De eerste keer dat er hier ‘aju’ tegen me werd gezegd, was ik bijna ontsteld.
‘Aju’ kende ik alleen maar als heel onbeleefd. Het was een onbeleefde manier van iemand wegsturen, het kruis van achteren, inpakken en wegwezen, zoiets. Het werd me nu toegevoegd door iemand met wie ik net prettig had staan praten. Hoorde ik dat goed, ‘aju’? Wat was dát nou????
De tweede keer werd het me nageroepen toen ik een winkel verliet. Ik kwam er al snel achter: Hier bleek ‘aju’ een normale manier van gedag zeggen te zijn. Ik hoor het regelmatig, en nog steeds klinkt het me vreemd in de oren.
Het kan nog erger.
‘Doei’ krijg ik nog steeds niet over mijn lippen. ‘Toedeloe’ is een irritant woord. En gisteren hoorde ik bij AH tot twee keer toe iemand ‘toedeledokie’ zeggen.
Wie verzint toch zulke gruwels?

Er wordt weer veel misbaar gemaakt over DE toets, de CITO-toets.
‘Misbaar’ zeg ik, want waar gaat het eigenlijk over?
Met die toets op zich is niets mis. Het is helemaal niet zo vreselijk als elf-, twaalfjarigen getoetst worden op hun kennis aan het eind van de basisschool. Ze zijn het ook al lang gewend, veel te lang. Want CITO maakt toetsen voor veel jongere kinderen, kleuters, en die worden veel gebezigd. Zie het voor je, kleuters in het kleutergymzaaltje aan apart van elkaar gezette tafeltjes. Ik verzin het niet.
Er is wel veel mis met de manier waarop omgegaan wordt met DE toets, het teveel aan belang dat er aan gehecht wordt. Wij hebben er hier indertijd toen het onze kinderen betrof weinig of geen woorden aan vuil gemaakt. Je weet wat het advies is, en dat moet dan maar blijken. En het is maar een advies, je moet het later nog zien waar te maken of je niveau zien op te krikken.
Zelf deden we nog langer geleden toelatingsexamen. Was dat dan beter? Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders zich daar erg druk over maakten. Het was niet in je eigen klas, met je eigen leerkracht en je troetel erbij op je tafeltje. Je ging naar een volkomen onbekend gebouw, naar onbekende mensen en je maakte de opgaven die ze je aanreikten. Dat was het, niet meer en niet minder.
Ach ja, toen was alles nog simpel, toen ADHD, autisme, dyslexie, hoogbegaafdheid en PDD-NOS nog niet bestonden. En dat was dan wel weer té simpel.

‘Waar ben jij nou toch mee bezig?’ zei mijn vader.
Ik zat me al een hele tijd wezenloos te pennen, ’s morgens was ik al begonnen, en nu was het al een tijdje middag. Velletje na velletje schreef ik vol, met inkt en kroontjespen. Strafwerk …

Ik zat in de vijfde klas van de lagere school. Elke dag hadden we godsdienstles, eens in de week was het een les van de pastoor.
De oorzaak weet ik niet meer, het gevolg nog wel. ‘Schrijf jij die les maar tien keer over,’ had de pastoor gezegd.
‘Tíen keer??’ Het was zo’n beetje de langste les van ons cathechismusboekje, ik wilde het nog wel even weten.
Ja, tien keer, en als ik brutaal bleef, mocht de zeventiende les zeventien keer worden overgeschreven. Had ik het goed begrepen?
Ik bleef niet brutaal.
‘Ja, meneer.’
En zo zat ik op die zondagmiddag aan tafel met mijn inktpotje.

‘Hoe ver ben je?’ vroeg mijn vader.
Hij had me aanhoord en gekeken waar het om ging.
Ik was ergens aan het begin van de vijfde keer.
‘Je maakt de vijfde keer af en dan stop je ermee,’ zei mijn vader.
‘En als het niet goed is, komt ie maar naar mij toe.’

Ik schreef met mijn inmiddels halflamme handje voor de vijfde keer de hele riedel aan vragen en antwoorden over en vouwde de lading vellen bij elkaar.
Pff…

Op maandagpchtend overhandigde ik het stapeltje papier aan de pastoor.
‘Wat is dat?’
‘Mijn strafwerk …’

De pastoor pakte de bundel aan.
Draaide zich om, deed het luikje van de kachel* open en mikte zonder er verder naar te kijken het hele pakket erin.

*Onze school had centrale verwarming, maar wij zaten dat leerjaar in een dependence. Dat gebouw was aan het eind van het vorige schooljaar verlaten door een school voor moeilijk lerende kinderen, en vervolgens deels in gebruik genomen door een paar klassen van mijn school. Er stond in elk lokaal een manshoge zwarte kolenkachel.

Jaren geleden, zeg maar bijna dertig, toen we nog in Lelystad woonden, kwam er om de week een man aan de deur met verse kippen. Ze waren echt vers, en ze waren goed. We waren een regelmatige klant.
Sindsdien hebben we niet meer zulke goede kippen gehad. Ik maakte ze klaar aan het spit in het toen heel gebruikelijke Moulinex oventje. Na de verhuizing werd er nog maar heel af en toe een hele kip gekocht.
Die oven heeft ruim dertig jaar dienst gedaan, maar na de aanschaf vorig jaar van de nieuwe keuken hebben we het apparaat afgeleverd bij de milieustraat. In de nieuwe oven zit geen spit.
Daarom probeerde ik eens iets anders. Ik kocht vrijdag een hele kip bij AH. En ik kocht een paar braadzakken. Gisteren probeerde ik die combinatie uit. De braadzak kan ik je aanraden. Maar dan de kip … Ach, hij smaakte niet slecht, dat niet. We zijn ooit verwend, ik weet het.
Maar er was wel iets heel opvallend aan. De braadzak is afgesloten. Alles blijft erin. Er verdampt dus ook geen vocht en dat was te zien. Na bereiding lag de kip in rond 250 cc nattigheid. Dat is nogal wat voor een kip van 1200 gram. Het was natuurlijk niet alleen water, het was ook vet. Maar ik vraag me nu wel af hoeveel water er aan het vlees was toegevoegd.

Ik loop de bloemenwinkel in voor een cadeautje. Achter me hoor ik roepen. Ik kijk om. Een man…, er wordt driftig gezwaaid. Ik kan de man niet thuisbrengen, maar dat hoeft niets te betekenen.
Ik kijk de winkel in. Daar wordt ook gezwaaid. Het is dus niet voor mij. De zwaaiende vrouw heeft haar handen eigenlijk vol. Ze draagt drie planten, cyclamen.

Ooit zag ik bij mijn schoonmoeder vaak cyclamen. En de volgende keer dat ik er kwam, stonden ze er dan nóg. Het was 150 km van ons vandaan, dus het was dan niet de volgende dag.
Bijna altijd bloeiden ze.
En als ze niet bloeiden, dan bloeiden ze bijna of hadden net gebloeid..

Nou heb ik geen groene vingers en ik ben ook niet zo weg van die plant, maar ik heb er toch wel eens een cadeau gekregen. En naarmate ik er vaker een kreeg, werd het me steeds duidelijker: Als iemand hem de drempel overgedragen had, begon de plant al te kwijnen. Het zou best kunnen dat het kwijnen al meters voor de voordeur begon. Eigenlijk ben ik er zeker van dat het kwijnen al meters voor de voordeur begon.
Niemand zag het nog, behalve ik, maar echt, het is waar.
Na een dag of drie zagen anderen het ook. ‘Het gaat niet goed met die plant.’
Veel water, matig water, weinig water. Water bovenop, water in de schotel, in de schotel en na een half uur wegdoen wat er nog is… Lauw water …
Alle adviezen zijn ooit wel opgevolgd, óók die van mijn schoonmoeder.
Maar langer dan een week hebben ze nooit gestaan.

Op Driemaaldrie (zie hierboven de link naar 3×3) staan inmiddels diverse sneeuwherinneringen.
Dat brengt me aan het denken…
Wat herinner ik me van de sneeuw in mijn jeugd?
Ik denk ..
en denk..
en denk nog langer..
Maar wat ik me herinner is nauwelijks wit te noemen. In mijn straat was sneeuw iets wat binnen de kortste keren van de stoep moest worden geveegd. En als dat niet gedaan werd, het werd eigenlijk altijd gedaan, was het vieze drab voor je het wist. Het was een winkelstraat, waar bussen en trams doorheen gingen. Van sleeën heb ik geen weet, en ik kan me ook geen gegooi met sneeuwballen voor de geest halen. Dat moet dan, als het al ooit gebeurde, uiterst zeldzaam zijn geweest. Waarschijnlijk bleef er wel iets liggen op daken en brugleuningen, en dat zal ik dan best gezien hebben. En op plekken als de burcht zal het toch ook wel zijn blijven liggen. We speelden daar regelmatig, maar kennelijk nooit met sneeuw. Ik denk dat we binnen moesten blijven met ‘die viezigheid’. Iets anders kan ik er niet bij bedenken.
Mijn sneeuwherinneringen zijn van later tijd.
Echte kindersneeuwherinneringen? Ik heb ze niet.

Het is twee dagen voor kerst, en ze hebben eerst zeker zes rondjes gereden over het parkeerterrein voor er een parkeerplekje was …

En dan ..
dan gaan ze gezellig middenin het pad een praatje staan maken,
en wel liefst met de karren overdwars,
alsof er verder in die hele supermarkt geen mens te bekennen is!!!
Grrrr…..!!!!!

Er zijn dingen waar ik goed in ben.
Ik ben goed in het omgooien van glazen,
en in het vallen of toch minstens struikelen over niets.

Flaters slaan, blunders maken, bokken schieten, praat me er niet van.
En het gaat nooit over.

Ik heb meer dan eens languit op straat gelegen, om dan snel op te staan en me stoer met opgeheven hoofd maar pijnlijk lijf van de plaats des onheils te verwijderen.
Ik heb meer dan eens het brandschone tafellaken voorzien van akelig rode akelig grote wijnplekken.
Ik ben in restaurants van trappen gekukeld, heb vazen omgestoten, heb glazen gebroken.
Verzin het en het is me overkomen.

Nanos is gewoon een onhandige sukkel die haar hoofd niet heeft bij de dingen waar ze mee bezig is. Het beste dat ze kan doen is de hele dag op een stoel blijven zitten, achter de pc of zo, of met een boek. Zoiets.
Ja, er zijn een heleboel manieren om een hekel aan jezelf te krijgen.
En dus vraag ik aan de kaarttafel om een flesje met een rietje in plaats van een flesje met een glas, zodat er maar één ding om kan. Dus probeer ik het wijnglas zo weg te zetten dat ik het minste risico loop. Nu nog voor me kijken als ik op straat loop en niet mijn gedachten mijlenver weg hebben. Dat heeft het bijkomend voordeel dat ik zie wie ik tegenkom en eventueel gedag kan zeggen. Want ook dat wil er nog wel eens bij inschieten, heb ik begrepen. Maar dat hoor je dan pas achteraf.

Vanmiddag kwam ik in een parkeergarage weer van deze ’snelheidsbeperkende maatregelen’ tegen. Ze liggen er verspreid. Bij de uitgang zijn er zelfs twee achter elkaar. Twee! Alsof je niet bij één zo’n ding al vrijwel compleet stil staat.
Je leest het goed: in een parkeergarage. Een drempel in de straat, ok, als het nodig is, dan moet het maar. De meeste drempels zijn redelijk te nemen. De overbrugging van het hoogteverschil gaat bij die verkeersdrempels geleidelijker dan bij deze ondingen, terwijl ze kennelijk toch voldoende nuttig zijn. Deze gruwelijke bobbels zijn altijd een ramp voor zowel de auto als de inzittenden, ook op straat. Maar waarom moeten ze ook nog in een parkeergarage? Wie bedenkt zoiets?! De marketing van dit soort spul werkt té goed. O, was ik ooit maar in de snelheidsbeperkende maatregelen gegaan, of in geluidsschermen.

Een maand geleden heeft C1000 de helft van de kassa’s tot pinkassa gebombardeerd. Het bestaan van die kassa’s staat al aangekondigd op een poster naast de ingang. Boven elke pinkassa hangt een groot bord om aan te geven dat er aan die kassa alleen met pin betaald kan worden. En behalve dat bord zijn er reusachtige stickers met die mededeling bij het begin van de lopende band, op de grond, op de kassa zelf, op nog een bordje. Je moet wel stekeblind zijn, wil je geen van al die aankondigingen zien.
Kennelijk zijn er veel mensen stekeblind. De caissières hebben de opdracht iedereen die aansluit bij de kassa mee te delen dat je hier alleen maar kunt pinnen. Dat doen ze nu dus al weken. Iedere keer als ik mijn potentiële aankopen op de lopende band wil plaatsen word ik gewaarschuwd.
Hoe lang gaan jullie daarmee door? vraag ik.
Ze gaan daar nog heel lang mee door.

Dit is niet het gevolg van een staking door vuilnismannen. Het is ook geen derdewereldland waar je het spul dat je kwijt wilt gewoon op een hoop gooit. En dit is geen tafereel uit een achterstandswijk. Dit is het centrum van ons dorp, op een zaterdagmiddag in november. Dit was vanmiddag. Hier staat de VIP, het apparaat waar we geacht worden ons vormvast plastic afval in achter te laten.
Maar het ding is vandaag óf vol, óf het ding werkt niet. Voor mij is dat lastig, maar er komt nog wel een kans. Als ik dat zie, zet ik mijn kratje lege verpakkingen terug in de auto. Maar wat moet je als je een tas met troep aan je fietsstuur had hangen en de supermarkt nog in moet?
Juist dan zet je die tas gewoon bij de VIP op straat. ‘Goed’ voorbeeld doet goed volgen. Kijk maar. (klik)

update 22 november
Vanmiddag, zondagmiddag, was het allemaal netjes opgeruimd. Zo gaat dat hier.