In De Volkskrant beschrijft een journaliste ‘hoe ze haar aftakeling leerde omhelzen’. Ze kreeg er bijna vier hele pagina’s voor. Ze ging onder andere te rade bij Sonja Barend, die alles laat komen zoals het komt, en bij een cosmetisch arts van 38, die vindt dat spuiten en snijden ‘onderhoud’ zijn (en die zelf al op haar 30e aan de botox ging). Vier pagina’s, ik heb ze diagonaal gelezen, meer kon ik niet opbrengen. De aftakeling …, het valt niet meer hoor. Je kunt het er heel moeilijk mee hebben. De journaliste heeft zich gelukkig verzoend met haar rimpels. De ervaringsdeskundige is dan ook al 43. Ze geeft ons zelfs de gebruiksaanwijzing hoe we ons verouderend lichaam kunnen leren omarmen.
Ik zou haar graag over een jaar of twintig nog eens zo’n stuk zien schrijven. Ze heeft dan nog een arbeidsjaar of wat te gaan, dus dat moet kunnen. Alleen, of ik het dan nog lees, is weer een andere vraag. Mijn aftakeling is al jaren verder gevorderd.