Flinke stapels kleurige boeken voor het etalageraam van Boekenvoordeel in Arnhem, ik kon het niet laten er een foto van te maken. Mooi hè, die titels.

‘Zijn moeder sloeg haar leven geduldig gade’.
Ik kom het tegen op bladzijde 10.

Ik legde mijn biebboeken terzijde. Ze waren vervelend, ze mogen terug. Het hielp wel dat het veelgeprezen ‘Stoner’ lag te wachten, dat zeker.
Stoner begint met een paar pagina’s aanbevelingen.
Op bladzijde 9 begint het boek echt.
En dan, op 10, lees ik het volgende: ‘Zijn moeder sloeg haar leven geduldig gade, alsof het een langgerekt moment was dat ze moest zien te verdragen’.
Veelbelovend, die zin. Nog driehonderd pagina’s te gaan, met hopelijk nog veel van dit.
Zeven woorden .., een verhaal op zich:
‘Zijn moeder sloeg haar leven geduldig gade.’

In oktober had ik het over een paar boeken die ik toen recent gelezen had. Samenvattingen krijg je niet bij mij. Je leest zelf maar. Ik vind het altijd zo jammer als het halve verhaal al voorgekauwd wordt. Daar doe ik niet aan.

Ik was toen net begonnen aan VSV en noemde het veelbelovend. Uiteindelijk kwam het de belofte niet na. Het viel me uiteindelijk tegen. Het idee met Theo van Gogh vond ik leuk en aardig uitgewerkt, maar bijvoorbeeld de verwerking van Bram (Moszkowicz) en nog wat bekende figuren irriteerde me al snel. Ik las het uit, maar vond ik het goed? Nee!
 

Inmiddels heb ik nog wel het een en ander gelezen. Dit bijvoorbeeld, Charles Lewinsky, Terugkeer ongewenst’. Misschien ken je van Lewinsky al ‘Het lot van de familie Meijer”. ‘Dit is een totaal ander boek. Ik vond het prachtig, echt heel knap geschreven.

Ik las ‘Het spel van de engel’ van Carl Ruiz Zafón, net zo mooi als de vorige twee boeken in deze serie.

En ik las ‘Maar buiten is het feest’ van Arthur Japin. Lezen, dat boek! Soms kreeg ik het er benauwd van, dat wel, maar het blijft een aanrader.

Er ging natuurlijk nog wel het een en ander tussendoor. Het een beter dan het ander. Wat Scandinavische thrillers of detectives, hoe ze ook genoemd worden, bijvoorbeeld. Van wisselende kwaliteit, zoals het hoort.
Nu ben ik bezig met Christopher Sansom, ‘De onthechting’. Het speelt in een klooster in het Engeland van 1537, de tijd van Hendrik VIII en Thomas Cromwell. Er zijn al een paar moorden gepleegd. Het leest lekker door. Ik ben net over de helft.
En dan ligt ‘Stoner’ klaar en het boekenweekcadeautje van Van Kooten, en ik haalde vanmiddag een paar boeken bij de bieb en er is nog wat ongelezen van mezelf. Ik hoef met niet te vervelen.

Het is boekenweek.
Er zijn mensen die dat alleen maar als een detailhandelstunt zien, maar daar hoor ik niet bij. Ik hoor ook niet bij de ‘het doel heiligt de middelen’-mensen, maar daar is een uitzondering op. Van mij mag de boekenweek. Ik koop ook altijd een boek.
Zaterdag stond er een leuk artikel in het magazine van de Volkskrant over boekomslagen en hoe vaak die omslagen op elkaar lijken. Er is mode in boekomslagen, dat is duidelijk.

Vanmiddag kocht ik “Stoner”. Ik legde het naast een stapeltje boeken die ik net las of nog aan het lezen ben. Zojuist liep ik er langs en wat viel me op?
Kijk, ook deze buitenkantjes lijken op elkaar.

Ik las “Bonita Avenue” van Peter Buwalda als e-boek. Het lag in stapels bij de boekhandel en Buwalda mocht het een keer of wat promoten op tv. Het is leesbaar, maar zeker niet bijzonder. Je kunt het doen, je kunt het laten.

“Alles is verlicht” van Jonathan Safran Foer bracht ik terug naar de bieb. Misschien lees ik later nog wel eens verder.

 
Geen boek, maar het mag vast wel even:
In de bieb kwam ik de film “Das Leben der Anderen” tegen. Ik heb hem meegenomen en gisteravond keken we. Het is echt een prachtige film, die in 2007 de Oscar voor de Beste Buitenlandse Film won.

“Brittania Road 22″ van Amanda Hodgkinson is mooi en leest lekker weg.

Ik las nu net “Harry Potter & De Steen Der Wijzen”, het eerste Harry Potter-boek. Het wordt me al jaren aangeraden. Ik zag ooit al de film. Ik ben nu gezwicht, laadde het boek op mijn tablet en las. Ik heb er geen spijt van, het is leuk lezen. De andere boeken uit de serie heb ik ook als e-boek. Die komen nog aan de beurt.

Nu eens kijken hoe “VSV”van Leon de Winter bevalt, gewoon van papier. Ik ben net begonnen, maar het begin is veelbelovend. Vandaag en morgen hebben we bezoek. Daarna kan het er pas weer van komen.

Bij het schrijven van een eerder boekenstukje was ik nog maar net op dreef in “De hand van Fatima” van Ildefonso Falcones, een pil van ruim 800 pagina’s. Het waren pagina’s die me geen moment verveelden. Als je er de tijd voor hebt en het onderwerp je interessant lijkt, kan ik het je aanraden.

Ik heb een leuke voorraad aan e-boeken. Ik lees ze op een tablet. Ik heb lang gedacht dat dat niks was, een e-boek lezen, maar dat valt reuze mee. Het leest prettig. Alleen buiten moet je het niet op een tablet proberen, daar glimt het scherm teveel. Voor buiten moet je echt een e-reader hebben.
Ik las eerst om het uit te proberen een niet te dik boek: ‘Rubber’ van Madelon Szekely-Lulofs, over het leven van westerlingen op een rubberplantage op Sumatra. Dat boek moet je echt lezen, als je het te pakken krijgt.

Natuurlijk lees ik ook gewoon van papier. In de bieb stuitte ik op een boek van Herta Müller, ‘Vandaag was ik mezelf liever niet tegengekomen’. Herta Müller kreeg in 2009 de Nobelprijs voor literatuur. Ik had nog nooit van haar gehoord en had tot ik dat boek tegenkwam ook nooit iets van haar hand gelezen. Ik moet erbij zeggen dat het feit dat iemand die Nobelprijs kreeg voor mij geen aanbeveling hoeft te zijn. Ik had wel vaker nooit van de winnaar gehoord en als ik dan iets las van zo’n winnaar was het soms voor het laatst. Dat telt niet voor Herta Müller. Als ik nog eens iets tegenkom, neem ik het mee.

Ik las ‘Jongen en vuur’ van Ursula Hegi, een aardig boek dat wel iets vertelt van de sfeer in een Duits dorp in het begin van de nazi-tijd. Het speelt in hetzelfde dorp als ‘Stenen van de rivier’, wat ik beter vond.

Twee weken geleden kwam ik eindelijk toe aan een sinterklaascadeau: ‘Het negerboek’ van Lawrence Hill, over de slavernij voor en rond 1800. Het boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen, die hier zijn samengevoegd tot het levensverhaal van Aminata.
Ik vond het boeiend, een aanrader!

                              
Daarna las ik een verjaardagscadeau, nog een boek waarvan ik nooit gehoord had. ‘De vliegenvanger’ is geschreven door Ravelli. Het boek kan het best worden omschreven als een schelmenroman. Het is het levensverhaal van Peter Wanders, die als twaalfjarige naar het seminarie gaat, er als zeventienjarige wordt weggestuurd en dan aan het zwerven slaat. Het boek heeft een diepgang van nulkommaniks en het is ook nog eens uiterst beroerd geschreven. Ik heb het uitgelezen, dat wel.

En dan lees ik nu een pil op de tab. We hadden de papieren versie maanden te leen liggen, maar ik kwam er niet aan toe. J. las het wel, maar ik was nog niet verder dan pagina tien, toen ik bedacht dat het nu maar eens terug moest en dat ik het toch wel kon lezen. ‘De hand van Fatima’ van Ildefonso Falcones gaat over moslims en christenen in het Andalusië van de zestiende eeuw. Het is een bloedig verhaal over de godsdienststrijd, excuus voor allerlei onderdrukking, plunderingen, slavernij en wreedheden. Het tablet meldt dat ik op bladzijde 232 ben, van de 844. Ik ga er snel meer verder.