In vroeger jaren, en dan wel heel vroeger jaren, op de lagere school was het nog, bevonden we ons op de middag van Goede Vrijdag in de kerk. Daar werd dan de kruisweg gebeden. Het was een hele zit voor al die veertien staties waren aangedaan. Ik moest er net aan denken, en ook nog aan een ander aspect van het Rijke Roomse Leven van de jaren vijftig van de vorige eeuw.
Het werd op school gepropageerd en veel klasgenootjes hadden er een, een vastentrommeltje. Het was de bedoeling dat je daarin het snoep verzamelde dat je op doordeweekse dagen in de vastentijd kreeg. Dat snoep spaarde je dan op en dat mocht je op zondag opeten, of als je heel veel zelfbeheersing had en extra zwaar wilde boeten voor je pekelzonden pas op paaszaterdag. Ik had geen vastentrommeltje en het leek me wel wat, toen ik de inhoud van zo’n ding bij een vriendinnetje zag. Zo, dat was lekker veel om in een keer op te eten! Ik vroeg mijn moeder dus om een trommeltje, het moest voor het echt wel zo’n blikken ding zijn. ‘Waar heb je dat voor nodig?’ vroeg mijn moeder. Dat was geen gekke vraag. Knopen, knikkers, suikerzakjes, er kon van alles in.
‘Een vastentrommeltje, voor snoep’ antwoordde ik onbevangen.
‘Welk snoep?’ vroeg mijn moeder.
En daarmee was de kous af. De omzet aan snoep was bij ons thuis uiterst klein, ook buiten de vastentijd.

Ooit schreef ik over dit tv-programma uit 1957, in 2008 en misschien daarvoor ook al eens. En nog steeds komen er regelmatig reacties op. Het was dan ook indrukwekkend. Science-fiction, nu hou ik niet eens van sf, maar toen vond ik het echt geweldig. Het decor was primitief. Het geheel was waarschijnlijk naar huidige begrippen zo traag als het maar zijn kan, maar het was nieuw, en ongelooflijk spannend. Hoe spannend? Lees de reacties maar eens op mijn stukje uit 2008. Zo spannend dus!
Nu vond ik op YouTube een fragment waarbij ik er al bijna weer automatisch voor ga zitten als ik de intro-muziek hoor. Die muziek zou nu zo weer kunnen. Luister maar eens even. Doen hoor! Huiveringwekkend!

Toen de tirelire (zie bij 16 juni hieronder) aan mijn Franse woordenschat werd toegevoegd was er al heel wat aan vooraf gegaan. We zaten in de vijfde klas van de lagere school toen we voor het eerst Franse les kregen. Het was facultatief en zou eens per week tussen de middag, van twaalf tot half een gegeven worden. De middagpauze leende zich daar toen nog uitstekend voor. Die was van twaalf tot twee.
Met onze vijfde klas zaten we in een dependance en het Frans zouden we krijgen van de zuster van de zesde. De eerste les bestond enkel uit het ophalen van het boekje.
Ik hoor ons na dat ophalen nog naar huis lopen. IJverig lazen we hardop onze eerste Franse zinnetjes, wat harder dan nodig was, zodat de mensen het goed konden horen. Wij spraken Frans! “La dame et la bonne. Marie est la dame. Sophie est la bonne de Marie. La tasse est sur la table. Sophie lave la tasse.”
Een boeiend verhaaltje dus …
Dat het Frans anders uitgesproken zou moeten worden, dan wij het lazen, kwam niet bij ons tienjarigen op. Wij waren nog van de generatie kinderen voor wie televisie een zeldzaamheid was, net als op vakantie gaan.
Vreemde talen hoorden we zelden of nooit.
Op de volgende bladzijde stond het onvermijdelijke “Papa fume une pipe.” (‘Pappa fuume uune piepe’ dus.) We zijn op onze route naar huis ongetwijfeld een bron van vermaak geweest.

‘Joh,’ zei een vriendinnetje samenzweerderig en enthousiast tegen me, ‘mijn moeder krijgt een porsje!’
Ik was een jaar of vijftien, zestien. Het was ver voor het internettijdperk. De 911 was nog niet in beeld. Ik had geen idee wat een porsje was. Het moest wel iets bijzonders zijn, als er met zoveel geestdrift melding van werd gedaan. Maar ik wilde me niet laten kennen en deelde haar enthousiasme.
‘Geweldig!!!’
‘Wanneer??’
‘Goh, een porsje!’
In de week erna kwam de porsje nog een paar keer ter sprake. Wat het voor iets was, werd me in die week niet duidelijk. Ik had geen idee in welke hoek ik dat zou moeten zoeken, een porsje. Ik wachtte geduldig af. Ik zou er wel achter komen, als het iets was om zo enthousiast over te zijn. En in het uiterste geval zag ik die porsje ooit wel een keer. Toch?
Ik hoefde niet te wachten tot de porsje er was.
Mijn vriendin had belangstelling opgevat voor een jongen die in een snackbar aan de Korevaarstraat werkte. Het spreekt vanzelf dat we regelmatig even bij die snackbar langs moesten. Ach, ik vond het best, al had ze van mijn kant zeker geen concurrentie te duchten. We slenterden naar de snackbar, liepen er even binnen, ze maakte een praatje als hij er was, en dan slenterden we terug, met of zonder omweg. Zo kon het gebeuren dat we over het Rapenburg liepen toen ik ineens een kreet naast me hoorde: ‘Whaaaaa! Een porsje!! Zo een krijgt mijn moeder!’
Waar keek ze naar?
Ah, een auto! Het stond er op, Porsche.

Ik moest er net aan denken toen ik het op het dak van een garage zag staan, Porsche.