Bij het opruimen van laadjes, ik doe nog steeds elke dag een laadje, kwam ik van de week zowaar een gebreide bal tegen. Zo zie je maar. Ik pieker er niet over ze te breien zoals Thérèse het ijverig doet (bij mij moeten de kerstboomballen zo kitscherig mogelijk glimmen), en toch heb ik er een. 
Vraag me niet hoe ik eraan kom. Ik weet dat ik de bal ooit cadeau kreeg, dat wel, maar van wie? De diameter van de bal is zes centimeter, het ding is bedoeld als stressbal. Voor de stress heb ik hem niet nodig, en zo belandde de bal in een la.
Ik bekijk hem nog eens goed en constateer dat het geen gebreide bal is, maar een gehaakte bal. Van haken heb ik meer kaas gegeten dan van breien, maar ik ga uit van de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de bal een verder eenzaam bestaan in een laadje wacht. 
Of zal ik hem volgende maand bij de kerstspullen stoppen en dan een kerstfunctie voor hem bedenken, zodat hij elk jaar toch deelneemt aan de feestvreugde?
stressbal
5
Het staat niet meer onttakeld op zijn kant. De lattenbodems zitten er weer in. Morgen hoeven we alleen maar het bed weer op zijn plaats te zetten, dan kunnen de matrassen er weer op. Het is wel heeeeel schoon geworden vandaag. En dat wil wat zeggen want het was niet alleen in de slaapkamer uitgeproken smerig na alle gezaag en getimmer. Zelfs de ramen op een hoog zijn gezeemd. Zelfs richeltjes waarvan ik nauwelijks wist dat ze er zijn, zijn schoon. Ja, op zondag.
Man o man, wat een vieze troep, die slaapkamer.
Het verwijderen van tientallen jaren geleden gelegde en vastgeplakte vloerbedekking is smerig werk gebleken. De lijm is verpulverd, de rug versleten. Van bovenaf zag het er nog best uit, maar schijn bedriegt. Hele bakken stof en troep blijven achter als de bekleding opgenomen is. Dit komt nu van de overloop en ligt in de garage op afvoer te wachten. Morgen moet de slaapkamer leeg. Dan komen we ook daar op het beton te zitten. De hele eerste verdieping staat op zijn kop. Voorlopig zijn we er zoet mee.
