Iets schrijven, of het nou een E-mail is of een reactie, of een stukje hier, valt niet mee op een toetsenbord dat niet meewerkt. De hele avond al worden er letters en spaties geweigerd. Dat komt de laatste dagen vaker voor. Het geheel van halve en aan elkaar geplakte woorden levert leuke puzzels op, maar je hebt er niks aan. Alle handelingen die in me opkwamen om daar verbetering in te brengen, haalden niets uit. Daarom begon ik maar niet eens aan dat stukje hier. Nu probeer ik het met in mijn achterhoofd het idee dat euvel te demonstreren. Dan ontcijferen jullie het maar. Maar kijk, o wonder, nu is nog geen enkele letter uitgevallen, en alle spaties staan er ook. Zul je net zien. Het is net als naar de dokter gaan en daar dan in de wachtkamer merken dat de pijn weg is.
Dat komt zelfs voor bij niet-lichamelijke dingen. Zo herinner ik me dat ik ooit naar de garage ging met een mankement aan het linkerknipperlicht achter op mijn eend. Ik had het lampje al vervangen en ook de zekering. Toen deed ik dat soort dingen nog. Het is dan ook al lang geleden. Het knipperlicht deed het dus niet, al een dag of drie. Dat kon je binnen in de auto ook horen, want het knipperlichtgeluid tikte dan twee keer zo snel. Geloof het of niet, bij de laatste bocht naar links hoorde ik het getik in het gewone tempo. En natuurlijk knipperde de clignoteur normaal. Ik heb de auto maar gekeerd. Het knipperlicht bleef het doen.
Met het toetsenbord zal dat waarschijnlijk niet het geval zijn.

Het begon weken geleden. Toen was het nog wel te doen.
Beter werd het niet.
Integendeel.
Ik heb er genoeg van. Ik nies en snotter nu al dagen van het opstaan tot het slapen gaan. Dat went. Daar valt mee te leven.
De rest is vervelender. Mijn ogen prikken. Dat voelt of ik uren heb lopen janken. Het is ook een slaperig gevoel. En het genies slaat op mijn stem.


Ik heb een pil genomen.
We zijn nu een uur verder. Het geprik is weg.
Heerlijk!!


Hiernaast zie je de actuele pollenverwachting.
Deze info komt van pollennieuws.

Soms kom je beroepen tegen waar je je van afvraagt hoe je er de kost mee kunt verdienen. Als je de mensen ziet, blijkt dat het (vaak heel modieuze) beroep niet alleen de kost opbrengt. De beoefenaars lijken er goed van te leven. Ik zal een voorbeeld geven: trendwatcher. De trendwatcher neemt de trends niet pas waar op het moment dat ze er zijn, hij of zij voorspelt de trends. Daar komt het althans op neer. In mijn ogen een volkomen overbodig verschijnsel, de trendwatcher, maar trendwatchers vullen kennelijk een gat in de markt, want ze zijn er en kunnen heel goed hun mondje roeren over .., tja, vaak over niks.
Vanavond was er iemand op tv die onder zijn naam ‘imagodeskundige’ had staan. Het ging over Tiger Woods en de imagodeskundige kreeg de vraag voorgelegd hoe Woods zijn imago op zou kunnen/moeten krikken. Ik heb niet geluisterd naar het antwoord, want ik was te druk met me verbazen over dit soort kennelijk serieus genomen deskundigheid.

Aan de deur wordt niet gekocht!
Dan heb ik het niet over de speculaaspoppen van de plaatselijke scouting, de plantjes van de turnvereniging, of de kinderpostzegels. Dat mag allemaal best wel. Maar we kopen geen schilderijtjes, geen energie, geen internet, geen kunststof kozijnen, en ook geen leesmap aan de deur.
Wat is eigenlijk het probleem met een bel-niet-aanregister? Als bel-me-niet goed werkt, kan bel-niet-aan toch ook werken?
OK, contrôle is lastiger, maar als er ergens aangebeld wordt, waar men dat niet wil, merken de bewoners dat toch en kunnen dat melden. Echt, ik zie het probleem niet.
Veel gedoe aan de deur hebben we hier nog niet, het is lang geleden dat er een poging tot verkoop werd gedaan. En zo’n poging duurt bij mij nooit lang.
Maar toch …
En ik wil géén sticker! Of die nou rond is, of langwerpig, staand of liggend, ik wil geen sticker. Die stickers staan lelijk, worden snel vies en zijn nooit meer goed te verwijderen. Ze moeten gewoon niet aanbellen.
Huisvredebreuk is het!

De eerste keer dat er hier ‘aju’ tegen me werd gezegd, was ik bijna ontsteld.
‘Aju’ kende ik alleen maar als heel onbeleefd. Het was een onbeleefde manier van iemand wegsturen, het kruis van achteren, inpakken en wegwezen, zoiets. Het werd me nu toegevoegd door iemand met wie ik net prettig had staan praten. Hoorde ik dat goed, ‘aju’? Wat was dát nou????
De tweede keer werd het me nageroepen toen ik een winkel verliet. Ik kwam er al snel achter: Hier bleek ‘aju’ een normale manier van gedag zeggen te zijn. Ik hoor het regelmatig, en nog steeds klinkt het me vreemd in de oren.
Het kan nog erger.
‘Doei’ krijg ik nog steeds niet over mijn lippen. ‘Toedeloe’ is een irritant woord. En gisteren hoorde ik bij AH tot twee keer toe iemand ‘toedeledokie’ zeggen.
Wie verzint toch zulke gruwels?

Er wordt weer veel misbaar gemaakt over DE toets, de CITO-toets.
‘Misbaar’ zeg ik, want waar gaat het eigenlijk over?
Met die toets op zich is niets mis. Het is helemaal niet zo vreselijk als elf-, twaalfjarigen getoetst worden op hun kennis aan het eind van de basisschool. Ze zijn het ook al lang gewend, veel te lang. Want CITO maakt toetsen voor veel jongere kinderen, kleuters, en die worden veel gebezigd. Zie het voor je, kleuters in het kleutergymzaaltje aan apart van elkaar gezette tafeltjes. Ik verzin het niet.
Er is wel veel mis met de manier waarop omgegaan wordt met DE toets, het teveel aan belang dat er aan gehecht wordt. Wij hebben er hier indertijd toen het onze kinderen betrof weinig of geen woorden aan vuil gemaakt. Je weet wat het advies is, en dat moet dan maar blijken. En het is maar een advies, je moet het later nog zien waar te maken of je niveau zien op te krikken.
Zelf deden we nog langer geleden toelatingsexamen. Was dat dan beter? Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders zich daar erg druk over maakten. Het was niet in je eigen klas, met je eigen leerkracht en je troetel erbij op je tafeltje. Je ging naar een volkomen onbekend gebouw, naar onbekende mensen en je maakte de opgaven die ze je aanreikten. Dat was het, niet meer en niet minder.
Ach ja, toen was alles nog simpel, toen ADHD, autisme, dyslexie, hoogbegaafdheid en PDD-NOS nog niet bestonden. En dat was dan wel weer té simpel.

‘Waar ben jij nou toch mee bezig?’ zei mijn vader.
Ik zat me al een hele tijd wezenloos te pennen, ’s morgens was ik al begonnen, en nu was het al een tijdje middag. Velletje na velletje schreef ik vol, met inkt en kroontjespen. Strafwerk …

Ik zat in de vijfde klas van de lagere school. Elke dag hadden we godsdienstles, eens in de week was het een les van de pastoor.
De oorzaak weet ik niet meer, het gevolg nog wel. ‘Schrijf jij die les maar tien keer over,’ had de pastoor gezegd.
‘Tíen keer??’ Het was zo’n beetje de langste les van ons cathechismusboekje, ik wilde het nog wel even weten.
Ja, tien keer, en als ik brutaal bleef, mocht de zeventiende les zeventien keer worden overgeschreven. Had ik het goed begrepen?
Ik bleef niet brutaal.
‘Ja, meneer.’
En zo zat ik op die zondagmiddag aan tafel met mijn inktpotje.

‘Hoe ver ben je?’ vroeg mijn vader.
Hij had me aanhoord en gekeken waar het om ging.
Ik was ergens aan het begin van de vijfde keer.
‘Je maakt de vijfde keer af en dan stop je ermee,’ zei mijn vader.
‘En als het niet goed is, komt ie maar naar mij toe.’

Ik schreef met mijn inmiddels halflamme handje voor de vijfde keer de hele riedel aan vragen en antwoorden over en vouwde de lading vellen bij elkaar.
Pff…

Op maandagpchtend overhandigde ik het stapeltje papier aan de pastoor.
‘Wat is dat?’
‘Mijn strafwerk …’

De pastoor pakte de bundel aan.
Draaide zich om, deed het luikje van de kachel* open en mikte zonder er verder naar te kijken het hele pakket erin.

*Onze school had centrale verwarming, maar wij zaten dat leerjaar in een dependence. Dat gebouw was aan het eind van het vorige schooljaar verlaten door een school voor moeilijk lerende kinderen, en vervolgens deels in gebruik genomen door een paar klassen van mijn school. Er stond in elk lokaal een manshoge zwarte kolenkachel.

Jaren geleden, zeg maar bijna dertig, toen we nog in Lelystad woonden, kwam er om de week een man aan de deur met verse kippen. Ze waren echt vers, en ze waren goed. We waren een regelmatige klant.
Sindsdien hebben we niet meer zulke goede kippen gehad. Ik maakte ze klaar aan het spit in het toen heel gebruikelijke Moulinex oventje. Na de verhuizing werd er nog maar heel af en toe een hele kip gekocht.
Die oven heeft ruim dertig jaar dienst gedaan, maar na de aanschaf vorig jaar van de nieuwe keuken hebben we het apparaat afgeleverd bij de milieustraat. In de nieuwe oven zit geen spit.
Daarom probeerde ik eens iets anders. Ik kocht vrijdag een hele kip bij AH. En ik kocht een paar braadzakken. Gisteren probeerde ik die combinatie uit. De braadzak kan ik je aanraden. Maar dan de kip … Ach, hij smaakte niet slecht, dat niet. We zijn ooit verwend, ik weet het.
Maar er was wel iets heel opvallend aan. De braadzak is afgesloten. Alles blijft erin. Er verdampt dus ook geen vocht en dat was te zien. Na bereiding lag de kip in rond 250 cc nattigheid. Dat is nogal wat voor een kip van 1200 gram. Het was natuurlijk niet alleen water, het was ook vet. Maar ik vraag me nu wel af hoeveel water er aan het vlees was toegevoegd.

Ik loop de bloemenwinkel in voor een cadeautje. Achter me hoor ik roepen. Ik kijk om. Een man…, er wordt driftig gezwaaid. Ik kan de man niet thuisbrengen, maar dat hoeft niets te betekenen.
Ik kijk de winkel in. Daar wordt ook gezwaaid. Het is dus niet voor mij. De zwaaiende vrouw heeft haar handen eigenlijk vol. Ze draagt drie planten, cyclamen.

Ooit zag ik bij mijn schoonmoeder vaak cyclamen. En de volgende keer dat ik er kwam, stonden ze er dan nóg. Het was 150 km van ons vandaan, dus het was dan niet de volgende dag.
Bijna altijd bloeiden ze.
En als ze niet bloeiden, dan bloeiden ze bijna of hadden net gebloeid..

Nou heb ik geen groene vingers en ik ben ook niet zo weg van die plant, maar ik heb er toch wel eens een cadeau gekregen. En naarmate ik er vaker een kreeg, werd het me steeds duidelijker: Als iemand hem de drempel overgedragen had, begon de plant al te kwijnen. Het zou best kunnen dat het kwijnen al meters voor de voordeur begon. Eigenlijk ben ik er zeker van dat het kwijnen al meters voor de voordeur begon.
Niemand zag het nog, behalve ik, maar echt, het is waar.
Na een dag of drie zagen anderen het ook. ‘Het gaat niet goed met die plant.’
Veel water, matig water, weinig water. Water bovenop, water in de schotel, in de schotel en na een half uur wegdoen wat er nog is… Lauw water …
Alle adviezen zijn ooit wel opgevolgd, óók die van mijn schoonmoeder.
Maar langer dan een week hebben ze nooit gestaan.

Op Driemaaldrie (zie hierboven de link naar 3×3) staan inmiddels diverse sneeuwherinneringen.
Dat brengt me aan het denken…
Wat herinner ik me van de sneeuw in mijn jeugd?
Ik denk ..
en denk..
en denk nog langer..
Maar wat ik me herinner is nauwelijks wit te noemen. In mijn straat was sneeuw iets wat binnen de kortste keren van de stoep moest worden geveegd. En als dat niet gedaan werd, het werd eigenlijk altijd gedaan, was het vieze drab voor je het wist. Het was een winkelstraat, waar bussen en trams doorheen gingen. Van sleeën heb ik geen weet, en ik kan me ook geen gegooi met sneeuwballen voor de geest halen. Dat moet dan, als het al ooit gebeurde, uiterst zeldzaam zijn geweest. Waarschijnlijk bleef er wel iets liggen op daken en brugleuningen, en dat zal ik dan best gezien hebben. En op plekken als de burcht zal het toch ook wel zijn blijven liggen. We speelden daar regelmatig, maar kennelijk nooit met sneeuw. Ik denk dat we binnen moesten blijven met ‘die viezigheid’. Iets anders kan ik er niet bij bedenken.
Mijn sneeuwherinneringen zijn van later tijd.
Echte kindersneeuwherinneringen? Ik heb ze niet.

Het is twee dagen voor kerst, en ze hebben eerst zeker zes rondjes gereden over het parkeerterrein voor er een parkeerplekje was …

En dan ..
dan gaan ze gezellig middenin het pad een praatje staan maken,
en wel liefst met de karren overdwars,
alsof er verder in die hele supermarkt geen mens te bekennen is!!!
Grrrr…..!!!!!