Ik lees nog steeds regelmatig berichten in de krant over heiligverklaringen en zaligverklaringen. Nu ging het over de vorige paus. Het gaat steeds sneller in de samenleving, al gaat dat deels aan de kerk voorbij. Maar het gaat kennelijk wel op als het gaat om het opstarten van dit soort procedures.
Van dat heiligverklaren begreep ik als kind niet zo veel en van zaligverklaren begreep ik niets. Het is een voorstadium van de heiligverklaring, heb ik later begrepen. Ik zag het nut ervan niet in en ik herinner me nog dat ik er al jong onwelkome vragen over gesteld heb.
Nee, ik was niet altijd een prettig kind.
Het verschijnsel, anders kan ik het niet noemen, lijkt toegenomen de laatste jaren. Een revival, ze doen er weer meer aan. Het is 2010 en er worden op flinke schaal wonderen gesignaleerd en bewezen geacht, die heiligverklaringen rechtvaardigen. Het zal wel. Ik hoor er al lang niet meer bij, maar het verbaast me wel.

Op mijn katholieke lagere school hoorden we natuurlijk van alles over heiligen. De jaren vijftig waren nog jaren van hoogtij van het rijke roomse leven. Ik wist al vroeg, dat ik ab-so-luut níet heilig wilde worden. En dat terwijl het ons toch als ideaal werd voorgehouden. ik zag het niet zitten. Wat een rare vrouwen waren dat! Bijna al die vrouwelijke heiligen waren maagd en martelares, en dat martelares leek me niks. Ik vond het maar rare verhalen. Later, toen ik ook wist wat een maagd was, werd ik in mijn voornemen gesterkt, heilig worden was niks voor mij.

In haar column in het Volkskrant Magazine van vorige week zaterdag schrijft Sylvia Witteman:

Volgens intensief onderzoek door mij gaat overal in Europa het licht aan als je de schakelaar omlaag klikt. Hier in Amerika gaat het licht dan juist uit.

Ik kon het niet laten dat intensieve onderzoek door Sylvia te laten volgen door een even intensief onderzoek door mij. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat er enig systeem zou kunnen zitten in de stand van lichtknopjes. Mijn intensieve onderzoek wees vervolgens uit dat er in elk geval in míjn huis geen systeem zit in de stand van de lichtschakelaars. De meeste schakelaars voldoen aan het Amerikaanse systeem, dat volgens mij geen systeem maar waarschijnlijk toeval is. Wat is trouwens ‘omlaag’? En hoe kan de stand van het schakelaar samenhangen met aan/uit als het een van de schakelaars van een lamp met hotelschakelaars is?
Heb jij al eens zo’n onderzoek gedaan?
Het is boeiend, die stand van schakelaars.
Maar het lijkt me handiger naar de lamp te kijken om te weten of die aan dan wel uit is, dan naar de schakelaar.

Het is maart, en het was ineens heel licht vandaag. Lekker!
Maar het had ook een groot nadeel: Wat zag ik plotseling veel spinnenwebben, rag en vieze ruiten. Op sommige plekken dacht nog: ‘Hoe kán dat nou? Daar kom ik toch regelmatig!’ (= Daar kom ik, dacht ik, toch echt af en toe). En bij andere plekken vroeg ik me af of ik daar ooit wel eens geweest ben. Dan heb ik het dus wel over stukken in mijn huis waar ik die vuiligheid zag. En van die ruiten wist ik het wel. Ramen zemen doen we hier maar sporadisch. Je moet wel wachten met iets doen tot je daarna kunt zien dat je het gedaan hebt.
Gelukkig heb ik de eerste dagen geen tijd. en daarna zie ik wel weer. Een beetje met de plumeau zwaaien werpt in elk geval vrucht af.

Nanos wordt niet gehinderd door enige kennis over sluitertijden, diafragma, belichting, scherptediepte of welke term in dat verband dan ook. Dus …
Ja, vul het zelf maar in.

kiek•je (het ~, ~s)
1 amateurfoto, gelegenheidsfoto => snapshot

bron: Van Dale on-linewoordenboek

Kiekje.
Een kiekje is eene photographie, oorspronkelijk voorstellende een groep of troep fuivende studenten; later elke photographie, vooral door liefhebbers gemaakt. De naam kan ontleend zijn aan den Leidschen photograaf Kiek, die vele studenten, vooral na een feest, in den vroegen morgen op een prentje heeft gezet, doch de mogelijkheid, dat we in kiekje de volksuitspraak van kijkje moeten zien is niet uitgesloten.

bron: dbnl

Dit over mijn foto´s, en meer pretenties heb ik niet.

Gisteren schreef ik dat ik nooit weet of ik droom, laat staan dat ik weet wat. Vroeger wist ik dat vaak wel. Ik droomde wat af. En vaak hetzelfde, zoals dit:

Het speelt begin jaren 70. Ik woonde toen in de Leidse binnenstad en had mijn eendje, mijn 2cv’tje dus. Toen was het al zo dat je niet overal onbeperkt mocht parkeren in de binnenstad. Het was een en al blauwe zone. Ik moest dus, als ik de volgende dag niet bijtijds weg dacht te zijn, mijn eend ergens parkeren waar hij kon blijven staan. Daar had ik verschillende plekken voor.
Maar in mijn dromen wist ik nooit waar mijn eend stond.

Waar had ik hem neergezet? Waar??
Ik moest gaan zoeken, lopend.
En lopen deed ik. Ik liep wat af. Alle plekken waar mijn eend mogelijkerwijs kon staan liep ik af, nacht na nacht. En ook alle plekken waar hij helemaal níet kon staan, liep ik af. Kilometers liep ik, elke keer weer.
Ik liep de onwaarschijnlijkste hoeken om, via de raarste verbindingen, naar de onmogelijkste plekken, langs gebouwen die er al lang niet meer stonden, door straten die er inmiddels buiten de droom al heel anders uit zagen, ik liep en liep en liep en liep en liep, liep, liep …

Vannacht droomde ik een droom die ik volgens mij al eens gehad had en ook al eens hier had opgeschreven. Ik schreef hem toen op, omdat het bijzonder was dat ik hem nog wist.
Regelmatig lees ik op weblogs over dromen. Ik kan er niks over schrijven. Niet dat ik het niet zou willen, het wel of niet willen komt niet eens ter sprake. Ik weet zelden of nooit wat ik gedroomd heb. Sterker nog, ik weet doorgaans niet eens óf ik gedroomd heb.
Niks weet ik er van. Heel, heel, heel soms weet ik iets, maar dat is uitzonderlijk, zoals die van vannacht. Jammer!! Vreselijk jammer!! Ik zou best willen weten wat ik droom.

Ik had het al een tijdje geleden geconstateerd, die ring is niet meer rond. Ik draaide hem en keek nog eens en nog eens. Ik kon er niets anders van maken dan ovaal. Merkwaardig, dat kan toch niet zomaar vanzelf gebeuren. Daar moet toch wat druk aan te pas komen. Je zou toch zeggen dat je het wel merkt als je ergens klem komt te zitten.
Nou draag ik die ring al tientallen jaren en dat betekent in mijn geval dat ie niet zomaar weer af kan. Toch moest ie af. Na pijnlijk gepruts met zeep lukte het me de ring af te krijgen. En ja, ik wist het. Die ring is ovaal in plaats van rond. Kijk maar (klik op het plaatje), met iets ronds ernaast weet je zeker dat ik je niet voor de gek hou. Nu maar eens kijken of er iets aan te doen valt, en of hij ook groter gemaakt kan worden.

Ik schreef hier een tijdje geleden dat een sauna niks voor mij was. En dan krijg je vragen. Dan schrijf ik nog maar een keer de sauna. Nee, ik heb er geen ervaring mee, en die zal ik ook niet krijgen.
We hebben hier op zolder al zo’n jaar of veertien, vijftien een infrarood sauna staan. Volgens de kenner is een infraroodsauna minder benauwd dan een sauna. Gebruik ervan heet ook goed te zijn voor van alles en nog wat, een wonderding is het. Maar de scepticus in mij heeft twijfels. Het heeft jaren geduurd voor ik het ding eens probeerde. Ik heb dat uiteindelijk een aantal keren gedaan. Maar ik hou het er niet in uit. Je krijgt er geen lucht in. Af en toe hapte ik wat koudere lucht door het open stukje in de ruit van de deur, of ik deed de deur even op een kier, maar dat was niet genoeg. Het heet ook minder warm te zijn dan een gewone sauna, maar het is mij nog veel en veel te warm. De rest van wat er prettig aan zou zijn, is me ook niet duidelijk geworden. Kortom, de lol ontgaat me volledig.
Ik ben bovendien geen liefhebber van allerlei baden. Echt, aan mij is een sauna niet besteed.

In november, als we net de klok weer op de normale tijd hebben gezet en het elke dag langer donker is, in dat november dus hoop ik altijd dat het toch maar snel januari mag zijn. In januari wordt het elke dag langer licht en dat er dan nog zo’n twee koude maanden volgen heb ik nooit zo erg gevonden. In november heb ik het gevoel dat ik de enige ben die klaagt.
Nu hoor ik overal om me heen zuchten en klagen dat men genoeg heeft van de winter. Ik kijk naar buiten. Ja, het is weer wit. Maar ik heb er geen probleem mee. We zijn nog niet van de winter af. Februari is officieel de koudste maand. Dat weet toch iedereen?! Ben ik nu zo’n beetje de enige die níet klaagt?

Op Driemaaldrie heb ik vandaag een verhaal van Lien geplaatst: Engeltje.
Het is een leuk verhaal en haar eerste bijdrage. Nieuwsgierig? Klik hier.

Er staat ook bijna altijd een link onder mijn kopfoto en er staat er altijd een in de zijkolom. Behalve ‘Engeltje’ staat er op 3×3 nog veel meer dat het lezen waard is. Veel leesplezier!

‘Mag ik u iets vragen?’
‘Ja hoor.’
‘Komt u wel eens in de sauna?’
‘Nee, nooit!’
‘Mag ik u vragen waarom niet?’ ( Ik voel me melig worden.)
‘Dat mag.’
‘…’ (Hij verwacht een antwoord.)
‘….’ ( Ik wacht op de vraag.)
‘Waarom komt u nooit in de sauna?’

Je voelt het wel, dit kan nog even doorgaan. Ik heb het toch maar afgekapt, vriendelijk maar beslist. Hij probeerde nog even een andere toon, en ik had de tijd en ben soms nieuwsgierig waar het heen gaat. Hij kreeg de kans.
Ik ga geen gebruik maken van de grandioze aanbieding voor de sauna, en ook niet van de al even fantastische aanbieding voor een fantastische welnessdag. Ik vond het trouwens nog aardig aan de prijs, maar voor de liefhebber heette die aantrekkelijk te zijn.
Al was het helemaal gratis en voor niks!
Het is niks voor mij.

Vanmiddag las ik dat het aantal tbc-patiënten in Nederland na jaren weer toeneemt. De toename is te danken aan asielzoekers en andere immigranten uit landen waar de ziekte nog veel voor komt.
Vroeger had je hier bevolkingsonderzoeken waarbij iedereen een oproep kreeg zich te laten ‘doorlichten’. Wanneer is dat eigenlijk gestopt? Wanneer was de ziekte hier zodanig teruggedrongen dat bevolkingsonderzoeken erop niet meer nodig werden geacht? Ik heb even gezocht, maar ik vond het nog niet.
Ik moest er nog aan denken toen we afgelopen voorjaar op Schiphol door de bodyscan moesten. Ook toen werd ons gevraagd dingen van metaal eerst af te geven. Verder houdt elke vergelijking op. Het was een ander ‘kastje’, en het doorlichten was uiteindelijk discreter dan die bodyscan.
Voor onderwijsgevenden en anderen die contact hadden met leerlingen gingen de controles op tuberculose tot zeker 1976 door. Toen ik voor de klas kwam te staan was die plicht er volop. Elk jaar moesten we ons melden bij het consultatiebureau voor een foto en een Mantouxprik. Voor dat laatste moest je dan na een dag of wat weer terug om naar de reactie (of het uitblijven ervan) te laten kijken. Het was nog een heel gedoe. Bij de bevolkingsonderzoeken kon men de kleren aanhouden. Op het consultatiebureau mocht dat niet. Ik vroeg me altijd af waarom niet. Was de apparatuur daar minder? Je moest je melden in je geboortemaand en in de mijne, januari, had je heel wat uit te trekken. Voor zover ik me herinner ging dat door tot halverwege de jaren zeventig. Ik weet dat ik in 1976 nog een keer aan de beurt geweest ben. We woonden toen net in Lelystad en ik moest ervoor naar Harderwijk. Bij mijn weten is de verplichting kort daarna opgeheven.