Een week of zes geleden schreef ik over een boek dat ik min of meer bij toeval meenam uit de bieb.
Vandaag lees ik bij Wieneke dat het boek ook haar bevallen is. Het lijkt zware kost, maar het leest heel makkelijk.

Inmiddels heb ik het boek waar ik toen naar zocht ook gelezen. Het speelt in China vanaf 1900, als de windsels van de ingebonden voeten van de tienjarige Jade Deugd worden gehaald, tot 1950, zo’n beetje het moment dat de communisten er aan de macht komen. Ik vond het een prachtig boek. Het geeft een beeld van de politieke ontwikkelingen én over de sociale ontwikkelingen. Het boek leest als een trein. Het is niet mijn gewoonte ook maar iets over de loop van het verhaal te vertellen en dat doe ik dan ook nu niet.
Lisa Huang baseerde het boek op het leven van haar grootmoeder.


Aanbevolen:
Lisa Huang – Dromen van een ommuurde stad

In de bieb staan altijd wat boeken aan de zijkant van de schappen om wat meer aandacht te krijgen. Vlak voor onze vakantie noteer ik ‘Lisa Huang, Dromen van een ommuurde stad’. Volgens de korte omschrijving speelt het in China. Thuis leg ik het briefje op mijn bureau, waar het al snel verdwijnt onder ander papier.
Van de week was ik weer in de bieb. ‘Ik had toch iets genoteerd …,’ bedenk ik. Ik graaf wat in mijn geheugen, want het briefje heb ik niet meer gezien, al zal het er nog wel liggen. ‘Huang’, denk ik nog te weten. De titel weet ik echt niet meer. Ik loop naar het rek, waar het boek zou moeten staan. Er staan geen Huang. Er staat wel een Huong. ‘Dan had ik het bijna goed’, denk ik. Het boek speelt in Vietnam. Dat had ik dus kennelijk niet zo goed onthouden. Ik neem Huong mee naar huis.

Maar Huong heet geen Lisa, Huong heet Duong Thu.
Het boek heet ‘De schim van mijn liefde’.
Een jonge inmiddels hertrouwde Vietnamese vrouw wordt geconfronteeerd met de onverwachte terugkeer van haar eerste man, die na de Vietnamese oorlog al negen jaar vermist werd. Zij voelt zich onder druk van de samenleving verplicht naar haar eerste echtgenoot terug te gaan. Ze wordt geconfronteerd met oorlogstrauma’s en armoede.
De boeken van Duong Thu Huong zijn in Vietnam verboden vanwege haar scherpe kritiek op de regering en de communistische partij. Ze mag niet buiten Vietnam reizen en werd zelfs een tijd gevangen gezet.

‘Duong Thu Huong, De schim van mijn liefde’,
aanbevolen!

Ik heb geen E-reader. Ik weet ook niet of het er ooit van zal komen. Ik heb ook nog veel vragen over digitale boeken.
Neem nou de volgende situatie:
Ik koop een boek voor pakweg twintig euro. Ik lees het en leg het weg. Dan komt mijn dochter/schoonzus/buurvrouw/vriendin en ziet dat boek liggen. ‘Dat wil ik nog lezen!’ Dan leen ik dat boek uit. Zij leest mijn boek en daarna krijg ik het weer terug. Omgekeerd leen ik ook wel eens een boek.
Ik kan zo’n zelfde boek in digitale vorm kopen voor vijf euro minder. Maar kan ik het dan ook nog uitlenen aan mijn dochter/schoonzus/buurvrouw/vriendin als die ook een E-reader heeft? Het is maar een vraag, maar als dat niet kan, is het digitale boek dus wel in verhouding een stuk duurder. Het is niet door meer personen te gebruiken, zoals het papieren exemplaar, tenzij ik de hele E-reader met de complete inhoud ervan uitleen.
Op deze vraag, en op nog een paar andere kreeg ik geen antwoord in de boekhandel waar ik ernaar vroeg. Ook op andere vragen kreeg ik geen of een ontwijkend antwoord. Het kan aan de verkoper hebben gelegen. Maar toch .. Zo komt de verkoop natuurlijk nooit echt van de grond.

Het is boekenweek en dat betekent dat de boekenverkoop een flinke impuls krijgt. Er zijn maar weinig jaarlijks terugkerende reclamecampagnes die dat voor elkaar krijgen.
Een van de stimulerende elementen is het boekenweekgeschenkje dat men cadeau krijgt bij elke boekenaankoop boven een bepaald bedrag. Het eerste cadeautje werd vergeven in 1930. De campagne heette toen bij mijn weten nog geen boekenweek, maar het ging ook toen waarschijnlijk net als nu om de reclame. Het jaar 1931 werd overgeslagen en de oorlogsjaren 1942 tot en met 1945 kenden ook geen boekenweek. Als je even meetelt kom je net als de organisatie van het festijn tot de 75e boekenweek in 2010.

Voor mensen die de boekjes sparen heb ik enige tientallen exemplaren in de aanbieding. Natuurlijk is er ook vraag, niet alleen van mij. Ik spaar ze in principe vanaf 1947 en mis er nog drie. Die van de jaren ervoor zijn zeldzaam en worden alleen tegen woekerprijzen aangeboden. Het moet wel leuk blijven, dus ik heb mijn terrein maar afgebakend.
Misschien heb je er op zolder een paar liggen waar je niets mee doet. Daarom plaats ik hier een advertentie, voor mezelf en voor anderen die mij naar titels vroegen.
En als je zelf iets zoekt: Je kunt het altijd vragen, ik heb nog meer dan twintig uitgaven dubbel.

Advertentie, gevraagd:
1947 Anton Coolen De ontmoeting
1949 Clare Lennart Twee negerpopjes
1950 Marianne Philips De zaak Beukenoot
1951 Olaf J. de Landell De porseleintafel
1954 div. schr. Goed geboekt
1955 Clare Lennart Op schrijversvoeten door Nederland
1963 Presser Europa in een boek
1971 Couvee Protest per prent

We waren een paar dagen van huis.
Wat doen we dan zoal, als we van huis zijn?
We hebben gewandeld, het was koud maar lekker. En we hebben weer gebruik gemaakt van de museumjaarkaart.
Handig hoor, die kaart!
We hebben ook winkels van binnen gezien. Daarover valt weinig te vertellen, hooguit dit over de enige aankoop:
Ik ben in een boekwinkel en kijk wat rond. Er is weer genoeg van mijn gading. Meestal beheers ik me. Daar ben ik redelijk goed in, al zeg ik het zelf (en kun je daarover van mening verschillen ). Vandaag mag het, het is boekenweek.
Terwijl ze een boek inpakt, hoor ik de verkoopster tegen haar klant zeggen: ´Als u dit uit heeft, zou u [.....] moeten lezen.´
Op dat moment valt mijn oog op [.....]. Het ligt pal voor mijn neus. Dat kan geen toeval zijn. Ik pak het boek op, €9,99. Daar kan ik me geen buil aan vallen. Met twee boeken en het boekenweekgeschenk verlaat ik de winkel.
We zijn een dag verder. Ik ben wéér in een boekwinkel (Ik sla weinig boekwinkels over).
Ha, daar ligt [.....]. Ik pak het op, €19,90. Het staat er echt.
In een volgende winkel kan ik het niet laten nog eens te kijken. €19,90 staat er.
Als ik het uit heb, zal ik je vertellen of [.....] de €9,99 waard was.

Vikram Seth komt uit India.
Hij is dichter/schrijver, hij schrijft in het Engels. Er zijn romans van hem vertaald in het Nederlands. Een tijd geleden las ik ‘Verwante stemmen’. Dat speelt in de wereld van de muziek en gaat over een tweemaal verloren liefde, en over muziek natuurlijk. Het speelt onder andere in Londen en Wenen.
Nu lees ik over het India van ‘na de deling’, het India van de jaren vijftig. Verschillende families zijn door gearrangeerde huwelijken aan elkaar verbonden. Door hun verschillende achtergrond en door de verschillende generaties maak je kennis met heel verschillende mensen met zeer uiteenlopende karakters. Het boek heet ‘De geschikte jongen’. Die geschikte jongen wordt gezocht, als huwelijkskandidaat voor een dochter uit een van de families. Ik neem aan dat die geschikte jongen aan het eind wel gevonden zal zijn, maar op de eerste vijfhonderd bladzijden wordt er nog niet erg actief naar hem gezocht. We maken kennis met veel mensen. Er wordt uitgebreid van alles en nog wat beschreven. Hindoes en moslims, politiek, muziek, kastes, feesten, het komt allemaal voorbij. Dat lijkt saai, maar dat is het niet. Het is of het India van de jaren vijftig naar je toe komt. Ik vind het tot nu toe een boek om van te smullen.
Ik heb het nog lang niet uit, ik heb nog honderden pagina’s te gaan. In die honderden pagina’s zal er nog van alles gebeuren met de personages en de wereld om hen heen. Ik kan dus geen totaaloordeel geven. Ik had nog wel willen wachten met iets over dit boek te vertellen. Maar ik ben overstag gegaan door de smekende blik van Thérèse, die vreselijk graag wilde weten wat ik lees.

Eerst nam ik er een boek bij, maar dat bleek niet zo handig. Je moet de boel toch een beetje in de gaten houden.
Toen vond ik een grotendeels leeg boekje met kruiswoordpuzzels. Nu houd ik me daarmee bezig terwijl mijn computer opstart. Dat is tegenwoordig een hele onderneming. Het duurt net geen eeuwigheid, maar het duurt wel lang.
Ik heb de harde schrijf gedefragmenteerd, schijfopruiming gedaan, het startmenu opgeschoond, maar het wordt er allemaal niet sneller op..
Nu ben ik dus aan de kruiswoordpuzzels. Dat is wat ik net een beetje aan kan. Kom bij mij niet aan met cryptogrammen, want die zijn me ver boven de pet, heel heel ver. Ik snap er nooit iets van. Gelukkig is met dat onvermogen goed te leven.
In mijn boek ben in inmiddels op bladzijde 404., De meeste boeken zijn wel uit voor je op bladzijde 404 bent. Bij dit boek ben je dan nog niet op een derde. Meer dan dertienhonderd dichtbedrukte bladzijden telt dit. De pagina’s zijn van flinterdun papier, alsof je een missaal in handen hebt. Ze slaan daardoor lastig om, voor je het weet heb je er twee of meer tegelijk en ze zijn kwetsbaar. Het is een geleend boek en het lag er al schandalig lang. Ik heb lang geaarzeld aan het boek te beginnen. Maar het leest lekker en het is interessant. Lekker, zo’n dik boek als de bieb dicht is.

De bieb hier gaat een restyling ondergaan. Zo staat het er, in goed Nederlands, ‘een restyling ondergaan’. De bibliotheek gaat daarvoor een maand dicht. Een máánd, dat moet toch wel genoeg zijn voor een ‘restyling’. Tijdens die maand kunnen we terecht in een bibliobus. En na de ‘restyling’ kunnen we gebruik maken van nóg meer diensten. Zelf heb ik wel genoeg aan één dienst, het kunnen lenen van boeken. De rest is soms makkelijk, maar grotendeels bijzaak. En juist die ene dienst maakt me niet altijd blij. Het assortiment voldoet niet zo aan mijn voorkeuren. Zo komt het regelmatig voor dat ik de bieb inloop, kijk wat er van mijn lijstje aanwezig is, en er dan maar weer uit loop. Om die reden ben ik een jaar of wat geen lid geweest, maar ik ben sinds twee jaar weer terug.
De afgelopen weken merkte ik al een voorlopige ‘restyling’ op. Eerst hadden we alleen ‘literatuur’ en dat was alles in het Nederlands dat niet onder populair wetenschappelijk valt en niet in grote letter gedrukt is. Nu is er een tweedeling in die groep: ‘literatuur’ (Heleen van Royen is bijvoorbeeld literatuur, Saskia Noort ook, zucht) en ‘spannend’. Of dat algemeen beleid is, of een hobby van de groep waar mijn bieb deel van uitmaakt, weet ik niet, maar voor mij had dit niet gehoeven. Ik maak nu nog veel meer meters als ik op zoek ben naar iets leesbaars. Ik lees zowel ‘literatuur’ als ‘spannend’.
Als we het volgende week moeten doen met de bibliobus ga ik maar helemaal over op de eigen voorraad nog niet gelezen boeken, want het zal er vol zijn en een beperkt assortiment hebben. Of, en dat kan al een tijdje, ik kan terecht bij alle andere vestigingen van Bibliotheek Gelderland Zuid en zelfs als gastlener bij die in Arnhem.

Maar nu het woord ‘restyling’. Het staat niet in het onlinewoordenboek van Van Dale.
Restylen staat er wel.
Dat is tegenwoordig dus ook Nederlands, net als ‘sale’ en ‘kids’.

Nu het toch over letters gaat… In deze tijd van chocoladeletters en banketletters en worstletters (die schijnen er ook te zijn) wil ik het even hebben over roode letters, om precies te zijn over een ingrediënt van roode letters.
Roobolis is waarschijnlijk het ingrediënt dat de roode letters rood maakte.
Maar wat is roobolis?
In het boekje ‘De volmaakte Hollandse Keuken-Meid’, ik heb een facsimile-uitgave van het origineel uit 1761, staat een recept voor roode letters. Ik ga ze niet maken, die letters, maar ik wil het wel weten. Wát is roobolis?
Weet je wat, ik geef je het recept even. Vertel mij dan wat roobolis voor spul is, want van mjn woordenboeken én Google werd ik niet wijzer..

We lopen in de boekhandel (waarbij het me wederom gelukt is de hand op de knip te houden! ).
‘Digitale fotografie bijbel’ staat er op de voorkant van het boek.
‘Wat heeft de bijbel nou met fotografie te maken?’ zegt J.
‘Alle waarheid is terug te vinden in de bijbel,’ zeg ik, ‘en alle waarheid over digitale fotografie staat in dat boek.’
Hoe moet ik het anders zeggen? Hoe zou jij de link leggen?

In het kader van de grote opruimactie waar we al maanden aan bezig zijn, het gaat heeeeeeeeel langzaam, komen we regelmatig bij de gemeentelijke stortplaats en de plaatselijke kringloopwinkel.
Vanaf de eerste locatie komen we leeg terug, bij de tweede lukt dat minder goed. We geven er wat overbodig spul af en komen met wat ander spul thuis. Ik kijk altijd even bij de boeken. De sortering is hier vrij beperkt, gelukkig, maar soms zit er ineens iets bij wat ik niet kan laten staan. Zo heb ik er een paar keer een overjarig boekenweekgeschenk gevonden dat ik nog niet had. Dat kostte me dan 25 cent per boekje. De grootste uitgave was vijf euro voor een dertiende druk van De erflaters van onze beschaving door Jan en Annie Romein, de uitgave met alle vier de delen in één band met illustraties. Het papieren omslag is wat gehavend, maar het boek is puntgaaf en ziet er schoon uit.
J. kijkt niet bij de boeken. Hij ‘heeft al een boek’. Voor J. begint en eindigt de snuffelactie altijd bij de LP’s. De laatste LP die ik binnen zag dragen was er een met een Beethoven symphonie door de Berliner Filharmoniker onder Von Karajan. De rest van de symphonieënserie is al eens eerder van de kringloop gekomen, deze LP ontbrak nog. Ik heb betere uitvoeringen van die symfonieën gehoord. Ik ben niet gek op Von Karajan, het gaat me allemaal net iets te traag en plechtstatig. Maar J. draait ze boven, net als de aanwinsten met Maria Callas, bij wie mijn allergie voor sopranen optimaal opspeelt.
Van de week gaat er weer een doos naar de kringloop. Nee, er komt nooit evenveel voor terug, dat niet.

Zwaluwen zijn heel populair. Logisch ze zien er heel grappig uit en ze kunnen zo gezellig met elkaar op een telefoondraad zitten.

Heb je enig idee uit welk boek het voorgaande fragment komt?
Nee? Dan ben je niet de enige, ik weet het ook niet. Ik heb geen flauw idee. Deze vraag wordt ons gesteld door Mariette.
Weet je het wel? Dan moet je het hier even laten weten.
Kijk er eens vaker, er staat bij mij een link in de zijkolom. De vragen zijn niet altijd zo lastig. De titel van het weblog dekt de lading maar voor een klein gedeelte. Vaak gaat het bijvoorbeeld om de voorkant van een boek, dan hoef je alleen maar het plaatje te herkennen. En als je het allemaal te moeilijk vindt, kun je er ook voor kiezen het anderen moeilijk te maken door zelf met vragen te komen. Dan doe je gewoon niet of maar af en toe mee met het raden.
Okok, ik ben er een van de beheerders van dat weblog, dus ik preek voor eigen parochie, maar het is boekenweek, en dan mag ik best wel reclame maken voor een weblog over boeken.