Het lijkt me prachtig, het Rijksmuseum. Alleen al het gebouw is de moeite waard. En als je de inhoud wilt zien, heb je weken nodig.
Ik was in heel wat musea in binnen- en buitenland. In Amsterdam was ik meermalen in het Van Gogh Museum en het Joods Historisch Museum, het Stedelijk Museum, de Hermitage, maar in het Rijksmuseum was ik nooit. Ik beken het.

Toen ik gisteren wat kranten opruimde, bladerde ik die van woensdag nog even door of ik hem wel voldoende gelezen had. Ik was woensdag de hele dag van huis. Deze foto viel me van de week al op, en nu weer.
‘Straatbeeld in het centrum van Kunduz Stad’, staat erbij.

Ik bestudeer de foto (klik erop, dan zie je hem groter).
Er staan vijf vrouwen op. Van één vrouw is het gezicht te zien. Zij staat binnen in de winkel rechts. De andere vier zijn volledig anoniem. Twee zien de wereld om hen heen door een gaasje in de boerka, de voorste vrouw in het zwart heeft alleen de ogen vrij. Misschien is het nog een meisje, want ze is duidelijk kleiner dan de vrouw naast haar. Van de vierde kan ik het niet goed zien. De vrouw die de fotowinkel uit komt, is zo te zien onder haar verhulling modieus gekleed.
Wat een land, waar vrouwen zo over straat moeten gaan. Ik krijg het benauwd van zulke foto’s.

Er gebeurt hier weinig, en als ik om me heen kijk, is dat misschien wel zo prettig.
Ik nam me voor een stukje van niet meer dan 110 woorden te tikken. Dat moet genoeg zijn om niets te vertellen.
Ik zou kunnen vertellen dat ik altijd, ALTIJD dus, ruzie heb met de beroerde tekstverwerker in mijn pc. De opmaak is standaard in dat afgrijselijke Times New Roman. Als je het anders wilt, moet je dat voor ELK document aanpassen. Iets beters vond ik nog niet. Dat is natuurlijk niet het enige voor ruzie, laat dat duidelijk zijn. Daar is meer voor nodig en dat is er ook. Later meer, misschien.

Ik moet stukkies schrijven. Nou ja, moet, er wordt aangedrongen, per e-mail en nou ook al hier.
O ja, onderwerpen verzinnen ..
Ach, als het moet, kan het over alles.
Maar is het interessant?

Vroeger op school hadden we ooit een leraar die ons onvoorbereide spreekbeurten gaf. Dat kon over de meest onbenullige onderwerpen zijn. De meesten vonden het vreselijk en kregen hun twee minuten niet vol. Je kwam voor de klas, hoorde je onderwerp en moest beginnen.
Voor mij was het geen probleem, ben er wel na vijf minuten afgehaald. ‘Een bord erwtensoep’, daar kun je toch eindeloos over doorgaan. Het uiterlijk, de smaak, de ingrediënten, de vergelijking tussen die van je moeder en de soep van de moeder van een vriendinnetje, het seizoen of juist niet, enzenzenz. ‘Een elastiekje’, daar kon ik toen lang over doorleuteren. Later moest ik nog eens over voetbal. Hij wilde me toch eens pakken. Dat was ook al geen probleem, ik kon uitleggen wat buitenspel was en een ‘penantie’, want mijn vader voedde me hierin op. Maar ik had zo nodig ook kunnen praten of verzinnen over wat ik er allemaal niet van snapte of hoe vervelend het spelletje is.
Nee, onderwerpen zijn op zich geen probleem, op zich kan het ook hier over alles.
Maar wil ik dat? Alweer iets over de vogeltjes in mijn achtertuin? Ik ben er voorlopig wel klaar mee. Ik wilde de laatste keer ook geen vakantie meer voorlepelen, daarvan kreeg je hooguit een fotootje en misschien wel twee. Wil ik nog wel over politiek zeveren nu we al tijden krijgen aangepraat hoe vreselijk het allemaal i,s waardoor het alleen maar erger werd, omdat zoveel mensen er steeds meer in gaan geloven?

Nou, ik denk er nog eens over.
Jongens, het sneeuwt hier al uren, en gelukkig dooit het het laatste uur ook. Het spul verdwijnt al weer.

even een leerzaam filmpje

 Van de omgehakte spar zijn we al jaren af. We zijn al zes jaar heel tevreden geweest met de nepperd. Die mag volgende week weer uit de doos.

En nu heb ik ook weer een kitschboompje, vijf jaar zonder gezeten, elk jaar gekeken of ik ze weer zag. Nu is het gelukt, ik heb er weer een. Ja, van Blokker!
En daarom moet mijn bekentenis van vijf jaar geleden hier maar even in de herhaling:

Kitschboompje? Jawel, ik kocht een paar jaar geleden in een onbewaakt moment een lichtgevend fibernepboompje. Doe de stekker in het stopcontact en zet het knopje om, dan krijgen de uiteinden wisselende kleuren. De familie keek meewarig toen ik ermee kwam, alsof ik aan zeer vroegtijdige dementie zou lijden. In één klap was het Blokkergehalte hier in huis meer dan verdubbeld. Maar zolang ik hier geen zingende eland neerzet, hebben ze geen recht van spreken. Ik zie niet in wat er lelijker is aan dit boompje dan aan gekleurde ballen en zilveren slingers in een in huis geplaatste omgehakte spar.
Vraag nu niet wie het knopje in de voorgaande jaren het vaakste op aan gezet hebben….

Vandaag haalde ik hem van zolder, stak de stekker in het stopcontact, en ja, hij deed het nog. Ik liet het boompje nog even draaien en ging eerst aan de koffie.
Toen was de boom weer aan de beurt…
Hè..!?
Hij doet het niet meer! Lamp kapot? Of iets anders? Voor vervanging van die lamp moet er veel geprutst worden zag ik. En zo’n lampje moet ik ook eerst nog zien aan te schaffen.
Ik denk dat ik het maar zo laat.
Toch jammer!

We waren van de week ook op zoek naar paddenstoelen en mooie herfstkleurtjes. Die zagen we in overvloed. We wandelen hier vaker en zagen meer verschillende paddenstoelen dan in voorgaande jaren. En we zagen de onderkant regelmatig ook. Neem een negenjarige met een spiegeltje mee en het komt voor elkaar.

Ik leverde mijn horloge in, en mijn tas. We liepen de trap af naar de kelder. We kregen een blindenstok. Toen gingen we de klapdeur door. En wat we daarachter zagen ..

Inderdaad, niets. We zagen geen hand voor ogen.
Wel hoorden we de stem van onze gids in dit donkere oord.
We waren in het MuZIEum, bij de donkerbeleving in de kelder van de stadsschouwburg in Nijmegen.
En het was een beleving.
Voorzichtig deden we onze eerste stapjes in de richting van de stem van Henri, onze rondleider. ‘Komt u maar. Links voelt u een lint, langs de muur … We gaan op vakantie ..’ Het was het enige lint. Verder deden we het met de stem van Henri, de muur, de stok en onze handen. We bezochten bijvoorbeeld een markt, een stadion, een kroeg, allemaal in het stikdonker.
Na ongeveer een uur zagen we een reepje licht tussen de klapdeuren. We waren aan het einde van onze ‘blinde’ vakantie.

Van de MuZIEum-website:



“Het MuZIEum is een ervaringsmuseum over zien en niet zien. Door de wereld van de niet-zienden zichtbaar te maken voor de zienden wil muZIEum meer begrip, betrokkenheid en mogelijkheden in de samenleving creëren voor mensen met een visuele beperking.”

Het MuZIEum is nog niet helemaal klaar. Maar als je even wacht, is er nog meer te beleven dan het donker. Dan gaan we nog een keer voor het Doe-museum (en eigenlijk willen we het donker best nog eens doen).

Er bloeien hier vandaag blauwe druifjes en er zitten ook bloemen in de lavendel.