Ik ruim een flinke stapel oude post op, anderhalf jaar te bewaren oude post zo te zien. Wat niet bewaard moest, is allang weg. Ik verzamel moed en begin.
Eerst maar eens soort bij soort leggen …
En nu moet het in de klappers …
Hm, die klappers puilen uit. Oude polissen, offertes … Die klappers zijn veel te lang niet uitgemest. Dan moet het nu maar eens. Veel te oude rekeningen kom ik tegen en garantiebewijzen van dingen, die we al lang niet meer hebben. Weg ermee! De stapel voor de papiervernietiger groeit.
Als ik bij de afdeling ‘klachten en andere boze brieven’ kom, wordt het nog even leuk werk. Kopieën van boze brieven uit 1996,1997 en later. Heb ík dat geschreven, zó scherp?? Tjonge, die gaan niet weg! Ik moet wel heel boos geweest zijn! Geholpen heeft het niet, weet ik nu. Ze lachen je gewoon uit (toen ook al), als je al antwoord krijgt.
Wat zeg ik nou, bewaren? Die brieven? Bewaren?
Nou vooruit, een paar dan, willekeurig.
En de rest nu niet op de weggooistapel, gelijk in de shredder.
Zo!
Nog een paar kleine stapeltjes en ik ben er weer voor tijden vanaf …
En die stapel gróte enveloppen dan?
(zucht) Kan waarschijnlijk ook grotendeels weg!
Ik ben nog niet lang niet klaar.

Toen we vorige maand in België op vakantie waren, zag ik er deze paraplu’s. De claim was dat ze ook bij storm niet kapot waaien. Dat komt door de dubbele laag waarvan de onderste niet doorloopt tot het midden, zodat de lucht tussen de twee lagen door kan ontsnappen, én door versterkte baleinen. De verkoopster die ons er graag eentje zou verkopen, wilde ons dat best allemaal uitleggen.
60 Euro, zei ze, voor ons 45.
Wij vonden het torentje bovenop wel apart.
Vandaag hadden we die paraplu best kunnen gebruiken, maar we hebben er geen gekocht. Wij kopen altijd goedkope paraplu’s, die dan kapot waaien of, dat komt vaker voor, ergens blijven liggen.
Gelukkig zitten we niet zonder.

Het weer van vandaag kreeg hier een negen. Dat kan het van mij ook krijgen. Dat voor morgen kreeg vanmiddag nog een voorspelling van twee, maar gaat vooruit. Er staat nu een vier genoteerd. Voor maandag staat er een twee, voor dinsdag ook, en woensdag wordt het een drie. Gelukkig ligt er nog een stapel boeken. Vul er je postcode in en ook jouw weer krijgt al bij voorbaat een cijfer.
Van hier naar de binnenstad van Nijmegen en weer terug is op de fiets 18,4 kilometer. Ik heb het vanmiddag zelf uitgeprobeerd.
En we hebben eindelijk weer eens kikkers die af en toe uit het water komen om in de zon te zitten.

Voordat we denken dat we ons de kleur oranje helemaal hebben toegeëigend, laat ik je even een Belgisch koeienoormerk zien. Oranje! En dat terwijl het geel van ons gele koeienoormerk voorkomt in de Belgische vlag. Zo zie je maar, we hebben nog meer van elkaar dan we denken.

(Tussen haakjes: Heb je ook gelezen dat het voorstel ook op Belgische auto’s gele nummerplaten met zwarte letters in te voeren is gestrand? Geel is de kleur van de Vlaamse vlag, en daar staat een zwarte leeuw op. Je voelt hem al: De Walen, in elk geval die van een bepaalde partij, willen niet ‘met een Vlaams kenteken rijden’. Ook het alternatief er een rode rand omheen te zetten, zodat de plaat is uitgevoerd in de kleuren van de Belgische vlag, haalde het niet.
Blijft de vraag of er niet nog een onderliggende reden is voor deze afwijzing. Een geelzwarte kentekenplaat blijkt veel beter op de foto te komen bij het flitsen dan een witrode. )

Er zijn mensen die zich een ongeluk Twitteren. Het gaat maar door en na twintig Tweets weet je nog niks.
Ik heb ook een Twitter-account. Ik zeg er weinig, en beken dat zelfs dat weinige ook wel weg kan. Toch ga ik er door, het is best geinig.
Vandaag probeer ik ook eens zo’n Twitterdiarree te hebben, om het snel weer af te leren. Ik probeer nu dus vaak niets te zeggen. Doorgaans zég ik dan ook gewoon niets. Als je niets te zeggen hebt, moet je je mond houden, vind ik. Vandaag wijk ik af. Nu tik ik wat woorden en zeg dan nog niets interessants, niets dat als mededeling van enig belang is. Dat valt nog niet mee. Het is een kunst.
Twiettwiet, twiet, twiet twiet..
Al vijf keer niets gezegd binnen een uur. Ik leer het wel!

Zie de zijkolom hier rechts. Daar staan mijn laatste acht belangrijke meldingen.
Klik voor de rest van mijn oprispingen op ‘wvttk’ naast mijn portretje, of klik hier.)

Driemaaldrie is op vakantie.
Driemaaldrie is, dat weet je vast nog wel, die site waar je je herinneringen kunt delen, je herinneringen van lang geleden, maar ook van vorige week. Tot september is Driemaaldrie op vakantie.
Zo:

Met foto’s dus
Wie niet op vakantie gaat,
of al weer terug is,
of nog aan voorpret doet,
kan een klein beetje thuis vakantie houden met de vakantieherinneringsfoto’s op Driemaaldrie.
Misschien kom je er ook op een goed idee voor een volgende bestemming.
Je weet maar nooit.
Laat ons meegenieten,
ook jouw foto is welkom!

En vanaf september kun je er weer nieuwe verhalen van heel vroeger tot wat minder vroeger vinden.

Voel jij je ook zo saamhorig?

Het lijkt wel abnormaal te zijn, maar ik weet het echt niet meer.
Waar was ik tijdens de WK-finale van 1974?
Ik heb geen idee.
Waarschijnlijk hebben we hem wel gezien.
‘We’ ja, we weten het allebei niet meer
en ‘waarschijnlijk’,
want we waren in elk geval niet op vakantie.
We zullen vast wel gekeken hebben.
Maar een trauma hebben we er duidelijik niet aan overgehouden.
Daar zullen we ook na vanavond niet mee te kampen hebben.
Het wordt: ‘Het is leuk’ of ‘Het was leuk’.
Leuk dus.

Gisteren fietsten we een stukje. We reden tussen Bemmel en Huissen vlakbij de Linge. Ik was hier een week of wat geleden ook. Toen was het gebouwtje me niet opgevallen, nu wel.
Hé, een kapelletje.
We stapten af om het eens te bekijken. Een veldkapelletje zo dicht bij huis, en nooit eerder gezien! Dat krijg je nou als je op de fiets stapt. Op een bordje stond waarom het kapelletje hier staat. Om De Heuvel, nabij de rivier de Linge, werd in de Tweede Wereldoorlog zwaar gevochten. Ter herdenking werd in mei 1946 de kapel gebouwd, ‘Kapel op de heuvel’ .. De straat heet inderdaad Heuvelsestraat, als is de heuvel niet meer dan een terp die niet erg opvalt.
Binnen troffen we een Mairabeeld temidden van veel verse geraniums. Je kon er een kaarsje opsteken, maar ik heb niets met kaarsjes opsteken in kapelletjes en kerken.
We liepen om het goed onderhouden gebouwtje heen en vervolgden onze fietstocht.
Thuis zocht ik de plek op bij Google Earth. Altijd weer leuk, dat Google Earth.

(klik)

Mijn vorige vorige (2x dus) pc heeft nog een tijd als extra pc boven gestaan. Hij was traag, maar het werkte allemaal en als reserve voldeed hij prima. Ooit was ik van plan op die oude pc Windows te vervangen door een Linux-versie. Het is er nooit van gekomen. Ik downloadde Ubuntu, maar het installeren wilde niet lukken. Toen ik mijn laptop had, was het oudje niet meer nodig als reserve. We deden hem weg.
Nu arriveerden we vanmiddag op ons vakantieadres. We blijven hier een week. Er staat hier een pc, zoals je ziet met internet. Toen ik hem aanzette, zag ik tot mijn verrassing Ubuntu. Het werkt. Ik kan nu van hier stukjes schrijven, andere weblogs bezoeken en van de emailadressen waarvan ik het wachtwoord uit mijn hoofd ken, kan ik de mail lezen.
Foto’s plaatsen zal waarschijnlijk niet lukken. Daar moet ik me nog op beraden.
Achter mijn rug wint InterMilaan nu van Bayern. Je ziet, we blijven helemaal bij.
Duimen jullie voor mooi weer deze week, niet te koud en vooral niet te nat?
We zitten op Walcheren, dat je dat weet.

Kalfjes, een rat, zebravinkjes, je komt ze tegen op Driemaaldrie. Je komt er vaders tegen, en moeders, opa’s, oma’s en andere familieleden. De eerste liefde, de leuke leraar, die fijne vakantie, de mislukte maaltijd, de foute kleding, je kunt het zo gek niet bedenken, of je kunt erover lezen bij Driemaaldrie. Soms is het grappig, zelfs hilarisch, soms ontroerend, soms droevig, dan weer spannend of verrassend. Driemaaldrie is steeds weer anders, want de inmiddels twintig verschillende schrijvers hebben ieder hun eigen stijl en hun eigen herinneringen.

Driemaaldrie is er voor iedereen.
Ook jouw herinneringen zijn er welkom!
Doe je mee?

En zo kan het gebeuren dat ik weer aan de laptop zit. Na een paar helblauwe schermpjes en een keer of wat de Wifi-adapter installeren, heb ik de splinternieuwe desktop maar even aan de kant geschoven.
Het ligt niet aan de pc, ik denk dat inmiddels wel te weten. Het ligt aan de draadloze verbinding die niet goed werkt. Het lijkt me dat de adapter niet geschikt is voor dit besturingssysteem. De drivers zijn niet geschikt.
En de draad die we nog hadden haalt het niet van de router naar de pc. Hij is te kort.
Dan maar weer even zo.

De AH XL in Arnhem-zuid is verbouwd en zo op het oog ook vergroot. We waren er al, toen we er aan dachten. Het was er schreeuwend druk, maar ja, nu waren we er. Het werd sowieso flink zoeken want er staat niets meer waar het stond. Er heet nogal wat aan het assortiment toegevoegd te zijn. Maar bij de pakjes aspergesoep die ik voor mijn buurvrouw mee zou brengen stuitte ik op een leeg vak.
Het heet er nog steeds XL. De karren zijn ook verbouwd nieuw en lelijk, maar ze rijden voortreffelijk. Ze zijn ook handig, want er zit een houder op voor het zelfscanapparaat. Zoals je weet, ben ik gek op alles wat vanzelf gaat, en dat zelf scannen is ook een beetje ‘iets dat vanzelf gaat’. Dat zelfscannen is leuk! Het is niet verplicht, je kun ervoor kiezen.
Er was live-muziek, genre ‘aan de Amsterdamse grachten’, door twee heren op accordeon en gitaar. Beide heren hadden een zwarte Spaansachtige hoed op, één droeg een kniebroek en zwarte kousen, echt beeldschoon. We kwamen hen wel vier keer tegen, want ze bleven niet op een plek. De gratis poffertjes lieten we voor war ze waren. Dat zouden we ook zonder die lange rij wel gedaan hebben.