Het briljante idee achter het Koningslied was, dat het ons ‘ons-gevoel’ moest versterken. En als daar nog niets van in ons aanwezig was, moest het ons een ‘ons-gevoel’ brengen. Helaas werkte het niet zo, Het leverde wel allerlei gevoel op, van het bedoelde ‘ons-gevoel’ tot het vrij massale ‘dit-is-niet-van-ons’-gevoel. En dan is er ook nog het ze-zoeken-het-maar-uit-gevoel van de mensen die het ‘ons-gevoel’ nooit zullen krijgen en die welk lied dan ook zeker niet zullen meezingen.
Het was toch zo’n leuk idee, allemaal tegelijk meezingen met de sterren in Ahoy, één groot landelijk koor.
Hoe kom je erop!

Ik heb het niet, dat ‘ons-gevoel’,
in elk geval niet in verband met een nieuw staatshoofd.
Ik heb helemaal niets met de kroonovername.
Maar ik zal mijn best gaan doen, ik heb nog een week.
Hoe is het met jouw ‘ons-gevoel’?
Ik vroeg het net aan J., iemand hier in huis moet het toch hebben.
Maar aan hem heb ik niets,
hij heeft meer een kilo-gevoel, zegt hij.
Dan stel ik de serieuze vraag nu aan jou:
‘Hoe is het met jouw ‘ons-gevoel’?’

Het stond van de week in de krant: Het zelfscannen in de supermarkt is niet populair. De mensen vinden het te omslachtig. Maar wij zijn niet ‘de mensen’, wij vinden het ideaal.
Wij scanden al regelmatig als we de boodschappen buiten ons dorp haalden. Nu doen we het hier ook. Sinds de appie hier is verhuisd naar een nieuwe locatie, heb ik er nog nooit in de kassarij gestaan. Als ik boodschappen doe bij appie, pak ik een zelfscanner. Ik hou mijn verblijf in de supermarkt het liefst zo kort mogelijk. Door die scanner sla ik een aantal handelingen over. Ik ga niet achteraan een kassarij aansluiten, niet wachten tot ik aan de beurt ben, ik hoef niet alles uit de kar een voor een op een lopende band te zetten, om daarna een paar meter te lopen en dan weer alles in de kar terug te doen, snel, te snel vaak, want anders is er niet genoeg plaats. Ik hoef dat ook niet meer na het afrekenen nog wat te ordenen, zodat het beter past en er niks geplet wordt. Dat sla ik allemaal over.
Als ik boodschappen doe, scan ik elke aankoop even voor ik die in mijn kratje plaats. Alles komt precies pas in de krat en komt er pas thuis weer uit. Ik ga naar een van de zelfscankassa’s, reken af en klaar ben ik.
Natuurlijk kun jij gewoon blijven aansluiten in die rij. Prima! Als iedereen zelf gaat scannen, komen er rijen bij de zelfscankassa’s, en dat wil ik natuurlijk niet.

Gisteren verschenen de eerste eindexamenvlaggen compleet met tas in het straatbeeld. Vandaag zag ik er nog een stuk of wat. Het is dus niet onmogelijk gemiddeld een 5,5 te halen voor het centraal examen. Op Twitter zag ik twee meldingen van mensen die zeiden geslaagt te zijn. Die zijn eigenlijk al weer gezakd.
Er schijnen door die afgrijselijk hoge norm (!) meer kandidaten afgewezen te zijn dan in vorige jaren. De vraag is dan of er nu teveel gezakt zijn of dat er in voorgaande jaren veel diploma’s onterecht zijn uitgereikt.

Sinds zondag wordt het achtuurjournaal niet meer voorgelezen, maar verteld. De nieuwslezer is verteller geworden en dat vertellen doet hij of zij niet meer zittend, maar staand (wiebelend) of lopend van links naar rechts of in omgekeerde richting. Dat, in combinatie met grotere beeldschermen, maakt het journaal jonger, denken ze bij het journaal. En dan kijken er meer jongeren naar, hopen ze bij het journaal.
Nou vind ik, dat het journaal moet mededelen. Het journaal vertelt nieuwe feiten en zo nodig wat er aan die feiten vooraf ging. Als dat met grotere beeldschermen gebeurt, in een nieuw decor, met weer eens een ander deuntje aan het begin, is dat natuurlijk prima. De techniek staat niet stil en de boel moet af en toe wat opgefrist worden. Maar het gaat om de informatie. Voor praten over die informatie heb je andere programma’s.
Het is nog te nieuw, ook voor de nieuwslezer presentator. De onwennigheid is zichtbaar. De tijd zal leren hoe dit werkt. Maar ik mag toch hopen dat we niet nog meer niets toevoegende meningen van ‘de man in de straat’ over ons heen krijgen om het geheel heel dicht bij ons te brengen en maar zo empatisch mogelijk te doen over komen. Mededelingen op verteltoon, dat is al erg genoeg.