Het was ineens heel druk boven ons achtertuintje.
De hele zwerm scheerde over ons heen, telkens weer, in golven.
Het was een mooi gezicht.
Ze kwamen van de buren.
Ik ging eens even vanaf boven kijken, en nam de camera mee.
En toen ik weer beneden kwam, filmde ik nog een stukje bij ons.
En ja, we keken naar de tennisfinale in Melbourne, je hoort het commentaar op Eurosport. 
Op de NS/ov-chipkaart willen ze een pasfoto.
Ik moet er toch ergens nog een hebben, en ach, wat is recent?
Maar waar is dat ergens dan? Het lijkt meer op nergens, concludeer ik na een dag of wat. En dus moet ik op de foto.
De vorige keer was voor verlenging van mijn rijbewijs. Het moet tegenwoordig in kleur, en je moet een stukje oren zien. Op het rijbewijs is het dan een zwartwitfotootje waarop je van die oren al niets meer kunt onderscheiden vanwege het piepkleine formaat. Maar er is vast over nagedacht. Logisch hoor, die kleur en dat van die oren, en dan klein afgedrukt.
Ik schep dus maar moed en ga naar de fotograaf. Er zijn erger dingen.
‘Is het voor iets officieels?’ wordt me gevraagd
Ik heb op het goede moment een helder moment. Mijn paspoort verloopt ook dit voorjaar, ik zag het toevallig vorige week.
Het is dus officieel.
Tien euro kost dat tegenwoordig. Ze worden bij elke nieuwe poging minder, maar dat zal meer aan mij en de leeftijd liggen.
Nu zocht ik net even op dit weblog. Ik dacht het al. De twee vorige keren schreef ik ook al over dat pasfotogedoe. Die foto die ik nog moest hebben, is dan toch ouder dan ik dacht, van september 2008. Het gedoe met haar en oren van daarstraks was er toen dus ook.
En het origineel van de pasfoto van maart 2007 voor het paspoort dat nu al weer verloopt, was slechter dan het resultaat op de pas. Dat kan dus ook.
Ik heb een leuke voorraad aan e-boeken. Ik lees ze op een tablet. Ik heb lang gedacht dat dat niks was, een e-boek lezen, maar dat valt reuze mee. Het leest prettig. Alleen buiten moet je het niet op een tablet proberen, daar glimt het scherm teveel. Voor buiten moet je echt een e-reader hebben.
Ik las eerst om het uit te proberen een niet te dik boek: ‘Rubber’ van Madelon Szekely-Lulofs, over het leven van westerlingen op een rubberplantage op Sumatra. Dat boek moet je echt lezen, als je het te pakken krijgt.
Natuurlijk lees ik ook gewoon van papier. In de bieb stuitte ik op een boek van Herta Müller, ‘Vandaag was ik mezelf liever niet tegengekomen’. Herta Müller kreeg in 2009 de Nobelprijs voor literatuur. Ik had nog nooit van haar gehoord en had tot ik dat boek tegenkwam ook nooit iets van haar hand gelezen. Ik moet erbij zeggen dat het feit dat iemand die Nobelprijs kreeg voor mij geen aanbeveling hoeft te zijn. Ik had wel vaker nooit van de winnaar gehoord en als ik dan iets las van zo’n winnaar was het soms voor het laatst. Dat telt niet voor Herta Müller. Als ik nog eens iets tegenkom, neem ik het mee.
Ik las ‘Jongen en vuur’ van Ursula Hegi, een aardig boek dat wel iets vertelt van de sfeer in een Duits dorp in het begin van de nazi-tijd. Het speelt in hetzelfde dorp als ‘Stenen van de rivier’, wat ik beter vond.
Twee weken geleden kwam ik eindelijk toe aan een sinterklaascadeau: ‘Het negerboek’ van Lawrence Hill, over de slavernij voor en rond 1800. Het boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen, die hier zijn samengevoegd tot het levensverhaal van Aminata.
Ik vond het boeiend, een aanrader!
Daarna las ik een verjaardagscadeau, nog een boek waarvan ik nooit gehoord had. ‘De vliegenvanger’ is geschreven door Ravelli. Het boek kan het best worden omschreven als een schelmenroman. Het is het levensverhaal van Peter Wanders, die als twaalfjarige naar het seminarie gaat, er als zeventienjarige wordt weggestuurd en dan aan het zwerven slaat. Het boek heeft een diepgang van nulkommaniks en het is ook nog eens uiterst beroerd geschreven. Ik heb het uitgelezen, dat wel.
En dan lees ik nu een pil op de tab. We hadden de papieren versie maanden te leen liggen, maar ik kwam er niet aan toe. J. las het wel, maar ik was nog niet verder dan pagina tien, toen ik bedacht dat het nu maar eens terug moest en dat ik het toch wel kon lezen. ‘De hand van Fatima’ van Ildefonso Falcones gaat over moslims en christenen in het Andalusië van de zestiende eeuw. Het is een bloedig verhaal over de godsdienststrijd, excuus voor allerlei onderdrukking, plunderingen, slavernij en wreedheden. Het tablet meldt dat ik op bladzijde 232 ben, van de 844. Ik ga er snel meer verder.
Op mijn lagere school was handvaardigheid niet in het rooster opgenomen. Ik ben niet alleen om die reden nooit handvaardig geworden. Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven, dat ik ook nooit handvaardig heb willen worden.
Een vak dat we toen wel kregen was ‘nuttige handwerken’. Het was dan ook een meisjesschool. Zo kon het gebeuren, dat we in de eerste klas poppenmutsjes moesten breien. We mochten zelf de kleur kiezen van het katoen dat uiteindelijk een poppenmutsje moest worden. Ik wilde niet breien, en ik wilde al helemaal geen poppenmutsje. Ik had geen pop en wilde ook geen pop. De pop die ik ooit had, was al overgegaan naar mijn zusje. Dat alles pleitte niet voor mijn houding naar het vak nuttige handwerken. Natuurlijk waren wij niet in de gelegenheid enig protest te laten horen en zo kwam het dat ik les na les aan een donkerblauw iets prutste, dat door mijn zweethandjes elke les stugger en harder werd en mettertijd ook een kwalijk luchtje leek te krijgen. Ik breide te vast. Zuster Alfreda gaf ons handwerken. Zuster Alfreda was een aardige zuster. Ze had veel geduld met mij en de andere stuntelaars. Ik vraag me wel eens af hoeveel gevallen steken ze in de loop van haar carrière heeft geraapt. Tussen breien en ondergetekende is het ondanks haar inspanningen nooit iets geworden.
De volgende jaren nuttige handwerken zijn uit mijn geheugen gewist. We zullen zeker hebben leren haken, en dat vond ik wel leuk, maar verder …? Als het echt afschrikwekkend was geweest, had ik het vast nog wel geweten. Toen kwam de zesde klas, de zesde klas waar we een pyjama naaiden, helemaal met de hand. Ik kan je zeggen dat het met de hand stikken van mouwen en pijpen hele einden stikken is, zeker als die met een Engelse naad* in elkaar gezet moeten worden. Ook het maken van de knoopsgaten hield ons weken aan handwerkles bezig. Maar uiteindelijk had ik als twaalfjarige een zelfgemaakte pyjama die ik nog gedragen heb ook. Dat kan niet iedereen zeggen.
* Voor de leken onder u: Dat hele eind moet je dan twee keer stikken.
Vanmorgen moest ik een pakje maken. Het maken van leuke pakjes is me niet gegeven. In winkels zie je het ze wel doen, wat gevouw en gedraai met het papier en voilà, een beeldschoon pakje. Onbegrijpelijk is dat voor mij. Rechttoe, rechtaan, dat kan ik. Hoe strakker het in te pakken object, hoe strakker het pakje. Een boek, een blokvormig doosje, daar kan ik wat mee. Tierelantijnen zijn voor mij niet weggelegd.
‘Te weinig geknutseld in mijn jeugd’, denk ik tijdens mijn gestuntel, maar ik bedenk tegelijkertijd dat ik met ‘te weinig’ mijn gebrek aan vroege knutselervaring tekort doe.
‘Niet geknutseld’ is beter, en naar waarheid.
Ik kijk regelmatig op Flickr bij de foto’s van André Kuiper, verstuurd vanuit het ISS.
Het zijn prachtige opnamen van de aarde: “We vliegen met 28.000 km/uur, 8 km/sec, op 400 km boven het oppervlak. In 90 minuten rond.”
En je krijgt interessante inkijkjes in het ISS van de zuurstoftanks tot de slaapcabines tot zwevende blikjes eten.
Kijken!
Als je in een huis-aan-huisblad iets van de PVV durft te zeggen, loop je risico’s. Een Limburgs PvdA-Statenlid deed dat. Tot overmaat van ramp was de man ook nog gezegend met een Turkse naam.
Zoals we allemaal weten komen PVV’ers graag origineel uit de hoek, zoals hun voorman hun dat voorleeft. Zo kon het gebeuren dat een Limburgs PVV-Statenlid zich in een e-mail te buiten ging door de PvdA-collega “een stuk uitgekotst halalvlees, gemaakt van Turks varken” te noemen.
Dat was in juni. En nu horen we ervan.
Nu pas, na zoveel maanden?
Nu pas ja, want in juni was excuus genoeg voor de fractie. Het bleef binnenshuis. De e-mailer mocht blijven. Eén fractielid verliet de club.
Maar ja, nu kwam de zaak naar buiten en dat is volgens de man van de e-mail de schuld van de uitgetreden collega. Dat is “een narcistische zak die de PVV als springplank heeft gebruikt om in de Staten te komen.”
Het was een grap, het was niet de bedoeling te beledigen. Dat wij dat nou niet begrijpen …
De PVV-fractie in Limburg “betreurt de grievende uitlatingen van Dhr. (X)”.
En nu, nu de zaak uitgelekt is, zet de PVV de man alsnog uit de fractie in de Limburgse Staten, want “de inhoud van de e-mail en de reactie van hem in de media zijn voor de fractie niet acceptabel”.
Ik ben zo blij dat we weer eens iets van Laura Dekker hoorden.
Heb je haar ook zo gemist?
Gisteren gingen we even kijken hoeveel water er in de Rijn en de Waal staat.
We maakten een ritje:
Twee dagen lag ik er uit. Nou ja, niet ik, maar dit webadres.
Mijn nieuwjaarswens ( zie hieronder) kwam dan ook veel te laat in beeld. Maakt niet zoveel uit toch, het jaar is nog bijna een heel jaar.
Waarom vraag je je dan af, waardoor valt de boel uit?
Bij de veel gestelde vragen op de site van de host staat dat je geblokkeerd kunt worden door het systeem als er een paar keer verkeerd wordt ingelogd. Dat is bij mij erg onwaarschijnlijk. Ik log alleen in op deze pc en die onthoudt de gegevens. Die veranderen dan toch niet ineens in verkeerd. Het is toch vreemd. Zo werkt het en als je een kwartier later kijkt, ligt de boel eruit. Tussentijds is er niets gebeurd, ik ben niet eens ingelogd.
Kortom, het blijft voor mij een vraag, maar de host zal wel een antwoord weten of houdt zich aan de foute inlog. Ik ga er maar niet om vragen.
En klagen doe ik ook niet (meer), er zijn erger dingen in weblogland.
(Denk maar aan webstreepjelog).
En dan zijn er van die mensen die een screenshot maken van die ellende dat je niet eens bij je eigen site kunt komen, laat staan dat een ander er bij komt.
Zo zag het eruit (klik op het plaatje):
Helaas is dat op een weblog waar je alleen kunt reageren als je registreert of inlogt met Twitter of Facebook. Ik wilde al een paar keer reageren, maar sorry Bo, dat weer ergens registreren is niets voor mij en verder heb ik wel applicaties genoeg. Ik zal er nog eens over denken.