In Blaeu’s Toonneel der Steden uit 1652 staat ook de stadsplattegrond van Amersfoort. Ik had het dus kunnen weten van die mooie gebouwen en schilderachtige straten, maar ik heb er nooit bij stilgestaan. We gaan dus nog wel eens terug, want we kwamen ook leuke oude-troepwinkeltjes tegen, en galeries, en musea die best wel eens interessant zouden kunnen zijn. En dan zal ik die volgende keer mijn camera mee van huis nemen.

update Ik heb even een foto van meneer Nanos geleend. Het lijkt me lastig in zulke smalle straten een beetje behoorlijk resultaat te krijgen.

van de hak op de tak

Geplaatst door 20 oktober 2011 door Nanos

Meestal waren ze ouder dan je zelf bent, de mensen van wie de overlijdensberichten geplaatst zijn. Steeds vaker zijn ze jonger. Even oud kom je niet vaak tegen, en precies even oud zag ik er nooit een. Vandaag wel, geboren op dezelfde dag als ik. Hm…
De krant van vandaag is relatief gedetailleerd gelezen. Dat is niet elke dag zo. Meestal heb ik genoeg andere dingen te doen om minder interessante onderwerpen over te slaan of snel voor gelezen te houden. Vandaag lees ik. Ik lees de krant, ik lees mijn boek, ik lees het om en om met een tweede boek op mijn tablet. Het is het eerste boek waar ik digitaal langer in lees dan het probeersel van één bladzijde om te kijken hoe het is om digitaal te lezen. Het bevalt me, het valt reuze mee. Je vergeet dat je geen papier in handen hebt.
Ik hou de deurbel in de gaten, daarom blijf ik beneden. Ik mag de bel niet missen. Vandaag komen onze nieuwe eetkamerstoelen. Bij de buren wordt al de hele dag geklopt en geboord. Daar krijg je heel snel genoeg van. Als het goed is, komt het geklop en geboor vandaag klaar. Het is beloofd.
Ha, de bel!
De stoelen!
Ik zet mijn handtekening voor ontvangst.
Mooi, die stoelen!
En ze zitten veel lekkerder dan de oude, die we al tientallen jaren hadden.
En nu is Kadaffi dood. We hadden het er pas nog over dat je niets meer van hem hoorde.

bezigheden

Geplaatst door 14 oktober 2011 door Nanos

Het is al weer een week geleden dat ik hier iets schreef, zie ik. Ach, het is niet zo’n ramp. Wie merkt dat?
Hoe dan ook, het was een drukke week. Je moet niet denken dat mensen die geacht worden achter de geraniums te zitten, ook echt achter de geraniums zitten.
We hadden een familiedag waarop we een vlindertuin bezochten en daarna een mooie rondleiding in een kasteel hadden, en waarop we na die bezoeken flink en heel gezellig en langdurig aten. En ik was naar een lezing, heel interessant, waarna we ook nog eens superlekker en gezellig en heel langdurig aten. Vervolgens hadden we de verjaardag van meneer Nanos. Zoals gewoonlijk vieren we dat g e s p r e i d, en daar zijn we nog mee bezig. Dat doen we natuurlijk ook al niet voor ons verdriet. En tussendoor gaat alles gewoon door. Kortom, stukjes schrijven is er niet bij. Maar ach, wie merkt dat?
Weet je wat? Ik plak er een vlindertje bij. Ze waren mooi hoor, die vlinders.
(En mijn telefoon, Samsung Galaxy Ace, kiekte prima)

Playboy, stervoetballer of professor

Geplaatst door 7 oktober 2011 door Nanos

“Iedere vrouw zou op de cover van Playboy willen staan,” beweert Amanda Krabbé. En ik lees met grote regelmaat dat iedere ouder de wens koestert dat zijn kind een beroemde popster wordt of stervoetballer, of anders toch wel professor of tv-presentator.
Ik graaf diep in mijn geheugen, en nog dieper in mijn geweten om te weten of ik eerlijk ben tegenover mezelf. Is dat zo? Wilde ik dat? Maar nee, de Playboy zal me worst zijn en van mijn kinderen hoopte ik, dat eruit zou komen wat erin zat, en dat ze zich daar prettig bij zouden voelen. Maar moesten ze beroemd worden? Nou nee, liever niet. Ik kijk om me heen, wie er op die voorpagina en of welke pagina dan ook van Playboy zou hebben gewild, of nog zou willen. Ik kan het me van niemand voorstellen. Er zullen er best zijn, maar of iedere vrouw daarvan droomt …

Ik vroeg het ooit eens aan mijn dochter: “Wat wil je dat je kinderen worden?”
Ze had maar één woord nodig: “Gelukkig”.

goud

Geplaatst door 6 oktober 2011 door Nanos

Met enige regelmaat komen wij in winkelcentrum Kronenburg in Arnhem-zuid. Daar zien we al een tijdje een balie van Gold Buyers. De naam zegt het al, ze kopen goud. We krijgen ook zo af en toe een folder in de bus waarin we worden opgeroepen ons oude niet meer in gebruik zijnde goud te verkopen aan een of andere opkoper, Gold Buyers of een andere. Aan ons zullen ze weinig hebben. Onze goudvoorraad, al dan niet in gebruik, is bijna nul, en nooit meer geweest dan bijna nul.
Anderen hebben kennelijk wel van dat oude spul. Er staan altijd mensen te wachten bij die balie, altijd. Vanmiddag telde ik er dertien mensen. En dat verbaast me nu, dat er telkens weer mensen staan te wachten. Dertien was wel veel, maar vier of zes is heel normaal.

even wat sentiment

Geplaatst door 3 oktober 2011 door Nanos

De vuurvreter, de door hoepels springende hondjes, voor mij als kind waren het hoogtepunten van het 3 Octoberfeest. Eind jaren vijftig waren er nog volop straatartiesten. Ze waren geen deel van het georganiseerde feest, maar ze waren er elk jaar weer. En o, wat was dat spannend! Je zag een oploop, wurmde je tussen de mensen door naar voren en dan zag je wat er te zien was. Het slangenmens, de acrobaten, de jongleurs, ik zal ze nooit vergeten. Een man met een zingende zaag, de Volendammers met hun accordeon, af en toe een standwerker met een prachtige act, ik kon er geen genoeg van krijgen. Elke nieuwe kring was een verrassing. Wat was daar binnen te beleven?
Daar loopt iemand met wat vreemde attributen en een koffertje. Hij spreidt het kleedje dat hij opgerold onder zijn arm had uit over de stoep. De eerste nieuwsgierigen zijn er al. Om de aandacht van anderen te trekken begint hij te zingen, de kring van belangstellenden groeit snel. En dan gebeurt er van alles. Hij is lenig, er vliegt van alles door de lucht en hij maakt ook nog muziek en dan gaat hij rond met de hoed met het veertje erop, rolt zijn kleedje weer op en doet zijn ballen en ringen weer in het koffertje. Later op de dag zie ik hem op een andere plek weer.
O, alleen daarom al, en om de taptoe en de kermis, de poffertjes, de hele dag familie over de vloer, de hutspot en laat op de avond nog het vuurwerk. 3 October, zucht, wat een feest!

Nanos

Het hoeft niet, maar het mag wel

Maandelijks archief: oktober 2011