Er zijn mensen die laminaat maar niks vinden. Daar horen wij niet bij.
We hebben het nu op slaapkamer en overloop. Het was even doorwerken in het weekend. (Dank je wel Inge en Michiel!!). Het ligt nu drie dagen en tot nu toe zijn we heel tevreden. Het staat chique. 
Waarom moesten die voetballers helemaal in Lausanne gaan trainen,
terwijl het hier stikt van de voetbalvelden?
Ik heb begrepen dat moderne wasmachines zo’n uur of twee doen over een 30° wasje.
Die van mij is aangeschaft op 2 mei 1987.
Dat oudje van bijna 25 jaar doet zo’n was in drie kwartier, brandschoon.
elke-dag-een-foto, week 1/1
Connie Palmen zit weer bij PenW, waarom dat nou toch?
Ik vond de ellende van IM al meer dan genoeg, daarom heb ik dat boek ook niet uit gelezen. Méér dan genoeg, zei ik dus, meer dan genoeg. Ik had geen zin in voyeurisme. Want zo voelde het, alsof ik een voyeur was. Ik hoefde al die intimiteiten niet te delen. En nu moeten we kennelijk weer. Er is weer een boek over hoe vreselijk ze gerouwd heeft om een geliefde. Die vrouw is zo exhibistionistisch als wat en ze krijgt de kans om dat uitgebreid te etaleren.
Ik wil het niet weten. Als het haar beurt is, kan de tv wel uit.
Ben ik de enige die dat allemaal niet wil weten?
Als je ooit wilt lezen over verdriet, lees dan “Niet meer dan een ademtocht’ van Anne Philipe. Dat boek(je) heeft ooit grote indruk op me gemaakt. Het kwam zuiver over.
Ik zal het straks nog eens lezen, om te kijken of ik toen gelijk had.
In de vulling van de
triangoloni met eekhoorntjesbrood en truffel
zit 3% eekhoorntjesbrood
en 0,006% truffel.
De rest van de vulling bestaat uit kaas, champignons, zout, olie, knoflook, peterselie, boter
en broodkruimels.
Verse pasta van Aldi. Je zou het niet zeggen, het ligt misschien aan ons, maar we vonden het best lekker. Wat cantharellen smoren, wat crème fraîche, wat peper en zout en dat prutje door de triangoloni met dat zes miljoenste deel truffelvulling.
Ik had natuurlijk een smaakje moeten kiezen, maar ik ben niet zo gek op koffie met een extra smaakje naast die van koffie.
Vanmorgen waren we op het vliegveld van Düsseldorf. Daar is een Starbucks. Over Starbuckskoffie hoor ik altijd maar roepen als zou het het summum van koffie zijn. Ik was nooit eerder bij een Starbucks. Nou, laat me dan maar eens proeven. Ik koos voor de gewone filter.
En nu denk ik toch echt: “Is that all there is?” Misschien was de machine niet schoon, ik zou het niet weten, maar over deze koffie kan ik echt niet roepen. Vorige week was ik bij Ikea. De koffie daar was beter. Starbucks krijgt nog wel eens een tweede kans. Een volgende keer zal ik een smaakje kiezen.
Als je niets te zeggen hebt,
kun je maar het beste je mond dicht houden,
denk ik vaak,
vooral als ik mensen veel woorden hoor gebruiken om niets te zeggen.
Dat doe ik dus.
Ik hou mijn mond.
Ik heb niets te zeggen.
Ik zeg niets.
Maar ik gebruik nu wel veel woorden om te zeggen, dat ik niets zeg. 
Handig, een nieuwe thuistapper!
En als het dan ook nog zo’n leuke aanbieding is …
Nog even en we hebben een mosdak
