Ik keek op de website van de Oorlogsgravenstichting.







Geboorteplaats Leiden
Geboortedatum 26-03-1914
Overlijdensdatum 13-05-1940

Niemand kent hem meer, niemand herinnert zich hem nog, zijn ouders niet, zijn zussen niet.
Dat kan ook niet.
Ook zij zijn dood.
Zijn neven en nichten hebben hem nooit gekend.
Ze zijn van ná die oorlog.

De broer van mijn moeder sneuvelde in mei 1940.
En daarom herhaal ik deze log van 4 mei 2005.

De Stichting onderhoudt ongeveer 50.000 Nederlandse oorlogsgraven die verspreid liggen over de hele wereld. Deze graven zijn te vinden op erevelden, maar ook op gewone begraafplaatsen in dorpen en steden.

‘Oma,’ zegt hij, en komt samenzweerderig nog wat dichterbij. ‘Oma, gaan wij een keer, jij en opa en ik alleen samen naar de dierentuin?’ Hij vraagt het zacht, ik heb het bange vermoeden dat hij hierom niet heeft mogen vragen.
‘Ik alleen’ betekent zonder papa en mama en broertje. Dat is spannend, en er zijn geen andere aandachtvragers, ook een prettige bijkomstigheid. Ik heb hem wel door. Natuurlijk gaan hij en opa en ik-alleen een keer samen naar de dierentuin. Als het maar niet regent, dat is de enige voorwaarde. En als opa niet wil, ga ik wel alleen met ik-alleen.
Tot zover de voorbereidingen van een week of twee geleden. Beloofd is beloofd.

Vandaag werd de volgende stap genomen. Ik heb ik-alleen opgehaald voor zijn eerste zelfstandige logeerpartij. Zelfstandig dus, zonder papa en mama. Morgen gaan we naar de dierentuin.

Gisteren was ik in het Archeon in Alphen aan de Rijn. Leuk! Moet je ook eens doen.
Het park is grofweg onder te verdelen in drie delen: prehistorie, Romeinen en middeleeuwen.
Uit elke periode is het een en ander nagebouwd. En overal lopen acteurs te doen alsof ze er echt wonen. Deze mensen weten vaak ook veel te vertellen over wat en wie ze uitbeelden.
We hadden natuurlijk het weer mee. En zo werd onze jaarlijkse familiedag een geslaagde dag, die als gewoonlijk werd afgesloten met een gezamenlijk restaurantbezoek. Dat was deze keer in Leiden, en omdat we daar allemaal (Nou ja, de kern dan) vandaan komen, had niemand daar bezwaar tegen.

Dit is een huis ‘uit de prehistorie’ van leem en riet .

Lees de rest van dit artikel »

Mijn broer had allerlei zandlopers, een stuk of vijftien, van plastic op Blokkerniveau tot mooi. Een zandloper is een zandloper, was zijn redenering. Mijn broer overleed nu al weer bijna zeventien jaar geleden.
Wij, zijn broers en zussen bepaalden dat we de zandlopers, deze broer was vrijgezel, zouden geven aan zijn neefjes en nichtjes, toen variërend van nul tot veertien jaar.
Nú kun je er van alles in zien, in die zandlopers. De symboliek ligt voor de hand.
Het leven is eindig.

Dit was zijn mooiste, vond ik, zeventien centimeter hoog, doorsnee acht centimeter.
Die heb ik gehouden.
Hij ziet er oud uit, maar dat wil niets zeggen. Ik heb geen idee waar het ding oorspronkelijk vandaan komt, of hij oud is of nieuw. Ik hoef het niet te weten. Hij staat hier op de kast, en ik zie hem elke dag, en ik ben er zuinig op.
Er staan inscripties op: zon, maan, bloemen.

(klik voor een groter plaatje)

Verder staan er nog twee woorden: op de ene kant ´horas´, aan de andere kant ´numero´.
‘Horas numero’, ‘Ik tel de uren’.
Ik draai hem nog eens om. Het heeft iets boeiends te zien hoe dat zand boven op het bergje valt en zich dan telkens anders verspreidt.
Vier minuten en veertig seconden loopt het door. Dan moet ik de zandloper weer omdraaien.
Horas numero.

Deze slingers en ballonnen hangen hier natuurlijk niet voor niks.
Ik stond ook op de tekening, een mooie kopvoeter, maar het geheel hier plaatsen wordt een beetje veel.

Het is eigenlijk vandaag, maar we zijn zaterdag al begonnen en gaan na vandaag nog even door. S p r e i d i n g heet dat. Bezoek is leuk, maar niet allemaal tegelijk, vind ik altijd al.

Zaterdag.
Voordat de taart werd aangesneden, moesten er nog kaarsjes op, vond de tekenaar. Oeps, daar had ik niet op gerekend.
:”Maar dan zijn er heel veel kaarsjes nodigâ, zoveel passen er echt niet op hoor. Zullen we het maar zonder kaarsjes doen?”
Er wordt wat bedachtzaam gekeken. Niet genoeg plaats voor kaarsjes! Hij kijkt nog eens naar de taart.
“Hoeveel jaar word je dan, oma?”
Het antwoord wordt me door een liefhebbende schoonzoon bespaard.
“103″, wordt gezegd.
Waarvan akte! Dat lijkt me een mooie leeftijd. Ik protesteer niet. We houden het er op.
“103…”.
De tekenaar kijkt nog eens naar de taart, en dan naar mij.
“Dat is heel veel hè …”
Dan maar geen kaarsjes dus.
Tot zover de zaterdag.

Vandaag zijn jullie aan de beurt.
Het koffiebezoek is vertrokken.

Ik trakteer.
Neem gerust. Er is van alles en er is genoeg.

Twee jaar geleden kon ik hem nog zo vasthouden, het zondagskind.
Dat lukt al lang niet meer.

Vandaag, 2 november vieren katholieken Allerzielen. Ooit stierf mijn broertje op Allerzielen. Mijn moeder zei het vaak: “Hij werd geboren op Onnozele Kinderen, 28 december, en stierf tien maanden later op Allerzielen.”

Toen ik kind was gingen we op 2 november met het hele gezin beladen met chrysanten naar het kerkhof. Soms gingen we op de dag ervoor, op Allerheiligen. Dat werd toen nog gevierd als zondag. De gang naar het kerkhof viel ons niet op als een bijzondere gang. Velen gingen er traditiegetrouw op die dag naar toe. Het voor ons gezin bijzondere van de dag drong pas later tot mij door. Ik betwijfel achteraf of we normaalgesproken zulke trouwe Allerzielen-kerkhofgangers geweest zouden zijn.
Ik was bijna vier en had twee jongere broertjes. De jongste was tien maanden toen hij stierf. Er staan me nog wat dingen uit die nare periode bij. Er is nooit expliciet met ons over die dag gepraat. Pas kort geleden achterhaalden wij dat hij niet lang ziek kan zijn geweest. Een fotootje op de schoorsteen herinnerde ons tientallen jaren aan ons broertje. Alleen op 28 december kon mijn moeder het nog wel eens zeggen: “Vandaag zou hij .. jaar zijn geworden.” En pas toen ik zelf kinderen had, vertrouwde ze me toe dat ze bij haar volgende (drie) kinderen elke keer weer blij was, als ze eenmaal ouder waren dan tien maanden.

Hier aten we het afgelopen weekend.

Het was heerlijk weer. We konden lekker buiten zitten.
De vestiging van De Pannekoekenbakker bij strandpark Slijk-Ewijk is nieuw. Ook de speeltuin bij het restaurant is nieuw en veilig en we hadden er goed zicht op. De pannenkoeken waren heerlijk en er was heel veel keus. Alles ging op en iedereen was tevreden. We gaan zeker nog eens terug.

Doe eens gek en vul tóch eens een poll in:

[poll=9]

Vandaag hebik mijn lichaamsbeweging wel gehad. Nee, ik doe niet mee aan de vierdaagse, die vandaag door mijn woonplaats trok. Daar heb ik niets van meegekregen, behalve die paar beelden in het tv-journaal.
Vandaag bracht ik een bezoek aan een vestiging van Ballorig. Het was mijn eerste bezoek en dat was het voor de kinderen in het gezelschap ook. Ballorig zegt een kinderspeelparadijs te zijn en daar kan ik niets op afdingen. Voor de volwassenen in het gezelschap kan het ook een hele inspanning betekenen. Natuurlijk kun je je inactief opstellen, maar dat zou door het kleine spul niet in dank worden afgenomen. En dus heb ik me op de trampoline begeven en duwde ik botautootjes vooruit in een tempo dat die dingen niet halen als je er een euro in gooit. Het klimmen en klauteren heb ik aan de kleintjes overgelaten, maar ik heb me daarbij uren ondersteunend en/of gepast bewonderend opgesteld. Geloof me, daar kun je heel moe van worden.

Vandaag doen we weer een verjaardag!

Deze keer vieren we twee dagen vooruit.

Vandaag hebben we een
uitgesteld verjaardagsfeestje.


Vanavond eten we hier.
Toepasselijk, die naam,
op 14 juli.

En wat we daarvoor gaan doen, weten we nog niet.