het ‘ons-gevoel’

Het briljante idee achter het Koningslied was, dat het ons ‘ons-gevoel’ moest versterken. En als daar nog niets van in ons aanwezig was, moest het ons een ‘ons-gevoel’ brengen. Helaas werkte het niet zo, Het leverde wel allerlei gevoel op, van het bedoelde ‘ons-gevoel’ tot het vrij massale ‘dit-is-niet-van-ons’-gevoel. En dan is er ook nog het ze-zoeken-het-maar-uit-gevoel van de mensen die het ‘ons-gevoel’ nooit zullen krijgen en die welk lied dan ook zeker niet zullen meezingen.
Het was toch zo’n leuk idee, allemaal tegelijk meezingen met de sterren in Ahoy, één groot landelijk koor.
Hoe kom je erop!

Ik heb het niet, dat ‘ons-gevoel’,
in elk geval niet in verband met een nieuw staatshoofd.
Ik heb helemaal niets met de kroonovername.
Maar ik zal mijn best gaan doen, ik heb nog een week.
Hoe is het met jouw ‘ons-gevoel’?
Ik vroeg het net aan J., iemand hier in huis moet het toch hebben.
Maar aan hem heb ik niets,
hij heeft meer een kilo-gevoel, zegt hij.
Dan stel ik de serieuze vraag nu aan jou:
‘Hoe is het met jouw ‘ons-gevoel’?’

scannen

Het stond van de week in de krant: Het zelfscannen in de supermarkt is niet populair. De mensen vinden het te omslachtig. Maar wij zijn niet ‘de mensen’, wij vinden het ideaal.
2013-03-21 15.42.02xWij scanden al regelmatig als we de boodschappen buiten ons dorp haalden. Nu doen we het hier ook. Sinds de appie hier is verhuisd naar een nieuwe locatie, heb ik er nog nooit in de kassarij gestaan. Als ik boodschappen doe bij appie, pak ik een zelfscanner. Ik hou mijn verblijf in de supermarkt het liefst zo kort mogelijk. Door die scanner sla ik een aantal handelingen over. Ik ga niet achteraan een kassarij aansluiten, niet wachten tot ik aan de beurt ben, ik hoef niet alles uit de kar een voor een op een lopende band te zetten, om daarna een paar meter te lopen en dan weer alles in de kar terug te doen, snel, te snel vaak, want anders is er niet genoeg plaats. Ik hoef dat ook niet meer na het afrekenen nog wat te ordenen, zodat het beter past en er niks geplet wordt. Dat sla ik allemaal over.
Als ik boodschappen doe, scan ik elke aankoop even voor ik die in mijn kratje plaats. Alles komt precies pas in de krat en komt er pas thuis weer uit. Ik ga naar een van de zelfscankassa’s, reken af en klaar ben ik.
Natuurlijk kun jij gewoon blijven aansluiten in die rij. Prima! Als iedereen zelf gaat scannen, komen er rijen bij de zelfscankassa’s, en dat wil ik natuurlijk niet. :D

We zijn er nog niet

Man o man, wat een vieze troep, die slaapkamer.
Hoe vaak kwamen jullie achter de kasten die er al jaren staan?
Maar goed, alles is eruit op het bed na. Nu moet het nog op zijn kant en dan moeten we nog zien dat we de vloerbedekking eronder vandaan krijgen. Op mijn kamertje staat het mutjevol. En voor de boel terug mag, moet de laden en dozen allemaal worden uitgemest, echt allemaal. Daar ben ik nog wel even mee zoet. Als ik tijd van leven heb, komt het ooit klaar.
Eigenlijk zouden we de kamer beneden ook uit moeten ruimen, ooit. Het parket moet nodig eens in groot onderhoud. We hikken er al jaren tegenaan en ik heb het bange vermoeden dat we nog wel even doorhikken.
Als ik nu straks even strijk wat er nog op ligt, is het logeerbed leeg en kan ik vanavond in een logeerkamer slapen.
Oeioeioei, op de foto is die vloer veel viezer dan in het echt. Of komt dat door het licht nu verder alles weg is? Plinten weghalen, kijken of de vloer egaal genoeg is. We zijn er nog niet.
Maar morgen wordt het beter.

over het Acht uur-Journaal

Eind mei werden we verrast met een nieuwe presentatievorm van het Acht uur-Journaal op NederlandI.
Ik was niet aangenaam verrast, in elk geval niet door het gewiebel en geloop van de nieuwslezers presentatoren. Dat nog afgezien van het feit dat ik hen er beter uit vind zien als ik alleen de bovenste helft zie, zonder dat onnodige motoriekgebruik. Ik schreef er toen ook wat over. Er werd ons verzekerd dat we na een paar weken niet beter zouden weten en de nieuwe vorm zouden gaan waarderen.
We zijn inmiddels maanden verder. Ik heb mijn best gedaan, ik doe nog steeds mijn best. Ik ben nog steeds niet gek op de lege boekenplankjes in het decor, maar ze storen me niet. Het weerbericht vind ik zo prima. Maar het geloop en gewiebel van de presentatie kan me nog steeds niet bekoren. Het mag dan verjonging heten, ik vraag me toch echt af of de jeugd nu elke avond op dit journaal afkomt, omdat de presentatoren wandelen. Geef Sacha maar snel weer een stoel, laat Rob weer lekker zitten. Het leidt minder af en ze voelen zich dan vast zelf ook veel prettiger in hun rol.
En verder, beste redactie, willen we graag van de mening van ‘de man in de straat’ af. Dat non-item voegt niets toe dan hooguit ergernis.

vanavond bij Kassa

Bij het programma ‘Kassa’ is het vanaf vandaag mogelijk een tweede scherm te gebruiken. Van de week hoorde ik ook al over zo’n tweede scherm. Ik ben nieuwsgierig hoe dat werkt. Ik pak mijn tablet erbij.
“Het Kassapanel is op dit moment uitsluitend beschikbaar op tablets, laptops en desktops.”
Maar dat telt niet voor mijn tablet. Dat is kennelijk ineens geen tablet. Ik krijg deze melding en verder niets. Ja, ik kan naar de website, maar dat is niet het tweede scherm.

Ik draai mijn tablet toevallig 90°.


En nu krijg ik een andere melding: “Draai uw tablet 90°.”
Tja ….
Nu is het dus toch een tablet :D

Ik probeerde nog de andere browser op mijn tab, je weet maar nooit. Maar daar is het resultaat hetzelfde.

geslaagt

Gisteren verschenen de eerste eindexamenvlaggen compleet met tas in het straatbeeld. Vandaag zag ik er nog een stuk of wat. Het is dus niet onmogelijk gemiddeld een 5,5 te halen voor het centraal examen. Op Twitter zag ik twee meldingen van mensen die zeiden geslaagt te zijn. Die zijn eigenlijk al weer gezakd.
Er schijnen door die afgrijselijk hoge norm (!) meer kandidaten afgewezen te zijn dan in vorige jaren. De vraag is dan of er nu teveel gezakt zijn of dat er in voorgaande jaren veel diploma’s onterecht zijn uitgereikt.

wij zijn er klaar voor


Het zit er nog steeds, dat balletje waar ik in juli 2010 deze foto van liet zien.
Al jaaaaaren, sinds de vorige EK, of misschien wel de vorige vorige vorige EK zit dit oranje balletje op mijn bureaulamp. Het hoort waarschijnlijk op een autoantenne.
Je ziet het: Ik doe weer volop mee.
Sterker zelfs,
ik heb ook een geluksvogeltje.
En jij? Wat heb jij?

elke-dag-een-foto, 78

het nieuwe achtuurjournaal

Sinds zondag wordt het achtuurjournaal niet meer voorgelezen, maar verteld. De nieuwslezer is verteller geworden en dat vertellen doet hij of zij niet meer zittend, maar staand (wiebelend) of lopend van links naar rechts of in omgekeerde richting. Dat, in combinatie met grotere beeldschermen, maakt het journaal jonger, denken ze bij het journaal. En dan kijken er meer jongeren naar, hopen ze bij het journaal.
Nou vind ik, dat het journaal moet mededelen. Het journaal vertelt nieuwe feiten en zo nodig wat er aan die feiten vooraf ging. Als dat met grotere beeldschermen gebeurt, in een nieuw decor, met weer eens een ander deuntje aan het begin, is dat natuurlijk prima. De techniek staat niet stil en de boel moet af en toe wat opgefrist worden. Maar het gaat om de informatie. Voor praten over die informatie heb je andere programma’s.
Het is nog te nieuw, ook voor de nieuwslezer presentator. De onwennigheid is zichtbaar. De tijd zal leren hoe dit werkt. Maar ik mag toch hopen dat we niet nog meer niets toevoegende meningen van ‘de man in de straat’ over ons heen krijgen om het geheel heel dicht bij ons te brengen en maar zo empatisch mogelijk te doen over komen. Mededelingen op verteltoon, dat is al erg genoeg.

luxe

Ineke van Gent vindt pendelen naar het werk een overbodige en milieubelastende luxe. Je moet gewoon dichter bij je werk gaan wonen, of werk dichterbij zoeken. Gewoon dus. Alsof anderen, wij, jij en ik, je neef, je kind en je buurman dus, niet op dat lumineuze idee zouden komen, nu pas wakker worden en dit geweldige advies onmiddellijk kunnen opvolgen.
Mevrouw Van Gent laat hier even horen hoe wereldvreemd ze is.
Luxe, mevrouw Van Gent, is het vinden van een geschikte baan in de buurt van je huis. Luxe is ook, mevrouw Van Gent, de mogelijkheid om te verhuizen naar een plek dichterbij je werk.
En hoe moet het dan als je met meer personen in een gezin werkt, iets wat toch geen luxe is? Moet je dan allebei een baan om de hoek zoeken? Dat zou luxe zijn!
Vanuit haar luxe positie denkt ze dat het luxe is om dagelijks anderhalf uur heen en later anderhalf uur terug te reizen voor je werk, inclusief drie keer overstappen en wachten op een tochtig koud perron. En natuurlijk is dat ook zo. Het is heerlijk dagelijks drie uur van het OV te genieten, en er allerlei interessante mensen te ontmoeten. En je ziet nog eens wat.
Luxe!