Al een jaar of wat wordt er hier in het dorp in juni een straatmuziekfestival georganiseerd. We gingen er even kijken:

Op Arte is nu een concert van Juliette Gréco te zien, met Duitse ondertitels. Het is een opname uit 2004. Juliette Gréco is geboren op 7 februari 1927. Ze was dus ten tijde van dat concert 77 jaar. In mei 2011 trad ze nog in Nederland op, vertelt Wikipedia me. Hoe het toen ging, weet ik niet. Maar in 2004 had ze het nog lang niet verleerd. Wat een persoonlijkheid! Het is echt niet allemaal ‘zwaar’. Net zong ze dit, en ik dacht geen moment: “Doe dat nou maar niet meer.”
Een oudere opname: Déshabillez-Moi, kleed me uit:

De winkeliersclub in het dorp waar wij wonen besloot een jaar of wat geleden in haar ondoorgrondelijke wijsheid dat er op gezette tijden op straat muziek te horen gebracht moet worden, bij feestelijkheden bijvoorbeeld of in de decembermaand. Om in de stemming te komen dus.
“Hoeft niet hoor,” zeiden wij nog, maar naar ons werd niet geluisterd. Er hangen nu luidsprekers op gepaste afstand van elkaar. Die moeten toch zo af en toe gebruikt worden. En dus werden we aan het begin van deze maand vergast op lijzig gezongen sinterklaasliedjes.
Vandaag was ik weer even in onze winkelstraat, die voorzien is van feestverlichting en een tijdelijke ijsbaan (onder schooltijd gevuld met Overbetuwse basisschoolleerlingen, maar nu tussen de middag even leeg). De stemming zit er hier lekker in. Sfeervolle muziek krijgen we er gratis en voor niets bij. Ik hoor het niet eens meer, maar na mijn laatste boodschap, al aan het eind van de straat viel het typische kerstmuziekje me op: Chubby Checker, Let’s twist again.

Ken je hem (nog)?

Speciaal voor Wieneke, voor wie eindelijk een eind kwam aan die strijd met een Einstein klein knaagdier (en voor alle anderen die dit oudje best nog wel eens willen zien en horen):

Soms valt het mee en soms valt het tegen. Soms zijn ze snel weer weg en soms zijn ze niet weg te branden. Ik heb het over de liedjes in mijn hoofd. Er zit altijd wel een liedje in. Inwendig zing ik altijd. Je zou het misschien niet zeggen, maar ik ben eigenlijk een vrolijk type. Vandaar dat ik ook altijd trommel. Dat is erg ja, dat getrommel. Ik vind zelf van niet, ik merk het niet eens, maar anderen merken het wel. Die denken, dat het zenuwen zijn, maar dat is dus niet zo. Het zijn liedjes.
Vandaag had ik ineens de twee eenzame cowboys. Joost mag weten hoe ik daaraan kom. En ik had ook al Te Lourdes in de bergen (Het loert in de bergen). Zolang ik dat binnen hou, heeft niemand er last van (behalve ikzelf dan). Meestal heb ik er zelf geen last van, dan is het een leuk liedje.
Die van vanmorgen waren gelukkig snel weg. Daarnet kwam er iets hardop uit: “Nie hab ik so etwas gehört und geseh’n, lalalala lalalalalalalala*.’
‘Kijk,’ zei ik tegen J., ‘zie je wel, dat er toch nog wat cultuur in mij zit?’
Maar J. kende het niet. En dat is vreemd, want wie is hier in huis nou de operaliefhebber, en wie hier in huis haat doorgaans opera’s?

(*uit: ‘Die Zauberflöte’, eerste akte)

Dan maar even een muziekje.

Tweet