Ruim drie weken geleden dachten wij even de belastingaangifte in te vullen. Twee weken voor datum vinden wij netjes op tijd.
Maar we stuitten op een probleem: Er moest een machtigingscode zijn van Digid en daaraan hadden we niet gedacht. De codes van vorige jaren waren ook maar voor een aangiftejaar geldig, realiseerde ik me nu te laat.
Geen probleem, dacht ik, we hebben nog twee weken.
Ik vroeg een machtigingscode aan.
Twee weken bleek echter niet genoeg. Er kwam geen code voor de sluitingsdatum voor aangifte. Ik vroeg dus maar om uitstel. Dat gaat makkelijk per telefoon met een keuzemenu. Dan hoop je maar dat het gewerkt heeft, want het bewijs dát het werkte, krijg je dan binnen drie weken per post. Die drie weken lopen nog.
Drie weken na de code-aanvraag, hebben we nog nog steeds geen code gezien. Dat schiet dus niet erg op.
Geen nood, als het goed is, hebben we tot 1 september de tijd.
Er is nog veel om makkelijker te maken. En het kan ook nog best leuker.

Je doet je best met de afvalscheiding. Je hebt een flinke krat vol blikjes, pakken, glas en plastic bj elkaar gespaard. Op naar de supermarkt voor de boodschappen en gelijk de troep afleveren in de diverse bakken!
Pakken, glas en plastic kun je kwijt, maar de blikjes … De bak puilt uit en er staat ook nog het een en ander naast.
Daar sta je dan, en je moet zo ook nog boodschappen doen.
Wat doe je?

Tomtom vindt dat rijden leuker moet zijn en biedt nu per email GRAPPIGE stemmen aan voor mijn tomtom, helemaal gratis en voor niks. Ik las de mail op mijn tablet.
Ik wist direct al mijn antwoord: Ik hoef ze niet.
GRAPPIGE stemmen maken rijden leuk? Ik vind rijden al leuk. Ik hoef André van Duin niet, of Bugs Bunny, of Snoop Dogg (Snoop Dogg?). Ik gebruik de tomtom zelden, maar als ik hem gebruik, krijg ik de adviezen van Bram. Bram doet het prima.
Nu ik achter de pc zit, kom ik de email weer tegen. Nu wil ik weten wat GRAPPIG is. Ik luister naar een paar previews, uit nieuwsgierigheid. (Ik luister dus naar een view )
Dit kan nooit goed zijn. Dit leidt behoorlijk af. Tjonge, wat een ongein.

In De Volkskrant beschrijft een journaliste ‘hoe ze haar aftakeling leerde omhelzen’. Ze kreeg er bijna vier hele pagina’s voor. Ze ging onder andere te rade bij Sonja Barend, die alles laat komen zoals het komt, en bij een cosmetisch arts van 38, die vindt dat spuiten en snijden ‘onderhoud’ zijn (en die zelf al op haar 30e aan de botox ging). Vier pagina’s, ik heb ze diagonaal gelezen, meer kon ik niet opbrengen. De aftakeling …, het valt niet meer hoor. Je kunt het er heel moeilijk mee hebben. De journaliste heeft zich gelukkig verzoend met haar rimpels. De ervaringsdeskundige is dan ook al 43. Ze geeft ons zelfs de gebruiksaanwijzing hoe we ons verouderend lichaam kunnen leren omarmen.
Ik zou haar graag over een jaar of twintig nog eens zo’n stuk zien schrijven. Ze heeft dan nog een arbeidsjaar of wat te gaan, dus dat moet kunnen. Alleen, of ik het dan nog lees, is weer een andere vraag. Mijn aftakeling is al jaren verder gevorderd.