Vikram Seth komt uit India.
Hij is dichter/schrijver, hij schrijft in het Engels. Er zijn romans van hem vertaald in het Nederlands. Een tijd geleden las ik ‘Verwante stemmen’. Dat speelt in de wereld van de muziek en gaat over een tweemaal verloren liefde, en over muziek natuurlijk. Het speelt onder andere in Londen en Wenen.
Nu lees ik over het India van ‘na de deling’, het India van de jaren vijftig. Verschillende families zijn door gearrangeerde huwelijken aan elkaar verbonden. Door hun verschillende achtergrond en door de verschillende generaties maak je kennis met heel verschillende mensen met zeer uiteenlopende karakters. Het boek heet ‘De geschikte jongen’. Die geschikte jongen wordt gezocht, als huwelijkskandidaat voor een dochter uit een van de families. Ik neem aan dat die geschikte jongen aan het eind wel gevonden zal zijn, maar op de eerste vijfhonderd bladzijden wordt er nog niet erg actief naar hem gezocht. We maken kennis met veel mensen. Er wordt uitgebreid van alles en nog wat beschreven. Hindoes en moslims, politiek, muziek, kastes, feesten, het komt allemaal voorbij. Dat lijkt saai, maar dat is het niet. Het is of het India van de jaren vijftig naar je toe komt. Ik vind het tot nu toe een boek om van te smullen.
Ik heb het nog lang niet uit, ik heb nog honderden pagina’s te gaan. In die honderden pagina’s zal er nog van alles gebeuren met de personages en de wereld om hen heen. Ik kan dus geen totaaloordeel geven. Ik had nog wel willen wachten met iets over dit boek te vertellen. Maar ik ben overstag gegaan door de smekende blik van Thérèse, die vreselijk graag wilde weten wat ik lees.

Eerst nam ik er een boek bij, maar dat bleek niet zo handig. Je moet de boel toch een beetje in de gaten houden.
Toen vond ik een grotendeels leeg boekje met kruiswoordpuzzels. Nu houd ik me daarmee bezig terwijl mijn computer opstart. Dat is tegenwoordig een hele onderneming. Het duurt net geen eeuwigheid, maar het duurt wel lang.
Ik heb de harde schrijf gedefragmenteerd, schijfopruiming gedaan, het startmenu opgeschoond, maar het wordt er allemaal niet sneller op..
Nu ben ik dus aan de kruiswoordpuzzels. Dat is wat ik net een beetje aan kan. Kom bij mij niet aan met cryptogrammen, want die zijn me ver boven de pet, heel heel ver. Ik snap er nooit iets van. Gelukkig is met dat onvermogen goed te leven.
In mijn boek ben in inmiddels op bladzijde 404., De meeste boeken zijn wel uit voor je op bladzijde 404 bent. Bij dit boek ben je dan nog niet op een derde. Meer dan dertienhonderd dichtbedrukte bladzijden telt dit. De pagina’s zijn van flinterdun papier, alsof je een missaal in handen hebt. Ze slaan daardoor lastig om, voor je het weet heb je er twee of meer tegelijk en ze zijn kwetsbaar. Het is een geleend boek en het lag er al schandalig lang. Ik heb lang geaarzeld aan het boek te beginnen. Maar het leest lekker en het is interessant. Lekker, zo’n dik boek als de bieb dicht is.

De bieb hier gaat een restyling ondergaan. Zo staat het er, in goed Nederlands, ‘een restyling ondergaan’. De bibliotheek gaat daarvoor een maand dicht. Een máánd, dat moet toch wel genoeg zijn voor een ‘restyling’. Tijdens die maand kunnen we terecht in een bibliobus. En na de ‘restyling’ kunnen we gebruik maken van nóg meer diensten. Zelf heb ik wel genoeg aan één dienst, het kunnen lenen van boeken. De rest is soms makkelijk, maar grotendeels bijzaak. En juist die ene dienst maakt me niet altijd blij. Het assortiment voldoet niet zo aan mijn voorkeuren. Zo komt het regelmatig voor dat ik de bieb inloop, kijk wat er van mijn lijstje aanwezig is, en er dan maar weer uit loop. Om die reden ben ik een jaar of wat geen lid geweest, maar ik ben sinds twee jaar weer terug.
De afgelopen weken merkte ik al een voorlopige ‘restyling’ op. Eerst hadden we alleen ‘literatuur’ en dat was alles in het Nederlands dat niet onder populair wetenschappelijk valt en niet in grote letter gedrukt is. Nu is er een tweedeling in die groep: ‘literatuur’ (Heleen van Royen is bijvoorbeeld literatuur, Saskia Noort ook, zucht) en ’spannend’. Of dat algemeen beleid is, of een hobby van de groep waar mijn bieb deel van uitmaakt, weet ik niet, maar voor mij had dit niet gehoeven. Ik maak nu nog veel meer meters als ik op zoek ben naar iets leesbaars. Ik lees zowel ‘literatuur’ als ’spannend’.
Als we het volgende week moeten doen met de bibliobus ga ik maar helemaal over op de eigen voorraad nog niet gelezen boeken, want het zal er vol zijn en een beperkt assortiment hebben. Of, en dat kan al een tijdje, ik kan terecht bij alle andere vestigingen van Bibliotheek Gelderland Zuid en zelfs als gastlener bij die in Arnhem.

Maar nu het woord ‘restyling’. Het staat niet in het onlinewoordenboek van Van Dale.
Restylen staat er wel.
Dat is tegenwoordig dus ook Nederlands, net als ’sale’ en ‘kids’.

Nu het toch over letters gaat… In deze tijd van chocoladeletters en banketletters en worstletters (die schijnen er ook te zijn) wil ik het even hebben over roode letters, om precies te zijn over een ingrediënt van roode letters.
Roobolis is waarschijnlijk het ingrediënt dat de roode letters rood maakte.
Maar wat is roobolis?
In het boekje ‘De volmaakte Hollandse Keuken-Meid’, ik heb een facsimile-uitgave van het origineel uit 1761, staat een recept voor roode letters. Ik ga ze niet maken, die letters, maar ik wil het wel weten. Wát is roobolis?
Weet je wat, ik geef je het recept even. Vertel mij dan wat roobolis voor spul is, want van mjn woordenboeken én Google werd ik niet wijzer..

We lopen in de boekhandel (waarbij het me wederom gelukt is de hand op de knip te houden! ).
‘Digitale fotografie bijbel’ staat er op de voorkant van het boek.
‘Wat heeft de bijbel nou met fotografie te maken?’ zegt J.
‘Alle waarheid is terug te vinden in de bijbel,’ zeg ik, ‘en alle waarheid over digitale fotografie staat in dat boek.’
Hoe moet ik het anders zeggen? Hoe zou jij de link leggen?

In het kader van de grote opruimactie waar we al maanden aan bezig zijn, het gaat heeeeeeeeel langzaam, komen we regelmatig bij de gemeentelijke stortplaats en de plaatselijke kringloopwinkel.
Vanaf de eerste locatie komen we leeg terug, bij de tweede lukt dat minder goed. We geven er wat overbodig spul af en komen met wat ander spul thuis. Ik kijk altijd even bij de boeken. De sortering is hier vrij beperkt, gelukkig, maar soms zit er ineens iets bij wat ik niet kan laten staan. Zo heb ik er een paar keer een overjarig boekenweekgeschenk gevonden dat ik nog niet had. Dat kostte me dan 25 cent per boekje. De grootste uitgave was vijf euro voor een dertiende druk van De erflaters van onze beschaving door Jan en Annie Romein, de uitgave met alle vier de delen in één band met illustraties. Het papieren omslag is wat gehavend, maar het boek is puntgaaf en ziet er schoon uit.
J. kijkt niet bij de boeken. Hij ‘heeft al een boek’. Voor J. begint en eindigt de snuffelactie altijd bij de LP’s. De laatste LP die ik binnen zag dragen was er een met een Beethoven symphonie door de Berliner Filharmoniker onder Von Karajan. De rest van de symphonieënserie is al eens eerder van de kringloop gekomen, deze LP ontbrak nog. Ik heb betere uitvoeringen van die symfonieën gehoord. Ik ben niet gek op Von Karajan, het gaat me allemaal net iets te traag en plechtstatig. Maar J. draait ze boven, net als de aanwinsten met Maria Callas, bij wie mijn allergie voor sopranen optimaal opspeelt.
Van de week gaat er weer een doos naar de kringloop. Nee, er komt nooit evenveel voor terug, dat niet.

Zwaluwen zijn heel populair. Logisch ze zien er heel grappig uit en ze kunnen zo gezellig met elkaar op een telefoondraad zitten.

Heb je enig idee uit welk boek het voorgaande fragment komt?
Nee? Dan ben je niet de enige, ik weet het ook niet. Ik heb geen flauw idee. Deze vraag wordt ons gesteld door Mariette.
Weet je het wel? Dan moet je het hier even laten weten.
Kijk er eens vaker, er staat bij mij een link in de zijkolom. De vragen zijn niet altijd zo lastig. De titel van het weblog dekt de lading maar voor een klein gedeelte. Vaak gaat het bijvoorbeeld om de voorkant van een boek, dan hoef je alleen maar het plaatje te herkennen. En als je het allemaal te moeilijk vindt, kun je er ook voor kiezen het anderen moeilijk te maken door zelf met vragen te komen. Dan doe je gewoon niet of maar af en toe mee met het raden.
Okok, ik ben er een van de beheerders van dat weblog, dus ik preek voor eigen parochie, maar het is boekenweek, en dan mag ik best wel reclame maken voor een weblog over boeken.

Waarom heb ik dit nooit eerder gelezen?
Ik heb geen idee, want het werd me regelmatig aanbevolen, maar dat telt voor veel meer boeken en daar zijn er toch echt bij waar ik zeker nooit aan begin.
Het heeft een voordeel:
Ik lees het nu, en ik heb nog twee delen tegoed. Die had ik anders allang uit gehad.
Zo, en nu lees ik weer verder bij Stieg.

Het boek werd me al een paar keer persoonlijk aanbevolen. En dan komen daar nog de weblogaanbevelingen bij. En dán is er ook nog die AKO-prijs, hoewel die zeker niet alles zegt. Misschien probeer ik het toch maar eens. Het is raar, maar als ik Meijsing zie staan op het omslag, haak ik af. Ik heb me ooit zwaar geërgerd aan onplezierig gekunsteld taalgebruik in een boek van broer Geerten. Ik weet niet meer welk boek dat was. ´Nooit meer een Meijsing,´ dacht ik toen. Eigenlijk was dat al een beetje slap, oordelen op één boek. Het kan natuurlijk best dat zijn andere boeken heel leesbaar zijn. En natuurlijk mag ik de zus niet afschrijven vanwege de broer.
Ik zal mijn leven in dit opzicht beteren.

We zitten midden in de Nationale Voorleesdagen, 21 januari t/m 31 januari.
Voorlezen is leuk. Voorgelezen worden is ook leuk, niet alleen als je drie bent, of vijf of zes, maar ook als je het best al zelf kunt. De voorleesdagen hebben als doel het voorlezen aan kinderen die zelf nog niet kunnen lezen te bevorderen. Daarom gaat het vaak om prentenboeken.
Er zjin er dit jaar tien geselecteerd voor de Top Tien, en een daarvan is het Prentenboek van het Jaar. Ik ben niet zo gek op dat vanhetjaargedoe, en ik doe in principe niet aan reclamemakerij, maar die voorleesdagen hebben wel een uiterst nuttig doel. En het is een heel leuk prentenboek met een heel leuk verhaaltje over Anton met zijn net iets te grote tovermuts. Nog leuker is de mini-uitgave ervan die je voor een prikkie kunt kopen, vijf euro maar, waarvoor je er ook nog een dvd bij krijgt. Op die dvd wordt het verhaal verteld en krijg je de bijbehorende plaatjes uit het boekje geanimeerd te zien. Dat is ook nog leuk als je twaalf bent, of zelfs 32 en zeker weer met 72.

Wij hier vinden het een heel leuk boekje. Ik zal deze week eens testen of de doelgroep het ook waardeert. Het kan eigenlijk niet missen.

“Leg drie boektitels op elkaar, zó, dat ze een gedicht vormen,”
zegt Martine.

Ik heb het vaker zien doen, en het blijkt nog niet mee te vallen.
Titels genoeg, maar zijn ze ook geschikt?
En wat als de naam van de auteur in de weg staat of als die titels bij lange na niet behoorlijk onder elkaar te krijgen zijn?
Ik heb die naam er maar tussenuit geknutseld hier mijn bijdrage:

Het bovenste boek is een bundel met dichtbundels van Rutger Kopland.
In het midden ligt een boek van Daphne Meijer.
Het boek onderaan is geschreven door Astrid Roemer.

Het las best leuk. Vlot ook. Dat vond ik tenminste in het begin.
Ik las ‘De Marionet’ van Tomas Ross. Ik las nooit eerder iets van Tomas Ross. Het idee achter het boek is aardig: “Op 6 mei 2002 ontsnapt Pim Fortuyn op het Mediapark in Hilversum aan een laffe aanslag,” zo staat het op de achterkant. Het boek vertelt hoe het verder ging, met Fortuyn en zijn partij, en met het landsbestuur.
Maar na een pagina of honderd had ik het al een beetje gezien, nog meer Fortuyn….
Nu ben ik even over de helft van de 415 pagina’s. Ben ik nu erg benieuwd wie er achter die aanslag zit? En wil ik weten hoe het verder loopt met de LPF en haar voorman? Fictie en werkelijkheid lopen goed door elkaar, maar het is zo ontzettend veel Fortuyn… Wil ik weten, waarom dit boek ‘De Marionet’ heet? Ik weet het nu wel een béétje, maar wil ik het precíes weten? Wil ik dat allemaal weten?
Ik besluit dat ik niet nieuwsgierig genoeg om me door nog meer Fortuyn heen te lezen.
Ik stop ermee.