Op Driemaaldrie verhaalt Hans over zijn trouwdag. Daar kun je direct een blik reacties op opentrekken, en het roept heel wat herinneringen op bij anderen.
De mooiste dag? Ach nee, er zijn daarna veel mooiere mooiste dagen geweest.
Soms weet je het zelf al niet meer precies. Zo dacht ik dat we in mijn 2CV naar de plechtigheden reden, maar op de foto’s zie ik iets anders. Het is een of andere klassieker, maar hij komt niet volledig in beeld, dus ik kan hem niet thuisbrengen. Waarschijnlijk had mijn broer die bij een vriend opgeduikeld. Nee, we hebben geen reportage met statiefoto’s, alleen wat verzamelde foto’s, in zwartwit of in zwaar verbleekte kleuren, afkomstig van mensen die een camera bij zich hadden.
De dag begon al niet optimaal. Ik ging ’s morgens de bruidegom van huis halen, met die 2CV dus, en op de terugweg vloog er een groot stuk ondoorzichtig plastic op de voorruit. Het dekte de hele ruit af. We hadden geluk dat het door een zwiepende beweging met het stuur genoeg wind ving om weer van de ruit af te vliegen. Ze hadden zomaar bijna de feestelijkheden moeten afblazen (en er andere feestelijkheden voor in de plaats kunnen hebben, zoals we toen zeiden). Uit het voorafgaande kun je al afleiden dat we in elk geval een deel van de tradities aan onze laars lapten. Onze trouwdag is niet door onze wederzijdse ouders aangekondigd. We deden dat zelf. Dat was op zich niet zo raar, we woonde allebei al jaren niet meer ‘thuis’. We trouwden wel in de kerk, voor de lieve vrede, want anders zouden we nog steeds niet getrouwd zijn en in zware zonde leven. Dat laatste kon natuurlijk niet, dat wilden we onze ouders niet aandoen. Het was nog in de tijd dat de meeste ouders opgelucht ademhaalden als ze tenminste hun dochters ogenschijnlijk onbeschadigd het huwelijksbootje in kregen, en ‘op hun bestemming’ zoals dat heette, al heb ik mijn moeder die laatste term nooit horen bezigen. Dat was waarschijnlijk ook wijsheid. Het zou niet goed gevallen zijn.
Hoe dan ook, de bruidegom kocht een nieuw pak dat daarna nog jaren als rouw- en trouwpak dienst deed. En ondergetekende droeg een appelgroen (heel modieus toen) rokje (nette mini net boven de knie) met een jasje van dezelfde kleur en daaronder een oranje (ook heel modieus toen) bloes. Ik kreeg er een boeket van even knaloranje rozen bij en had een grote bruine flaphoed op. Oogverblindend dus, dat groen en oranje bij elkaar, maar zeer eigentijds. En in mijn ogen toen en nog steeds heel wat beter dan een oncomfortabele en uiterst besmettelijke trouwjurk. Daar wilde ik voor geen prijs aan. We trouwden op de langste dag van 1974, hielden wel de onvermijdelijke receptie en na het diner was het feest afgelopen. Vooral de bruid was en is een saai mens die zich op feestjes het liefste vermaakt met toekijken. In het middelpunt van de belangstelling staan is taboe. Daarom hadden bruid en bruidegom te kennen gegeven geen zin te hebben in sketches en andere grappenmakerij. We gingen naar huis. De volgende dag zijn we voor een dag of drie, vier op reis gegaan. Daarna riep de plicht weer.
Op Driemaaldrie kun je lezen hoe het Hans en Thérèse verging op hun mooiste dag.
Het is nog steeds niks.
Maar vandaag is mijn kleinzoon jarig. Hij wordt al weer vier. We gaan dus vrolijk verder, want hij kan er ook niks aan doen. Hij mag nu naar school en dat is een hele gebeurtenis. Er werd al maanden naar uit gekeken. Ik herinner me mijn eigen eerste schooldag nog als de dag van gisteren. Ik was daar toen echt voor het eerst. Hij is er al een keer of wat geweest. Dat doen ze tegenwoordig. Dat heet ‘wennen’.’
“Ben je naar school geweest vandaag? Was het leuk?”
“Ik ga nog niet naar school, oma. Ik ben aan het wennen.”
Vandaag zijn we nog niet van de partij. We vieren het morgen, want ook dat gaat gewoon door, maar mijn slinger hangt hier natuurlijk vandaag al.
Ik kreeg vanmorgen een naar bericht. Nee, niets met kinderen of kleinkinderen, maar toch.. Ik ben niet zo in de stemming om iets leuks te schrijven. Ik ben niet in de stemming om ook maar iets te schrijven. Laat maar ..
Lees dan maar ergens anders.
Het verhaal van Bertie op 3×3 bijvoorbeeld, dát is leuk. De link naar 3×3 staat hierboven.
Het is een beetje druk de laatste tijd. Nou ja, druk, laat ik zeggen vol. Er is elke dag wel iets. Dat is niet erg hoor, het is zelfs wel leuk, maar aan sommige dingen kom ik minder toe dan wanneer het minder vol is.
Zo was ik vrijdag een groot deel van de dag onder de pannen door me met mijn oudste broer aan de familiegeschiedenis te wijden. We zijn daar ruim twee jaar geleden ook al mee bezig geweest. Ik heb daar toen ook over geschreven. We hebben toen dozen vol oude foto’s, ansichtkaarten, eigendomspapieren, brieven en meer van dat soort dingen doorgespit en ze toen weer dichtgedaan. Daarna kwam er niets meer van, maar nu gaan we door. De inhoud van die dozen gaat gesorteerd worden. En we zijn bezig de stamboom zo ver mogelijk terug te werken. Er komt nog steeds telkens wat bij, dus het is nog steeds leuk. Eigenlijk is het zinloos te weten wie al die voorouders waren, maar dat maakt het niet minder leuk. En ach, over niet al te lange tijd zijn we zelf voorouders. We zijn er in elk geval al weer een stuk verder dan twee jaar geleden. En de portretjes op onze oude stamboomfoto kan ik mooi gebruiken op de persoonskaarten van Aldfaer, het programma waarmee we de stamboomgegevens verwerken.
Vandaag gaan we naar het mensenfeestje. De feesteling heeft ons persoonlijk uitgenodigd. “Oma, jullie mogen op mijn mensenfeestje komen. Doe je dat?”
Zo gaat dat elk jaar. Je hebt het kinderfeestje en het mensenfeestje. Het is me duidelijk, maar ik vraag er toch maar eens naar. “Op het mensenfeestje komen toch ook kinderen?” Hij schudt het hoofd en zucht om zoveel dommigheid. “Maar dat zijn ándere kinderen, niet van school enzo, begrijp je dat?” Ja, ik snap het, dat zijn kinderen die bij de mensen horen.
Het kinderfeestje was vorige week, de echte verjaardag volgende week, ‘maar dan kun je niet komen want dan zijn we op vakantie’. En zo ben je lekker vaak jarig en word je lekker drie keer zes.
Duim even mee voor droog weer, dan zitten we lekker buiten.
Ik heb het hier nooit verteld, maar we maakten onze reis naar Zuid-Afrika niet zomaar omdat dat bij ons opkwam. Het zat helemaal niet in onze planning, we hadden al lang een andere vakantiebestemming afgesproken. Maar toen kwam die trouwkaart, en de bruiloft was in Zuid-Afrika. Zoiets zet je toch aan het denken. Hoe vaak had ik al gedacht dat ik daar graag ooit eens heen wilde? Van het een kwam het ander en zo kon het gebeuren dat een flink deel van mijn familie een feest bijwoonde in Franschhoek, in de wijnstreek ten noordoosten van Kaapstad. En ja, dan blijf je er natuurlijk wel even langer, je bent er toch ..
Het trouwfeest van mijn nichtje en haar Zuid-Afrikaanse bruidegom was geweldig en de paar dagen eromheen die we en famille toeristisch doorbrachten waren reuze gezellig. Daarna ging ieder zijns weegs.
In het boeketje van de bruid zat een protea. De protea is de nationale bloem van Zuid-Afrika. We kennen hem al onder de naam suikerbossie. Alle vrouwelijke gasten kregen er ook een. Ik heb hem een dag of wat gekoesterd, maar hij werd er niet mooier op. Ze horen ook niet in een tasje achter in de auto meegesjouwd te worden. Ik heb hem opgegeven, maar ik heb nog een foto om hem niet te vergeten. Op de foto zie je mijn suikerbossie.
Ach, Inge,
straks, om 23.40 u., ben je pas dertig. Je bent nu nog jong.
En als je de horde genomen hebt, merk je: Dertig is TOP!!
Heel hartelijk gefeliciteerd!
Niemand kent hem meer, niemand herinnert zich hem nog, zijn ouders niet, zijn zussen niet.
Dat kan ook niet.
Ook zij zijn dood.
Zijn neven en nichten hebben hem nooit gekend.
Ze zijn van ná die oorlog.
De broer van mijn moeder sneuvelde in mei 1940.
En daarom herhaal ik deze log van 4 mei 2005.
De Stichting onderhoudt ongeveer 50.000 Nederlandse oorlogsgraven die verspreid liggen over de hele wereld. Deze graven zijn te vinden op erevelden, maar ook op gewone begraafplaatsen in dorpen en steden.
‘Oma,’ zegt hij, en komt samenzweerderig nog wat dichterbij. ‘Oma, gaan wij een keer, jij en opa en ik alleen samen naar de dierentuin?’ Hij vraagt het zacht, ik heb het bange vermoeden dat hij hierom niet heeft mogen vragen.
‘Ik alleen’ betekent zonder papa en mama en broertje. Dat is spannend, en er zijn geen andere aandachtvragers, ook een prettige bijkomstigheid. Ik heb hem wel door. Natuurlijk gaan hij en opa en ik-alleen een keer samen naar de dierentuin. Als het maar niet regent, dat is de enige voorwaarde. En als opa niet wil, ga ik wel alleen met ik-alleen.
Tot zover de voorbereidingen van een week of twee geleden. Beloofd is beloofd.
Vandaag werd de volgende stap genomen. Ik heb ik-alleen opgehaald voor zijn eerste zelfstandige logeerpartij. Zelfstandig dus, zonder papa en mama. Morgen gaan we naar de dierentuin.
Gisteren was ik in het Archeon in Alphen aan de Rijn. Leuk! Moet je ook eens doen.
Het park is grofweg onder te verdelen in drie delen: prehistorie, Romeinen en middeleeuwen.
Uit elke periode is het een en ander nagebouwd. En overal lopen acteurs te doen alsof ze er echt wonen. Deze mensen weten vaak ook veel te vertellen over wat en wie ze uitbeelden.
We hadden natuurlijk het weer mee. En zo werd onze jaarlijkse familiedag een geslaagde dag, die als gewoonlijk werd afgesloten met een gezamenlijk restaurantbezoek. Dat was deze keer in Leiden, en omdat we daar allemaal (Nou ja, de kern dan) vandaan komen, had niemand daar bezwaar tegen.
Mijn broer had allerlei zandlopers, een stuk of vijftien, van plastic op Blokkerniveau tot mooi. Een zandloper is een zandloper, was zijn redenering. Mijn broer overleed nu al weer bijna zeventien jaar geleden.
Wij, zijn broers en zussen bepaalden dat we de zandlopers, deze broer was vrijgezel, zouden geven aan zijn neefjes en nichtjes, toen variërend van nul tot veertien jaar.
Nú kun je er van alles in zien, in die zandlopers. De symboliek ligt voor de hand.
Het leven is eindig.
Dit was zijn mooiste, vond ik, zeventien centimeter hoog, doorsnee acht centimeter.
Die heb ik gehouden.
Hij ziet er oud uit, maar dat wil niets zeggen. Ik heb geen idee waar het ding oorspronkelijk vandaan komt, of hij oud is of nieuw. Ik hoef het niet te weten. Hij staat hier op de kast, en ik zie hem elke dag, en ik ben er zuinig op.
Er staan inscripties op: zon, maan, bloemen.
(klik voor een groter plaatje)
Verder staan er nog twee woorden: op de ene kant ´horas´, aan de andere kant ´numero´.
‘Horas numero’, ‘Ik tel de uren’.
Ik draai hem nog eens om. Het heeft iets boeiends te zien hoe dat zand boven op het bergje valt en zich dan telkens anders verspreidt.
Vier minuten en veertig seconden loopt het door. Dan moet ik de zandloper weer omdraaien.
Horas numero.
Artikelen (RSS)